ตอนที่9.

ตอนที่9.

“คุณพราวแสงแขคะ เชิญด้านนี้ค่ะ...” เสียงพนักงานสาวทำให้คนที่ก้มอ่านหนังสือรอลุกขึ้นเดินตามพนักงานต้อนรับไปยังลิฟต์อีกด้านหนึ่งซึ่งเป็นลิฟต์ส่วนตัวที่ใช้ได้เพียงผู้บริหารระดับสูงเท่านั้น

“เมื่อลิฟต์เปิดเชิญเข้าไปได้เลยนะคะเพราะลิฟต์จะเปิดออกที่ชั้นบนสุดหน้าห้องท่านประธานพอดี เชิญค่ะ”

เมื่อพูดจบพนักงานสาวคนนั้นก็เดินจากไปลิฟต์ก็เปิดออกทันทีที่เธอเดินมาถึง พราวแสงแขมองลิฟต์ที่เปิดกว้างอย่างชั่งใจ ทั้งมือและเท้าหญิงสาวเย็นเฉียบน้ำลายในลำคอเหนียวหนืดจนกลืนไม่ลง...

“เอาล่ะพราวแสงแข... สู้ๆ” หญิงสาวบอกตัวเองขณะลิฟต์เลื่อนขึ้นสู่ชั้นบนสุด เมื่อลิฟต์เปิดออกอีกครั้งหญิงสาวก็เดินออกมาและหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าห้องของท่านประธานใหญ่แห่งโรดิเกรซ คอปอเรชั่น ไทยแลนด์

“เชิญเข้าไปได้เลยค่ะ...”  เสียงเลขาสาวใหญ่ที่นั่งอยู่ในห้องกระจกหรูหราหน้าห้องท่านประธานบอกกับเธออีกครั้งเมื่อเห็นว่าเธอยังคงยืนนิ่งอยู่...

“ค่ะ... ขอบคุณนะคะ...” พราวแสงแขหันไปยิ้มเซียวๆ ให้เลขาสาวแล้วเอื้อมมือไปเปิดประตูออกช้าๆ ในขณะที่สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจของตน...

หลังจากที่ประตูปิดลงพราวแสงแขรู้สึกชาไปทั้งตัวจนแทบขยับไม่ได้ ได้แต่ตะลึงมองชายหนุ่มผู้ซึ่งกำลังมองเธอเขม็งด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แต่สิ่งที่เธอรู้สึกชัดเจนมากในตอนนี้คือ เธอรู้สึกกลัวผู้ชายคนนี้ แมทธิว โรดิเซ มาเวลส์ เขาก็เป็นพี่ชายต่างมารดาของเมริสา เธอรู้ดีว่าการที่เธอถึงจุดนี้ได้มันไม่ได้เป็นเรื่องบังเอิญแน่นอน แต่เธอจะไม่ให้เขารู้หรอก ว่าเธอกลัวเขา เธอจะต้องเข้มแข็งพราวแสงแขพยายามบอกตนเองเช่นนั้น...

“รู้ใช่ไหมว่าฉันคือใคร...” เสียงเข้มถามขึ้นใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยแต่แววตานั้นราวมีเปลวเพลิงอยู่ภายใน...

“ค่ะ...” หญิงสาวตอบเสียงเบาแทบจะไม่มีเสียงผ่านออกมาจากลำคอ 

“และรู้ใช่ไหมว่าฉันให้เธอมาหาฉันทำไม...”

“ถ้าคุณไม่บอกเหตุผลเสียทีดิฉันก็คงไม่รู้หรอกค่ะ...”

คราวนี้พราวแสงแขตอบเสียงหนักแน่นชัดเจนเพื่อเรียกความกล้าหาญให้ตัวเองแต่มันทำให้แววตาคมวูบวาบด้วยประกายความฉุนเฉียว ร่างสูงลุกขึ้นเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ร่างสูงใหญ่ของเขาข่มให้ร่างเล็กของพราวแสงแขดูเล็กจ้อยลงไปราวเด็กน้อยกับยักษ์ตัวโต

“หึ... ตีหน้าซื่อได้เนียนมากเลยนะพราวแสงแข” ชายหนุ่มแค่นเสียงเยาะๆ

“กรุณาพูดธุระของคุณมาดีกว่าค่ะ หากพูดแขวะเหมือนผู้หญิงขี้อิจฉาแบบนี้ดิฉันไม่เข้าใจหรอกว่าคุณจิกฉันมาพบด้วยเหตุผลอะไร

หญิงสาวสูดหายใจลึกๆ แล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ทำให้คนฟังเดือดดาลได้ง่ายๆ แมทธิวมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อเลยว่าคนตัวเล็กหน้าเรียวนวลใสแสนธรรมดาไม่มีอะไรโดดเด่นมากไปกว่าดวงตากลมโตบนใบหน้าเรียวนั่น ทั้งบุคลิกดูนิ่งๆ เงียบๆ เรียบร้อยเช่นพราวแสงแขจะฝีปากคมกริบเช่นนี้...

“อวดดีนักนะพราวแสงแข... เธออย่าคิดว่าตีหน้าซื่อแล้วฉันจะหลงกลเธอ เธอน่ะนางมารร้ายชัดๆ มารร้ายที่เข้ามาทำลายครอบครัวของน้องสาวฉัน...”

“อ้อ... ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง...” พราวแสงแขแค่นเสียงใส่เขาบ้าง ดวงตากลมโตฉายแววเยาะหยันเขาอย่างไม่ปิดบังและมันทำให้ชายหนุ่มหน้าร้อนขึ้นมาทันที ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยถูกผู้หญิงมองด้วยแววตาเหยียดหยันดูแคลนเช่นนี้โดยเฉพาะผู้หญิงที่ต่ำต้อยกว่าเขาเช่นพราวแสงแข...

“เธอ... หึ โอเค... ในเมื่อเธอรู้ตัวก็ดีแล้ว และต่อไปนี้ฉันจะพุดธุระของฉันเสียที และหวังว่าเธอคงจะพร้อมที่จะชดใช้ในสิ่งที่เกิดขึ้น”

“ทำไมดิฉันต้องชดใช้ด้วยล่ะ ในเมื่อเรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวกับฉันเลยสักนิด ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว...”

“เมรี่แท้งและยังไม่รู้สึกตัวเกือบอาทิตย์ซ้ำฟื้นขึ้นมาแล้วก็เสียความทรงจำกลายเป็นคนซึมเศร้า เธอคิดว่ายังไงล่ะพราวแสงแข เกี่ยวกับเธอรึเปล่า...”

“คุณ... ไม่ได้พูดจริงๆ ใช่ไหม...”

คราวนี้พราวแสงแขหน้าซีดเผือดไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นเรื่องจริง มันเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรือ แม้เธอจะรู้ว่าเมริสาแท้งลูกแต่ไม่ได้คิดว่าเมริสาจะอาการหนักถึงขั้นเป็นเจ้าหญิงนิทรา...

“ฉันไม่มีเหตุผลจะต้องโกหกเธอ...”

“ไม่จริง...” พราวแสงแขครางในอกอย่างไม่อยากเชื่อ 

“ทำไมเธอถึงคิดว่ามันไม่จริงล่ะ หรือว่าหลงผัวคนอื่นจนคิดไม่ได้”

“นี่คุณ... อย่ามาดูถูกกันนะ แล้วฉันกับพี่วาก็ไม่ได้มีอะไรกันอย่างที่คุณเข้าใจด้วย...” เมื่อทนให้เขาพูดจาถากถางไม่ไหวเธอก็ถึงกับเลือดขึ้นหน้าเช่นกัน เขาเป็นใคร ใหญ่มาจากไหนถึงมาด่าเธอปาวๆ เช่นนี้ ทั้งยังข่มขู่กรายๆ ให้เธอมาพบอีก มันจะมากเกินไปแล้ว...

“เอาเป็นว่า เธอคงไม่รู้ว่าทำอะไรไว้บ้าง แล้วเธอจะได้รู้ มานี่...”

เขาพูดพลางเข้ามาประชิดตัวเธอแล้วคว้าข้อมืออย่างไม่เบานักให้เดินตามเขาไปท่าทางที่ออกมาจึงเหมือนว่าเขากระชากลากถูกเธอมากกว่าจะเป็นจับจูง ในขณะที่พราวแสงแขมัวแต่ตะลึงตกใจไม่ทันตั้งตัวทัดทาน

“นี่คุณ... จะพาฉันไปไหน ปล่อยนะ...” มือเล็กอีกข้างทุบแขนแกร่งและพยายามแกะนิ้วแข็งแรงของเขาออกจากข้อมือของตนทั้งขาเรียวเล็กๆ ก็ต้องก้าวตามร่างสูงไปอย่างทุลักทุเล...

“ไม่พาไปฆ่าหรอกน่าไม่ต้องห่วง...”

“ถึงจะไม่ฆ่าฉัน ฉันก็ไม่ไปกับคุณ ปล่อยนะ จะพาไปไหนคนบ้า ถือดียังไงมาทำกับฉันแบบนี้ ปล่อยนะ...”

พราวแสงแขดิ้นรนและพยายามขัดขืนไม่สนใจสายตาของเลขาสาวที่มองเจ้านายหนุ่มด้วยแววตาเรียบเฉยไม่คิดจะเข้ามาช่วยเธอสักนิด ทั้งชั้นซึ่งมีเพียงเลขาสาวใหญ่หน้าห้อง พราวแสงแขก็เพิ่งสังเกตว่าไม่มีพนักงานคนไหนอยู่ในชั้นนี้นอกจากคนที่ดูเหมือนมือปืนตัวร้ายในภาพยนตร์แนวเจ้าพ่อ ยากุซ่า มาเฟียอะไรทำนองนั้นอีกสองคนซึ่งสวมชุดดำแว่นดำยืนนิ่งเหมือนหุ่นอยู่หน้าลิฟต์ที่เธอเพิ่งขึ้นมาเมื่อครู่...

“หากไม่อยากถูกฉันหักคอก็อยู่เงียบอย่าสะดีดสะดิ้งหน่อยเลย คิดว่าฉันอยากแตะตัวผู้หญิงอย่างเธอนักหรือไง” เขาตะคอกใส่เธอเสียงเข้มเมื่อเข้ามาอยู่ในลิฟต์ซึ่งคำพูดของเขาช่างร้ายกาจขัดกับหน้าตาที่หล่อเหลาราวเทพบุตรยิ่งนัก