ตอนที่ 1 แกมีหน้าที่หาเงินมาให้ฉัน

ห้องเช่าอารยา

ห้องเช่าอารยาเป็นตึกสามชั้นธรรมดา สภาพทรุดโทรมสีผนังหลุดลอกไปตามสภาพ ไม่มีการดูแลรักษาจากเจ้าของตึก เพราะห้องเช่าอารยาแห่งนี้สร้างมาหลายสิบปีแล้ว สภาพเเวดล้อมที่ไร้ต้นไม้สีเขียวไม่สีที่สดใสนอกจากสีดำหรือสีเทาเท่านั้น มีเพียงถังขยะที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่า กว่าเทศบาลจะเข้ามาเก็บก็ต้องรออีกหนึ่งสัปดาห์ เพราะที่แห่งนี้มันอันตราย เต็มไปด้วยคนเล่นยา คนติดสุรา มีแต่คนมีปัญหาในชีวิต บ้างไม่มีเงิน ตกงาน ลูกเมียทิ้ง หรือเจ็บป่วยโรคร้ายแรง แต่ก็ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะเป็นคนไม่ดีทั้งหมด ยังมีคนที่ดีเป็นประปราย แต่ก็มีปัญหาในครอบครัว

ชั้น 3 ห้อง 306

สภาพห้องเล็กเหมือนกับรูหนู ตามผนังมีรอยพ่นสีเป็นตัวอักษร ล้วนเป็นคำหยาบคาย ไม่มีเตียงนอนมีเพียงแต่ฟูกนอนหนึ่งฟูกที่มีสภาพไม่น่านอนแล้ว มีตู้เสื้อผ้าที่ผุพังแต่ก็ยังใช้ มีโต๊ะตัวเล็กสำหรับกินข้าวที่ยังมีสภาพพอใช้ได้แต่อีกไม่กี่วันก็คงพัง ในห้องมีห้องน้ำ ดูสะอาดสะอ้านมีถังน้ำ ขันน้ำ และสบู่ยาสีฟัน และห้องครัวไม่มีเตาแก๊ส เพราะใช้เตาจุดไฟเอง แม้ว่าจะอยู่อย่างลำบาก แต่ก็ไม่ได้อดมื้อกินมื้อ

"นิ! แกมานี่หน่อย อีปลื้ม"

เสียงแหลมของผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยงเอ่ยเรียกร่างบางที่อยู่ในครัวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เธอชื่อ'นันญา'เมื่อร่างบางได้ยินก็หันมามองด้วยสีหน้าที่เศร้า ก่อนจะวางมือที่กำลังหั่นผักลง แล้วเดินมาหาแม่เลี้ยง เพราะกลัวว่าจะโดนดุ

"มีอะไรเหรอครับแม่"

"เมื่อวานไปทำงานมา ได้กี่บาท"

"500 ครับ"

ผมบอกจำนวนเงินที่ทำงานในร้านอาหารให้กับแม่เลี้ยง ในร้านอาหารผมมีหน้าที่ล้างจานและทำความสะอาดร้านหลังปิด เริ่มบ่ายโมงถึงสองทุ่ม ช่วงเวลาเช้าถึงเที่ยงผมจะไปรับจ้างทำความสะอาดห้องเช่าในห้องเช่าอารยา แม้ว่ามันจะดูสกปรกมากแค่ไหนก็ตาม หรือไม่ค่อยปลอดภัย ผมก็ต้องทำอยู่ดี

เพราะผมต้องหาเงินมาให้แม่เลี้ยงกับพ่อของผมที่ตอนนี้ยังไม่กลับมาที่ห้องตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว พอผมถามว่าพ่อไปไหน ก็มักจะถูกต่อว่าและตบตีผมเสมอ จนผมไม่กล้าที่จะถามอะไรพ่ออีก ตั้งแต่จำความได้ ผมอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เด็ก แม่ผมทิ้งพ่อไปเพราะพ่อมีแม่เลี้ยง ที่ผ่านมาผมเติบโตมาอย่างยากลำบาก และไม่เคยได้รับความรักจากพวกเขา ผมมักจะถูกต่อว่าอย่างรุนแรงและถูกทำร้ายเสมอ

"เอาเงินมา ฉันจะเอาไปซื้อเสื้อผ้า"

"แต่แม่ครับ เงินนี้ผมจะเอาไปจ่ายค่าน้ำ"

"แกก็ไปหามาสิ! ก็เงินนี้ฉันจะเอาไปซื้อเสื้อผ้า"

"แต่น้ำจะถูกตัดวันนี้แล้วนะครับ ถ้าไม่เอาไปจ่าย"

เพี๊ยะ!

"โอ๊ย!"

ร่างบางร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อฝ่ามือของนันญาตบเข้าที่แก้มนิ่มอย่างแรงจนหน้าหันไปตามแรงตบ ดวงตากลมสวยเริ่มเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา จนหยดไหลอาบแก้ม

"นั่นมันเป็นปัญหาของแก! แกต้องไปหาเงินมาจ่ายเองสิ"

"ฮึก ปลื้มเจ็บนะครับแม่"

"ก็แกไม่ฟังฉัน! ฉันก็ต้องสั่งสอนแก! แกมีหน้าที่หาเงินมาให้ฉัน"

นันญาชี้หน้าด่าและเอ่ยน้ำเสียงตะคอกใส่ปลื้มใจด้วยความโมโห ทุกคำพูดและการกระทำมันล้วนทำให้ปลื้มใจเจ็บปวด เพราะปลื้มใจรักนันญาและพ่อ อาจเป็นเพราะอยู่มาตั้งแต่เด็กกับพวกเขาสองคน แม้จะถูกดุด่าและตบตี แต่ปลื้มใจก็รู้สึกปลอดภัยในตอนที่ยังเป็นเด็ก

"เนี่ย! วันนี้ก็มีงานทำความสะอาดห้องเช่าไม่ใช่เหรอแกก็ไปทำเอาเงินมาสิ แล้วไปจ่ายค่าน้ำ"

"แต่วันนี้ปลื้มจะทำแค่สองห้อง ปลื้มรู้สึกเหมือนจะไม่สบาย ปลื้มต้องไปทำงานที่ร้านอาหารอีก กว่าจะได้กลับมาก็ค่ำ"

"โอ๊ย! แกจะมาเจ็บป่วยไม่ได้นะ แล้วใครจะหาเงินมาใช้จ่ายในบ้าน ไอ้ผัวเฮงซวยแม่งก็ไม่ทำงาน วัน ๆ มีแต่ไปข้างนอก ไม่รู้แหละ ถ้าวันนี้มันตัดน้ำ แกโดนฉันตีแน่!"

"อึก แม่อย่าตีปลื้มนะ ปลื้มจะหาเงินมาจ่ายค่าน้ำให้ได้"

"เออ! หาเงินมาให้เยอะ ๆ ได้ไหม วันหนึ่งได้แค่ห้าร้อยเจ็ดร้อย มันจะไปพออะไรห้ะ! แกนี่มันไม่มีปัญญาเลย ไอ้ควายเอ๊ย!"

"ฮึก! "

นันญาต่อว่าปลื้มใจด้วยถ้อยคำรุนแรง ซ้ำยังผลักหัวปลื้มใจไปมาด้วยความโมโห ปลื้มใจที่ก้มหน้ามองพื้นห้องนั้นก็หลั่งน้ำตาไม่หยุด ปล่อยให้นันญาระบายอารมณ์ใส่จนกว่าเธอจะพอใจ ถ้าหากเดินหนี ก็จะถูกตีด้วยไม้กวาด มันเลยทำให้ปลื้มใจไม่กล้าจะเดินหนี

"น่ารำคาญ! ฉันจะออกไปซื้อเสื้อผ้า กลับมาฉันต้องเห็นกับข้าว และอย่าให้ฉันเห็นแกอยู่ในห้องนะ แกต้องออกไปทำงาน แม้ว่าแกจะไม่สบาย"

สิ้นน้ำเสียงแหลมของนันญาก็เดินออกจากห้องพร้อมเงินห้าร้อยที่ปลื้มใจทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยเพื่อแลกเงินมากับถูกนันญาเอาไปอย่างง่ายได้ ตั้งแต่ทำงานมาปลื้มใจไม่เคยได้เก็บเงิน เพราะต้องเอาเงินมาให้พ่อกับแม่ อยากได้ของอะไรก็ไม่เคยได้ซื้อ

"ฮึกฮือ"

เมื่อนันญาผู้เป็นแม่เลี้ยงจากไป ร่างบางอย่างปลื้มใจก็ร้องไห้โฮออกมาด้วยความเจ็บปวด ความเจ็บที่แก้มข้างซ้ายเป็นสิ่งยืนยันความรุนแรงของนันญา ที่ตบร่างบางอย่างไม่ลังเล เพราะทำเป็นประจำเมื่อร่างบางไม่ดั่งใจหรือเถียงเธอ

"ฮึก พ่อกับแม่รักปลื้มบ้างไหม"

คำถามในหัวมันดังก้องในหู และคำต่อว่าที่หยาบคายมันยังเป็นแผลในใจของปลื้มใจมาตลอด ที่ผ่านมาร่างบางไม่เคยได้รับความรักความอบอุ่นจากพ่อกับแม่เลี้ยง ต่อให้ร่างบางทำดีมากแค่ไหน สิ่งที่ได้มาคือความเจ็บปวดมากกว่าความรัก

"ต..ต้องรีบไปทำอาหาร และไปทำความสะอาดห้องของลุงปลี ต..แต่ไม่อยากไปเลย"

น้ำเสียงหวานเอ่ยสั่นด้วยความรู้สึกกลัว เมื่อพูดถึงลุงปลี แต่ก็ต้องไปทำอยู่ดี เพราะไม่อยากโดนนันญาตี ถ้าน้ำถูกตัดวันนี้ คงโดนตีจนช้ำแน่ ปลื้มใจไม่อยากเจ็บตัวไปมากกว่านี้ ถ้าพ่อกลับมาก็กลัวว่าจะโดนทุบตีอีก ในใจก็ยังคาดหวังว่าสักวันหนึ่งพ่อกับแม่จะไม่ทำร้ายเขาอีก