บทที่ 11

“หึ…” หากแต่น้ำเสียงยังงอนเขาอยู่แต่ก็ไม่ได้มากเหมือนตอนแรก

“ปริมจ๋า ตกลงเป็นแฟนกันนะ” เขาเดินมาจับมือเธอไว้พร้อมกับขอคบเป็นแฟนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลึกซึ้งจนคนฟังรู้สึกเต็มตื้นขึ้นมาในหัวใจ

ภาพทั้งหมดอยู่ในสายตาของการันต์มาตั้งแต่ต้น ดูเหมือนปริมาจะลืมไปเลยว่ามีเขานั่งอยู่ตรงนั้น ถึงแม้ว่าปากจะบอกปริมาว่าคิดกับเธอแค่เพื่อนแล้ว แต่ลึกๆ เขาก็ยังรักปริมาเรื่อยมา ไม่อย่างนั้นตอนนี้เขาคงไม่รู้สึกเจ็บปวดกับภาพที่เห็น การันต์รู้ตัวทันทีว่าเขาคงจะสูญเสียปริมาให้กับผู้ชายคนนั้นเป็นแน่

“ยังอยากคบกับปริมอยู่เหรอคะ” ปริมาย้อนถาม แล้วรีบหลบสายตาเป็นประกายวาววามที่จ้องมองมาตาแทบไม่กะพริบ

“ปริมกำลังแกล้งผม”

“เปล่าแกล้งค่ะ”

“ตกลงนะครับ”

“แล้วถ้าไม่ตกลง” หญิงสาวแกล้งถามลองเชิง หากแต่มีผลทำให้สีหน้าของเขาเคร่งขรึมลงไปในทันตา และค่อยๆ ปล่อยมือของเธอลง พร้อมกับทอดถอนหายใจอย่างเจ็บปวดเมื่อมองข้ามไหล่ปริมาไปและยังเห็นการันต์นั่งอยู่ที่เดิม ผู้ชายคนนั้นคงเป็นคนที่ปริมารัก เขาคงจะมาช้าไปหรือไม่เขาก็ไม่เคยมีความหมายอะไรเลยในสายตาของเธอ

“ผมขอให้ปริมมีความสุขกับคนที่ปริมรัก” เขาบอกเบาๆ ก่อนเดินไปที่รถและเปิดประตูรถเตรียมจะก้าวขึ้นไปนั่ง หญิงสาวเดินตามมาอีกครั้งและเอ่ยบางประโยคขึ้น

“แต่ถ้าคำตอบของปริมคือตกลงล่ะคะ”

รัชภาคย์ชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปในรถก่อนจะหันกลับมาหาเธอช้าๆ ชายหนุ่มยกมือขึ้นจับไหล่กลมกลึงทั้งสองข้างเอาไว้และถามอย่างไม่แน่ใจอีกครั้ง

“ว่าไงนะปริม!”

“ตกลงค่ะ” ปริมายืนยันอย่างหนักแน่นทุกถ้อยคำ ร่างหนาจึงรั้งตัวเธอเข้ามากอดไว้อย่างดีใจ

“จริงๆ ใช่ไหม” เขาถามย้ำอีกครั้งเมื่อรวบเธอไว้ในอ้อมแขนแล้ว

“ค่ะ” เธอย้ำพร้อมกับหัวเราะอย่างมีความสุขที่เห็นท่าทางดีใจจนลิงโลดของชายหนุ่ม “ปล่อยได้แล้วค่ะอายคนอื่นเขา” หญิงสาวบอกเบาๆ เมื่อรู้สึกว่าถูกวงแขนแข็งแรงกอดนานเกินไปแล้ว

“ต่อไปห้ามเรียกผมว่าคุณแล้วนะ” เขาสั่ง “ให้เรียกว่าพี่กันต์นะครับคนสวย”

“พี่กันต์เหรอคะ”

“ครับ ถ้าเรียกคุณเมื่อไหร่จะปรับโดยการจูบ” เขาบอกเสร็จสรรพพร้อมกับมองหน้าคนรักอย่างหวานซึ้งจนปริมาแทบจะละลายกับสายตาวาววามคู่นั้น

“ก็ได้ค่ะ...พี่กันต์” หญิงสาวยอมเรียกตามที่เขาขอทำให้ชายหนุ่มยิ้มอย่างถูกใจและมีความสุขในรอบหลายปี

ดาวคืนนี้ดูสดใสสวยงามมากเป็นพิเศษในความรู้สึกของปริมา หญิงสาวเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่ไกลแสนไกล ดาวเป็นล้านดวงแข่งขันกะพริบแสงประดับท้องฟ้ายามค่ำคืนไม่ให้มืดมิด มีดาวอยู่ดวงหนึ่งที่ทอแสงเด่นกว่าดาวดวงอื่นๆ ถ้าเปรียบดาวดวงนั้นเป็นรัชภาคย์ก็คงไม่ผิดนัก เขาก็เปรียบเสมือนดวงดาวที่เข้ามาประดับหัวใจที่มืดมิดของเธอให้สว่างไสวขึ้นมาอีกครั้ง หัวใจดวงน้อยตอนนี้กำลังเรืองรองรุ่งโรจน์ด้วยความสุขที่โอบล้อมเอาไว้ทุกอณูเนื้อ

‘ที่คิดถึง เพราะรักเธอใช่ไหม ที่อ่อนไหว ง่ายดาย หรือเพราะรักเธอจริงๆ ก็ไม่เคยรู้ตัวก็มันยังไม่ชินสับสนวุ่นวายในใจจนหลับไม่ได้จริงๆ’

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้น ปริมาเลือกเพลงนี้ให้เป็นทั้งเพลงรอสายและเสียงเรียกเข้า โดยครั้งแรกที่เธอเปลี่ยนก็เพื่อจงใจทำให้รัชภาคย์เข้าใจว่าเธอคิดถึงเขา แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นว่าเธออยากจะสื่อสารให้บุรุษผู้นั้นรู้จริงๆ ว่าเธอคิดถึง...

ปริมายิ้มกับตัวเองก่อนที่นิ้วเรียวจะกดบนปุ่มรับสายและยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูตัวเอง

“คิดถึงครับ…” น้ำเสียงทุ้มทอดผ่านมาตามสายเป็นประโยคแรก

“พี่กันต์หวานอีกแล้วนะคะ” เธอพูดยิ้มๆ แต่ก็รู้สึกพอใจเมื่อได้ยินคำนั้น

“ก็คนมันคิดถึงจริงๆ นี่ครับ”

“บ้าไปแล้ว” ปริมาย่นจมูกใส่โทรศัพท์

“ถ้าจะบ้าก็บ้าแต่รักปริมคนเดียว” เขาบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “หลงจะแย่อยู่แล้วรู้มั้ย”

“เมาหรือเปล่าคะ”

“เมาครับ” แล้วเขาก็คล้ายจะเงียบไป “แต่ว่าเมารักนะ”

“แหวะ!...เลี่ยน!!” หญิงสาวแหวะใส่ ทั้งๆ ที่ยิ้มจนแก้มปริ

“คิดถึงพี่บ้างหรือเปล่า” เสียงทุ้มๆ ของเขาถามมาตามสายอย่างออดอ้อน

“ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ อย่างเขินอายและพยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่น

“ค่ะนี่คืออะไรครับคนดี”

“ก็คิดถึงไงคะ” เธอตอบพร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุข

“ปริมครับ เมื่อไหร่จะถึงวันแต่งงานของเรา”

“จะรีบร้อนไปไหนคะ”

“ก็รีบอยากอยู่กับปริมนี่ครับ อยากกอด อยากจูบ อยากรักปริม”

“คนบ้า” หญิงสาวแหวใส่กับสิ่งที่เขาพูดออกมาตรงๆ ถ้าเขาอยู่ด้วยตอนนี้คงเห็นว่าแก้มนวลของเธอกลายเป็นสีแดงราวกับลูกตำลึงสุกเพราะขวยเขิน ความวาบหวามแล่นผ่านลงไปยังช่องท้อง รู้สึกเหมือนถูกเขาจูบผ่านโทรศัพท์

“บ้าตรงไหน คนรักกันเขาก็ต้องอยากอยู่ด้วยกัน หรือว่าปริมไม่อยาก…”

“ไม่อยากอะไรคะพูดให้ดีๆ นะ” เธอชิงถามก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคนั้นจบ

“คิดเอาเอง” รัชภาคย์แสร้งพูดให้กำกวม

“นี่!!”

“ฮะๆๆ” เขาหัวเราะร่วนเสียงดังอย่างถูกใจที่ทำให้ปริมาแหวออกมาได้หลายครั้ง

“คนบ้า คนหื่น” ปริมาต่อว่าเขายกใหญ่

“นี่พี่ยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ ปริมคิดไปถึงไหนเนี่ย”

“ปริมไม่พูดด้วยแล้ว” ยิ่งพูดก็ยิ่งเข้าตัว หญิงสาวเลยพานวางสายไปก่อน

รัชภาคย์ยิ้มอย่างมีความสุข เขาอยากเร่งวันเร่งคืนให้ถึงวันแต่งงานไวๆ เพราะกลัวตัวเองจะตบะแตกปล้ำเธอเสียก่อนจะถึงวันแต่งงาน มีหวังปริมาได้โกรธเขานานเป็นเดือนๆ แน่

ในขณะที่ปริมาเองก็ถอนหายใจออกมาอย่างไตร่ตรอง ก่อนจะตัดสินใจปล่อยวางทุกอย่างและทำตามที่หัวใจของตัวเองปรารถนา หญิงสาวแน่ใจแล้วว่าตัวเองรักเขา เธอจะทำร้ายคนที่เธอรักได้อย่างไร ในเมื่อเขาแสนดีและน่ารักขนาดนั้น หญิงสาวจะทิ้งความแค้นไว้ในอดีตและเริ่มต้นใหม่กับรัชภาคย์เสียที เธอจะรักเขาอย่างบริสุทธิ์ใจไม่คิดจะใช้เขาเป็นเครื่องมือใดๆ อีกต่อไป…