Lahat ng Kabanata ng เล่ห์รักบ่วงมหิงค์ศร (Mpreg): Kabanata 1 - Kabanata 10

ห้องเช่าอารยาห้องเช่าอารยาเป็นตึกสามชั้นธรรมดา สภาพทรุดโทรมสีผนังหลุดลอกไปตามสภาพ ไม่มีการดูแลรักษาจากเจ้าของตึก เพราะห้องเช่าอารยาแห่งนี้สร้างมาหลายสิบปีแล้ว สภาพเเวดล้อมที่ไร้ต้นไม้สีเขียวไม่สีที่สดใสนอกจากสีดำหรือสีเทาเท่านั้น มีเพียงถังขยะที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่า กว่าเทศบาลจะเข้ามาเก็บก็ต้องรออีกหนึ่งสัปดาห์ เพราะที่แห่งนี้มันอันตราย เต็มไปด้วยคนเล่นยา คนติดสุรา มีแต่คนมีปัญหาในชีวิต บ้างไม่มีเงิน ตกงาน ลูกเมียทิ้ง หรือเจ็บป่วยโรคร้ายแรง แต่ก็ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะเป็นคนไม่ดีทั้งหมด ยังมีคนที่ดีเป็นประปราย แต่ก็มีปัญหาในครอบครัวชั้น 3 ห้อง 306สภาพห้องเล็กเหมือนกับรูหนู ตามผนังมีรอยพ่นสีเป็นตัวอักษร ล้วนเป็นคำหยาบคาย ไม่มีเตียงนอนมีเพียงแต่ฟูกนอนหนึ่งฟูกที่มีสภาพไม่น่านอนแล้ว มีตู้เสื้อผ้าที่ผุพังแต่ก็ยังใช้ มีโต๊ะตัวเล็กสำหรับกินข้าวที่ยังมีสภาพพอใช้ได้แต่อีกไม่กี่วันก็คงพัง ในห้องมีห้องน้ำ ดูสะอาดสะอ้านมีถังน้ำ ขันน้ำ และสบู่ยาสีฟัน และห้องครัวไม่มีเตาแก๊ส เพราะใช้เตาจุดไฟเอง แม้ว่าจะอยู่อย่างลำบาก แต่ก็ไม่ได้อดมื้อกินมื้อ"นิ! แกมานี่หน่อย อีปลื้ม"เสียงแหลมของผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็

ห้องเช่าอารยา ห้อง 306"เฮ้อ เสร็จสักทีนะ"ร่างบางสวยของปลื้มใจนั้นถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยและเอ่ยน้ำเสียงหวานด้วยความพึงพอใจกับสิ่งที่ทำเสร็จ"ผัดผักบุ้ง กับไข่เจียวของแม่เสร็จแล้ว"นัยน์ตากลมสวยนั้นก็มองจานอาหารที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ด้วยความดีใจ ที่แม่เลี้ยงของเขานั้นจะได้กลับมาแล้วมีข้าวกิน แล้วเขานั้นก็จะไม่ต้องโดนลงโทษหรือถูกทุบตี แต่ก็ต้องรีบออกจากห้อง เพราะถ้าแม่เห็นตนนั้น ก็อาจจะถูกต่อว่าและถูกตี"รีบไปทำความสะอาดห้องเช่าดีกว่า เดี๋ยวจะสายเอา"ในหัวของปลื้มใจนั้นคิดแต่เรื่องงานและเรื่องเงินโดยไม่นึกถึงตัวเองเลย ว่ายังไม่ได้กินมื้อเช้า แม้ว่าจะไม่ค่อยได้กินก็ตาม เพราะจะกินแค่มื้อเย็นอย่างเดียว ต้องนึกถึงพ่อกับแม่ไว้เสมอ เราเป็นลูกอดได้ แต่พ่อกับแม่ที่เลี้ยงดูเรามานั้นห้ามอดก่อนที่ร่างบางของปลื้มใจนั้นจะหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดง่าย ๆ ขอแค่มีไม้กวาด ไม้ถูพื้น ผ้าเช็ด และน้ำยาทำความสะอาด มือเล็กทั้งสองหยิบจับเอาไว้เต็มมือ ก่อนที่จะเดินตรงไปทางประตูห้องอย่างรีบร้อน และพร้อมที่จะเปิดประตูออก แต่ก็ต้องหยุดชะงักทันที"ตะ..ต้องไปทำความสะอาดที่ห้องของ....ลุงปลี"น้ำเสียงหวานของปลื้มใจ

คาสิโนมหิงค์ศรหากมองคาสิโนจากภายนอก มันคือภาพสะท้อนของความหรูหราที่ถูกเนรมิตขึ้น แต่เมื่อก้าวลึกเข้าไปข้างใน คุณจะสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของความสิ้นหวังที่ฝังรากลึกอยู่ใต้ผืนพรมกำมะหยี่ทุกตารางนิ้ว ที่นี่ไม่ใช่แค่สถานที่เล่นพนัน แต่เป็นแดนประหารทางจิตวิญญาณที่สวมหน้ากากแห่งความสุขหากใครมัวเมาไปกับความโลภ แสงสีอำมหิตที่ตั้งใจบดบังความจริงอันน่ากลัว ดวงตาของคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะพนันไม่ได้ฉายแววแห่งความสนุกสนานอีกต่อไป หากแต่เป็นความกระหายที่ไร้การควบคุม และความหวาดกลัวเย็นยะเยือกที่คลานออกมาจากความพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า"อะไรวะ! ทำไมกูเล่นเสียอีกแล้ว มึงเล่นโกงกู"ชายวัยกลางคนเอ่ยเสียงน้ำดังด้วยความโมโห เมื่อเขาเล่นเสียในราคาที่ค่อนข้างสูง เหล่าลูกค้าที่อยู่ในวงเกมพนัน ก็มองด้วยความไม่พอใจเช่นกัน จนกลายเป็นที่จ้องมองของลูกค้าหลายท่านที่เล่นในโซนอื่น"เล่นเสียแล้วอย่ามาพาลคนอื่น""มึงว่าอะไรนะ! มันน่าพาลไหมวะ! พวกมึงมีแต่ได้กับได้! กูมีแต่เสียคนเดียว!""เฮ้ย! พูดอย่างนี้ อยากโดนต่อยเหรอไอ้แก่!""มึงก็มาดิ! ไอ้คนขี้โกง! กูไม่กลัวมึงหรอกนะ!"ชายวัยกลางคนที่สวมใส่เสื้อผ้าตัวเก่านั้น

ศักดิ์พูดน้ำเสียงสั่นเมื่อถูกขู่เอาชีวิต ถ้าหากเขานั้นไม่ทำตามคำสัญญา ก็อย่าหวังว่าจะมีลมหายใจ และแน่นอนว่าเขาจะเอาลูกชายเพียงคนเดียวที่เหมือนเป็นสมบัติของเขาและเป็นทาสรับใช้ที่มีหน้าที่หาเงินและดูแลเขานั้นเป็นหลักประกันในการยืมเงินทุนในครั้งนี้"มึงอย่าก่อเรื่องในที่ของกู กูไม่ชอบให้ใครมาสร้างความรำคาญในที่ของกู"เพราะกูคนเดียวเท่านั้นที่สร้างความสนุกเพลิดเพลินได้คนเดียว ไม่ว่าจะฆ่าคน หรือทรมานคนในที่แห่งนี้ หรือจะเอากับใคร มันก็เป็นสิทธิ์ของกู เพราะมันเป็นที่ของกู กูจะทำยังไงกับที่ของกูก็ได้ ไม่ใช่ให้พวกหมาจรจัดอย่างมึงมาก่อกวนที่ของกู"ขะ...ขอโทษครับเสี่ย ผมจะไม่ก่อเรื่องแล้วครับ""และอย่าเบี้ยว พรุ่งนี้หนึ่งทุ่ม กูต้องได้เห็นมึงกับลูกมึง ที่ผับมหิงค์ศร""ได้ครับ! ผมจะพาไอ้ปลื้มใจมาก่อนหนึ่งทุ่มแน่นอน ผมไม่เบี้ยวเสี่ยแน่นอนครับ""ปลื้มใจ...ปลื้มใจ...งั้นเหรอ"“ใช่ครับเสี่ย!”“ชื่อน่ารักดี”น่าสนใจดี ขนาดได้ยินชื่อก็เร้าใจแล้ว ไม่สมกับเป็นชื่อผู้ชายเลย ถ้าเป็นผู้ชายที่หน้าตาสวยน่ารัก และแสนมีเสน่ห์เหมือนกับ'ดาริน' มันคงจะดีมากน่าดู กูคงเล่นสนุกทุกวัน อยากจะให้ถึงวันพรุ่งนี้แล้วสิแต

ห้อง 306แกร็กเสียงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับร่างของหญิงสาวอย่างนันญาที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งและบึ้งตึง กลิ่นอาหารที่ปลื้มใจทำให้เธอนั้น กลับทำให้เธอรู้สึกอยากจะอาเจียน เพราะตัวเธอรังเกียจปลื้มใจมาก ไม่ได้ชอบปลื้มใจเพราะเป็นลูกของเมียเก่าศักดิ์ แม้จะอยู่ด้วยกันตั้งแต่ที่ปลื้มใจยังเด็ก นันญาก็ยังคงเกลียดปลื้มใจเสมอ"!!!!"แต่เมื่อเธอเข้ามาในห้องนั้นก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อได้เห็นร่างบางของปลื้มใจนอนอยู่กับพื้นห้องและห่มผ้าห่มอย่างสบายใจ ทั้งที่บอกว่าให้ไปทำความสะอาดห้องเช่า ทั้งที่สั่งว่าถ้าเห็นอยู่ในห้องได้เจอดีแน่ แล้วนี่มันอะไรกันคำสั่งของเธอ ปลื้มใจกับไม่เชื่อฟัง แล้วยังนอนอย่างสบายใจเหมือนกับพวกขี้เกียจสันหลังยาว"อีปลื้มใจ! ทำไมแกถึงยังอยู่ที่ห้องอีก"เธอเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งเต็มไปด้วยความโกรธและโมโห ก่อนที่สายตาของเธอนั้นจะมองไปที่ไม้กวาดที่อยู่ใกล้ ๆ เธอ ก่อนจะยื่นมือหยิบไม้กวาดด้ามแข็งและจับไว้แน่นและหันไปที่ปลื้มใจที่ยังนอนอยู่ สองขาของเธอก้าวเดินเข้าไปหาปลื้มใจอย่างเงียบ ๆ ขนาดเธอเข้ามาในห้องปลื้มใจก็ยังไม่ตื่น ก่อนที่ตัวของเธอนั้นจะยืนอยู่ใกล้ปลื้มใจและมอ