บทที่ 10

ความรู้สึกอ่อนโยนที่ได้รับจากคำพูดประโยคนั้นแทบจะทำให้เธอล้มเลิกความตั้งใจที่อยากจะทวงถามความรักครั้งเก่าคืนไปเสียตอนนั้น

ทำไมเธอถึงรู้สึกโมโหตอนที่เขาเรียกเพชรลดาอย่างอ่อนโยน ทั้งๆ ที่ทุกอย่างมันคือแผนที่เธอวางไว้แต่สุดท้ายกลับรู้สึกกับมันจริงๆ

...เธอรักเขาอย่างนั้นเหรอ!..

ปริมาถามตัวเอง และตกใจกับคำตอบที่ได้รับ... ในเมื่อรักเขาแล้วเธอจะหยุดทุกอย่างได้ไหม ละทิ้งความหลัง ความเจ็บแล้วเริ่มต้นใหม่กับเขา นี่คือคำถามที่ปริมาถามตัวเองก่อนจะหลับไป

ร้อยเอกการันต์ แก้วกล้าหรือโจ ตำรวจหนุ่มรูปหล่ออนาคตไกลก้าวลงจากรถอย่างกระตือรือร้นก่อนจะสาวเท้ายาวๆ เดินเข้าไปบริเวณบ้านของคนที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอด

ร่างบางที่คุ้นตากำลังนั่งก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นม่วงอย่างสนอกสนใจจนไม่รู้ถึงการมาของเขา ทำให้ชายหนุ่มได้มีเวลาเพิ่งพิศดวงหน้าสวยหวานนั้นในระยะใกล้ ‘สวยขึ้นมาก’ นี่คือสิ่งที่การันต์สรุปกับตัวเองในใจหลังจากกวาดตามองอย่างสำรวจเพียงแค่ชั่วอึดใจ

“สวัสดีครับ ปริมคนสวย” เสียงทุ้มลึกกล่าวทักทายขึ้นก่อน ทำให้หญิงสาวหลุดจากภวังค์ของตัวเองและเงยหน้าขึ้นมองคนที่เรียกชื่อเธออย่างสนิทสนม

“โจ...มาได้ยังไง” ปริมาอุทานอย่างดีใจเมื่อเจอหน้าเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปีนับแต่เธอไปเรียนต่อและทำงานในกรุงเทพ ส่วนเขาไปเรียนนายร้อยและประจำการอยู่ที่จังหวัดอื่นทั้งสองคนจึงไม่ได้มีโอกาสพบกันเลย

“โจได้ย้ายกลับมาประจำที่จังหวัดเราแล้วนะ” เขาบอกกับปริมาหลังจากที่นั่งลงยังม้าหินอ่อนเรียบร้อยแล้ว

“ดีใจด้วยนะ”

“แต่ที่โจดีใจมากกว่านั้นคือปริมกลับมาแล้ว”

“ปริมก็ดีใจที่ได้เจอโจ” เธอยิ้มให้เขา “ไม่ได้เจอกันหลายปีเลย” คำพูดนั้นทำเอาการันต์ถอนหายใจ

“นั่นสิ ปริมใจร้ายจังเลยนะ ไม่เคยคิดจะส่งข่าวคราวหาโจเลย” ชายหนุ่มตัดพ้อ

“ก็ปริมไม่รู้นี่จ้ะว่าโจอยู่ไหน”

“แล้วปริมมาคนเดียวหรือว่ามากับใคร” เขาถามต่อแล้วก็กลั้นใจฟังคำตอบ

“มาคนเดียวสิจ๊ะ จะให้ปริมเอาใครมาด้วยล่ะ”

“เฮ้อ...โล่งอก” ร้อยตำรวจเอกหนุ่มแกล้งระบายลมหายใจออกมาแรงๆ

“ก็นึกว่าปริมจะหนีบเอาหนุ่มๆ มาด้วย ไม่งั้นโจอาจจะได้เป็นผู้ร้ายฆ่าคนตายแทนการเป็นตำรวจน่ะสิ”

“อย่ามาทำเป็นพูดดีหน่อยเลย อย่านึกว่าปริมไม่รู้นะว่าโจเนื้อหอมแค่ไหน”

“แต่ปริมก็ไม่เคยคิดจะมาตอมหรอกใช่ไหม”

“อย่าพูดอย่างนั้นสิโจ” หญิงสาวรู้สึกเห็นใจเขาไม่น้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงเศร้าๆ แบบนั้น แต่จะให้ทำอย่างไรในเมื่อเธอรักเขาได้แค่เพื่อนเท่านั้นจริงๆ

“อย่ามาทำเสียงสงสารโจแบบนั้นน่าปริม” เขาเป็นฝ่ายหัวเราะก่อน เพราะไม่อยากให้บรรยากาศที่กำลังชื่นมื่นเกิดความตึงเครียดขึ้นมา

“ก็โจน่ะชอบทำให้ปริมรู้สึกผิด”

“ผู้กองหนุ่มรูปหล่ออย่างโจมีสาวๆ เพียบน่า โจไม่สนใจยัยเชยอย่างปริมหรอก” ชายหนุ่มพูดสัพยอก

“จ้า... คุณผู้กองรูปหล่อ อกหักมาอย่ามาร้องคร่ำครวญหายัยเชยก็แล้วกัน” หญิงสาวเอ่ยตอบพร้อมกับย่นจมูกใส่อย่างหมั่นไส้

“โจรู้น่าว่าโจเป็นได้แค่เพื่อน” แล้วเขาก็เอื้อมมือมาขยี้หัวเธอเล่นอย่างที่เขาเคยทำเป็นประจำเมื่อครั้งที่ทั้งสองยังเด็กอยู่

ปริมาหัวเราะอย่างสบายใจและโล่งอกที่เห็นเพื่อนรักยิ้มได้ การมาของการันต์ทำให้หญิงสาวดีใจจนลืมไปว่า วันนี้เป็นวันที่รัชภาคย์นัดไว้ว่าจะมาฟังคำตอบจากเธอ

รัชภาคย์ขับรถออกจากบ้านมาแต่เช้าและเมื่อมาถึงก็เห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มมองรถดูรถคันนั้นอย่างแปลกใจเพราะตัวเองมาที่นี่บ่อยครั้งก็ไม่เคยเห็นรถคันนี้เลย เขาไม่เสียเวลาคิดนานเพราะวัตถุประสงค์ที่มาวันนี้ก็เพื่อมาฟังคำตอบจากปริมา

ร่างสูงก้าวเท้ายาวๆ เดินตรงไปหลังบ้านอย่างคุ้นเคยเพราะรู้ว่าปริมาจะชอบนั่งเล่นอยู่แถวๆ นั้น แต่สิ่งที่เห็นวันนี้กลับไม่เหมือนทุกวันเพราะมีชายหนุ่มอีกคนอยู่กับปริมาด้วย ชายหนุ่มยืนมองภาพนั้นอยู่นานและความอดทนของเขาหมดลงเมื่อเห็นการันต์ยกมือขึ้นขยี้ผมของปริมาอย่างสนิทสนม ในที่สุดเขาก็ได้คำตอบว่ารถคันนั้นคงเป็นรถของผู้ชายคนนี้ และถ้าเดาไม่ผิดคงจะเป็นคนที่ปริมาเคยพูดถึงว่าเป็น ‘แฟน’ ของเธอ

ชายหนุ่มเตรียมตัวหันหลังกลับเพราะคิดว่าตัวเองได้คำตอบแล้ว คงไม่จำเป็นต้องให้หญิงสาวตอบคำถามใดๆ อีกในเมื่อภาพมันฟ้องชัดอยู่แบบนั้น

“คุณคะ” ปริมาเรียกเขาไว้เมื่อเห็นด้านหลังเขาไวๆ

หญิงสาวลุกขึ้นและรีบวิ่งตามมา รัชภาคย์ยอมหยุดแต่ไม่ยอมหันมามองหน้าเธอ

“จะกลับแล้วเหรอคะ” หญิงสาวถามเขาเบาๆ

“ผมก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ไปทำไม” น้ำเสียงนั้นเย็นชาเหินห่าง

“วันนี้คุณไม่ได้มาฟังคำตอบของปริมเหรอคะ”

“ผมว่า... ผมคงรู้คำตอบแล้วล่ะ”

“โดยที่ไม่ต้องถามปริมเลยอย่างนั้นเหรอคะ”

“คงไม่ต้องถามอะไรแล้วล่ะมั้ง” เขาประชด

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจคุณเถอะค่ะ เพราะถ้าคุณไม่อยากฟัง ปริมอธิบายไปก็เปล่าประโยชน์” ปริมาโกรธขึ้นมาบ้าง ร่างบางทำท่าจะหมุนตัวกลับเข้าบ้าน

“เดี๋ยวสิครับปริม” รัชภาคย์เรียกเธอเอาไว้เมื่อปริมามีท่าทีที่แข็งกร้าวและทำท่าจะไม่ง้อขึ้นมาจริงๆ

“มีอะไรอีกคะ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเง้างอนระคนน้อยใจ

“ผมขอโทษที่ใช้อารมณ์มากไปหน่อย ผมขอฟังคำตอบของปริมได้ไหม”

“ไม่กลับแล้วเหรอคะ” เธอประชดให้บ้าง

“โธ่ ปริมจ๋า ผมขอโทษจริงๆ ครับ” น้ำเสียงทุ้มพูดอย่างง้องอนและรู้สึกผิด “ก็คนมันหึงจนตาลายนี่ครับ คุณจะให้ผมทำยังไง”

“คนเอาแต่ใจ ไม่มีเหตุผล ” หญิงสาวค่อนขอดและค้อนวงใหญ่

“ต่อไปไม่ทำแล้วครับ ผมจะพยายามใจเย็นแล้วฟังปริมก่อน” เขาออดอ้อนอย่างน่ารักทั้งปากทั้งตา รัชภาคย์คนเดิมกลับมาแล้วและนั่นทำให้ทำให้ปริมายิ้มออก ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะมีอิทธิพลกับความรู้สึกของเธอมากขนาดนี้