ตอนที่8.

ตอนที่8.

“เขาไม่ยอมหย่า หากเราไม่จ่ายค่าเซ็นใบหย่าและขู่ว่าจะฟ้องเราให้เสื่อมเสียแม่ล่ะไม่อยากให้เรื่องมันบานปลาย...” คุณมาลินีกล่าวเสียงแผ่ว

“หึหึ... คุณแม่ครับคุณแม่ไม่ต้องห่วงหรอกครับผมจะจัดการเอง รับรองได้ว่ามันจะไม่ได้เงินจากเราแม้แต่แดงเดียวและผมจะไม่ให้มันมีอะไรมาต่อรองกับเราได้...”

ชายหนุ่มกล่าวเสียงเข้มซึ่งคุณมาร์คนั้นรู้ดีว่าบุตรชายของตนนั้นหากจะเหี้ยมแล้วไม่มีใครเหี้ยมเกรียมเท่า แต่หากเขาอ่อนโยนแล้วล่ะก็ไม่มีใครจะอ่อนโยนได้เท่าแมทธิวอีกแล้ว และแมทธิวก็รักน้องสาวของเขามากเพราะเขาเป็นลูกคนเดียวมานาน เมื่อตนแต่งงานกับคุณมาลินีและมีเมริสา แมทธิวนั้นดูตื่นเต้นและเห่อน้องสาวมาก เขาเฝ้าติดตามดูแลไม่ห่างเลยทีเดียวจนเมื่อเมริสาเริ่มโตเป็นสาวแมทธิวจึงปล่อยให้น้องสาวได้มีโอกาสคิดเองดำเนินชีวิตเองในแบบที่ต้องการแล้วก็เฝ้ามองน้องสาวของตนเงียบๆ ซึ่งเมริสาเองก็รู้ดีว่าพี่ชายนั้นรักและตามใจตนมาตลอดจึงมีนิสัยเอาแต่ใจและดื้อรั้นจนเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เมริสาต้องมาเจอกับคนอย่างวายุเพราะความรั้นจะเอาชนะของเมริสานั่นเอง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นการที่บุตรสาวของตนต้องมาถูกคนที่ได้ชื่อว่าสามีทำร้ายจนต้องแท้งลูกและอาการสาหัสนั้นเป็นสิ่งที่คุณมาร์ครับไม่ได้ ถึงแม้วายุจะปฏิเสธว่าไม่ได้ทำร้ายเมริสาคุณมาร์คกับคุณมาลินีเองก็ไม่ได้ปักใจเชื่อคำพูดของลูกเขยนัก และไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ ดูเรียบร้อยเช่นพราวแสงแขจะทำร้ายลูกสาวของตนได้แต่ตอนนี้พวกตนไม่มีหลักฐานว่าใครเป็นคนผิด เว้นเสียแต่รอให้เมริสาฟื้นขึ้นมาและเป็นคนบอกเองว่าใครที่ทำร้ายเธอ...

“เราไม่มีหลักฐานเอาผิดเขาเลยนะแมท มันจึงได้ลอยนวลอยู่แบบนี้อีกอย่างหากพ่อจะจัดการมันจริงๆ พ่อก็สามารถทำได้โดยไม่ต้องให้ถึงมือแมทแต่พ่อเกรงว่าเมื่อเมรี่ฟื้นความจำขึ้นมาแล้วเมรี่อาจจะถามหาเขาซึ่งพ่อไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี...”

คุณมาร์คมีสีหน้าหนักใจเพราะรักบุตรสาวเหลือเกินจนไม่สามารถจะตัดใจทำร้ายคนรักของเมริสาได้เนื่องจากห่วงว่าหากเมริสาจำอะไรขึ้นมาได้แล้วไม่เจอสามีของตนจะเป็นอย่างไร ไหนจะเรื่องเลือดเนื้อเชื้อไขของตนที่ต้องสูญเสียไปอีกซึ่งคุณมาร์คเกรงว่าจิตใจของบุตรสาวจะบอบช้ำมากไปกว่าเดิม หากเป็นเมื่อก่อนที่เขายังหนุ่มแน่นเช่นแมท ธิว คุณมาร์คเชื่อตนจะไม่ลังเลเลยที่จะจัดการกับคนที่ทำให้คนที่ตนรักเจ็บปวดถึงเพียงนี้อย่างสาสมโดยไม่ต้องคิดถึงจิตใจของใคร 

“คุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ครับ ผมจะจัดการเอง คุณพ่อกับคุณแม่ดูแลเมรี่ไปดีกว่าผมจะไห้หลุยส์คอยดูแลเมรี่อย่างใกล้ชิดอีกที เชื่อผมนะครับว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้นและผมจะหาทางจัดการเรื่องนี้ให้มีผลกระทบกับทุกคนน้อยที่สุด...” แมทธิวให้คำมั่นประกายตาคมวาววับ

พราวแสงแขนั้นยังคงทำหน้าที่สอนเด็กนักเรียนระดับประถมศึกษาในตำแหน่งครูอัตราจ้างประจำวิชานาฏศิลป์ของโรงเรียนแห่งหนึ่งตามปกติในวันนี้ พราวแสงแขเองก็กำลังลังเลว่าจะลาออกแล้วทำอาชีพส่วนตัวดีหรือไม่เพราะเริ่มเบื่อการเป็นลูกจ้างแล้วนั่นเอง และอีกอย่างเธอไม่อยากจะตกเป็นขี้ปากของคนละแวกนี้เกี่ยวกับเรื่องของวายุที่เข้ามาวุ่นวายในชีวิตของเธอจนแทบไม่เป็นอันทำงาน เพราะวายุมักจะมาเฝ้าเธอที่โรงเรียนทั้งเช้าและเย็นกว่าสัปดาห์แล้วจนใครๆ ต่างมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ ทั้งดีและไม่ดีแต่เธอเชื่อว่ามันจะค่อนไปในทางที่ไม่ดีเสียมากกว่า แต่วันนี้โชคดีที่วายุไม่มาเฝ้าเธอเหมือนเช่นทุกวันซึ่งทำให้เธอทั้งโล่งใจระคนแปลกใจที่เขาหายไปไม่ใช่ว่าเธอจะอาลัยอาวรณ์วายุแต่เธอรู้สึกสังหรณ์ในใจแปลกๆ นั่นเอง แต่ก็คิดไปว่าก็ดีแล้วที่เขาไม่มาเพราะมันทำให้เธอไม่รู้สึกอึดอัด และทำให้ตัดสินใจอะไรได้ง่ายขึ้นว่าจะทำอย่างไรกับอนาคตของตนเองหลังจากที่ลังเลมานาน และนี่ก็เป็นวันสุดท้ายที่มาสอน และต่อจากนี้เธอก็คงจะกลายเป็นคนที่ตกงาน...

หญิงสาวถอนหายใจก่อนจะปั่นจักรยานคันเก่งของตนกลับบ้านหลังจากโรงเรียนเลิกแล้ว แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเลี้ยวพ้นผ่านประตูรั้วโรงเรียนก็มีรถยนต์สีดำทะมึนคันหนึ่งแล่นมาด้วยความเร็วและโฉบมาจอดขวางทางของเธอไว้ก่อนจะมีชายหน้าตาขึงขังสวมชุดดำแว่นดำลงมาจากรถเดินมายังเธอที่อยู่ในอาการตกใจจนแทบสิ้นสติ...

“พรุ่งนี้ไปตามที่อยู่นี้หากไม่อยากเดือดร้อน...” แล้วชายคนนั้นยืนนามบัตรสีทองมาให้เธอซึ่งพราวแสงแขก็รับมันไว้ด้วยอาการตกตะลึงและได้แต่มองชายคนนั้นเดินกลับไปขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างงุนงง

“แมทธิว โรดิเกรซ มาเวลส์...” หญิงสาวอ่านข้อความในนามบัตรนั้นด้วยหัวใจที่ไหวสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่นและเกรงกลัวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้...

มาหาฉันตามเวลาที่กำหนดหากไม่อยากเดือดร้อน...

ข้อความที่เขียนด้วยลายมือดูสวยงามและหนักแน่นซึ่งมันเหมือนมีอำนาจบางอย่างที่บีบหัวใจเธอให้ตีบตันอัดแน่นด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจจะบรรยายได้

ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจมายืนอยู่หน้าตึกสำนักงานอันยิ่งใหญ่อลังการของ โรดิเกรซ คอปอเรชั่น ไทยแลนด์ หลังจากที่เธอได้รับนามบัตรจากชายนิรนามหน้าเข้มคนนั้น

“ดิฉันมาพบคุณแมทธิวค่ะ...” พราวแสงแขแจ้งความจำนงกับพนักงานต้อนรับสาวสวยด้วยรอยยิ้มบางๆ ซึ่งพนักงานคนสวยก็มองเธออย่างกังขาแต่ก็ยิ้มตอบตามมารยาที่ดี

“นัดไว้รึเปล่าคะ”

“เอ่อ ก็ไม่เชิงค่ะ ตะ แต่ เอ่อ เขาให้ดิฉันมาพบเขาที่นี่... ฉันชื่อ พราวแสงแข ค่ะ...” พราวแสงแขบอกเบาๆ อย่างไม่ค่อยมั่นใจนักเมื่อเจอทั้งคนแปลกหน้าที่มองเธอเหมือนตัวประหลาดและสถานที่โอ่อ่าหรูหรายิ่งใหญ่เช่นนี้...

“สักครู่นะคะ ดิฉันต้องแจ้งเลขาท่านประธานก่อน...”

พนักงานสาวสวยบอกแล้วสักครู่เจ้าหล่อนก็ปรายตามามองพราวแสงแขซึ่งเลี่ยงไปนั่งรอที่โซฟารับรองแขกด้วยแววตาเหมือนไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินพลางมองสำรวจหญิงสาวหน้าตาจืดชืดในชุดเดรสสีพื้นเรียบๆ สวมรองเท้าคัทชูแบบเรียบร้อยและสะพายกระเป๋าผ้าที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นงานที่ตัดเย็บแบบแฮนด์เมดลายดอกไม้สีสดใสซ้ำชื่อก็เหมือนชื่อนางเอกลิเก แต่ผู้หญิงคนนี้คือคนที่ท่านประธานใหญ่ของบริษัทนัดพบเธอเป็นการส่วนตัวซึ่งไม่น่าจะเชื่อเลย...