บทที่ 14

เมื่อบอดีการ์ดคนสนิทของหลี่เฉียงฮุยพามุกรดามาส่งถึงสถานทูตไทย เขาก็ทิ้งเธอไว้ที่นั่นอย่างไม่ไยดีมุกรดารู้สึกเคว้งคว้าง หมดกำลังใจชีวิตไม่เคยสิ้นหวังเหมือนกับครั้งนี้มาก่อนพลันทอดถอนหายใจอย่างหนักหน่วง คิดถูกหรือคิดผิดที่บินมาไกลถึงที่นี่เพราะเงินและความเบื่อหน่ายในชีวิตแท้เชียว

“ฉิบหายวายป่วง น่าสมเพชตัวเองสิ้นดี นังมุก อยู่ดีไม่ว่าดีรนหาเรื่องใส่ตัว” มุกรดาบ่นพึมพำหน้าดำคร่ำเครียดถอนหายใจทิ้งอยู่หลายรอบ

เธอได้พูดคุยกับเจ้าหน้าที่ทางการทูตของไทยพยายามบอกกับพวกเขาว่าถูกหลอกมาทำงาน โดยไม่บอกวัตถุประสงค์ที่แท้จริง เมื่อทางเจ้าหน้าที่ซักถามจนแน่ใจพวกเขายอมให้การช่วยเหลือโดยจะส่งเธอกลับเมืองไทย แต่มุกรดายืนยันและแจ้งเจตจำนงว่าจะขอเที่ยวที่นี่ก่อน โดยให้เหตุผลว่าพาสปอร์ตยังไม่หมดอายุและมาอย่างถูกกฎหมาย เบื้องต้นเจ้าหน้าที่ไม่ยอมเพราะต่างลงความเห็นว่าเธอมีปัญหาเรื่องการสื่อภาษาอาจทำให้ลำบากในการใช้ชีวิตที่นี่

แต่มุกรดาพยายามอ้อนวอนร้องไห้โฮบีบน้ำตาใส่จริตเต็มที่ขอความเห็นใจ ท้ายที่สุดพวกเขาจึงยอมแบบส่ง ๆ ให้เธออยู่ต่อ เจ้าหน้าที่พาเธอมาพักโรงแรมราคาประหยัดแห่งหนึ่ง ซึ่งทางเจ้าหน้าที่สถานทูตเป็นธุระจัดการหาให้ โดยแจ้งให้เธอทราบว่าควรพยายามอยู่แต่ในโรงแรม ไม่อยากให้ออกมาเดินเพ่นพ่านไกลจากบริเวณที่พักกลัวจะเกิดอันตรายซึ่งเธอก็รับปากแบบส่ง ๆ

เมื่อเปิดประตูเข้าไปภายในห้องพักเห็นสภาพแล้วได้แต่จำยอม เดินสำรวจห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ขนาดสามคูณสามเมตรมีเพียงเตียงขนาดสามฟุตครึ่งที่แข็งอย่างกับไม้กระดาน ซึ่งมันไม่ได้หนานุ่มเหมือนโรงแรมห้าดาว โต๊ะไม้เก่า ๆ โทรม ๆ กับเก้าอี้ที่มีแต่รอยขีดข่วน ห้องน้ำมีฝักบัวกับเครื่องทำน้ำอุ่นซึ่งก็ยังดีที่มีให้ใช้ อุปกรณ์อาบน้ำอย่างละขวด พัดลมติดเพดานสภาพมีแต่ฝุ่นจับเขรอะ เวลาเปิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดน่ารำคาญ อากาศร้อนอบอ้าวในเวลาบ่ายแก่ ๆ ทำให้รู้สึกไม่สบายตัว ถึงแม้จะเป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิของที่นี่ก็ตาม

ด้วยความที่หญิงสาวเป็นคนแอ็กทีฟอยู่ตลอดเวลา จึงรู้สึกเบื่อหน่ายที่ต้องอุดอู้อยู่แต่ในห้อง

“เบื่อจัง จะติดแหง็กแบบนี้ไปอีกนานไหม ไลน์หาพี่แขก็ไม่ได้”

“เอาไงดีวะ” มุกรดานั่งอยู่ขอบเตียงพลางถอนหายใจทิ้งอย่างสิ้นหวัง รู้สึกหมดกำลังใจอย่างบอกไม่ถูก

คิดถูกหรือคิดผิดที่ถ่อมาไกลถึงฮ่องกง กล้ามากยัยมุก ถ้านุนีติ์เพื่อนรักทราบเรื่องเธอคงโดนต่อว่าเป็นแน่

ทิ้งตัวอย่างหมดแรงลงบนเตียง ดวงตาคู่สวยเริ่มมีหยาดน้ำใสเอ่อท้นขอบตามันเต็มรื้อค่อย ๆ ไหลรินเป็นทางบริเวณหางตาหยดแหมะลงบนผ้าปูที่นอน ความรู้สึกโดดเดี่ยว เดียวดาย หดหู่ กำลังจู่โจมใส่ไม่ยั้ง ร้องไห้สะอื้นตัวโยนรู้สึกอ่อนแอพ่ายแพ้ต่อโชคชะตา

ภาพของครอบครัวชีวาวินทร์ ลอยเข้ามาในมโนภาพยิ่งปวดหน่วงในอก นอนร้องไห้จนเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ ตื่นขึ้นมาอีกทีในช่วงกลางดึกท้องร้องจ๊อก ๆ รู้สึกหิวจนแสบไส้ไปหมด

“หิวจัง โอ๊ย ปวดท้อง” เมื่อตอนบ่ายกินซาลาเปาไปสองลูกมันไม่รู้สึกอิ่มท้องสักนิด พยายามลุกจากเตียงมือเรียวปาดน้ำตาให้เหือดแห้ง เสียงสูดน้ำมูกเบา ๆ ก่อนจะยันกายปีนป่ายลงจากเตียง ตัดสินใจวินาทีนั้นออกไปหาอะไรกินคงจะดีกว่านอนแช่อยู่ในห้อง

เดินเตร่ออกมาด้านหน้าของโรงแรม โชคดีที่โรงแรมอยู่ใกล้กับตลาดนัดกลางคืนแห่งหนึ่งในย่านนั้น ผู้คนพลุกพล่านหลากหลายเชื้อชาติต่างเดินขวักไขว่จับจ่ายซื้อของ แสงสีจากไฟนีออนช่างสว่างไสวเป็นสีสันที่ล่อตาล่อใจนักท่องเที่ยว

มุกรดาตื่นเต้นกับความแปลกใหม่ เธอกำลังเพลิดเพลินกับสินค้าที่วางขายข้างทางคงจะคล้าย ๆ ตลาดคลองถมแถวบ้าน แต่อาจจะดูดีมีสไตล์ตามแบบฉบับของที่นี่

เดินไปซื้อซาลาเปากับขนมจีบเดินกินอย่างเอร็ดอร่อยไปตลอดทาง สายตาเหลือบเห็นร้านบะหมี่น้ำซุปของร้านก็ขยันส่งกลิ่นหอมยั่วยวน ตัดสินใจเข้าไปสั่งบะหมี่โดยใช้ทั้งภาษามือและภาษาอังกฤษปนกันจนได้บะหมี่มาหนึ่งชามโต ๆ ก่อนมาก็ศึกษาหาความรู้เรื่องศิลปะ วัฒนธรรม ความเป็นอยู่ของผู้คนแถบนี้มาบ้างพอสมควร ส่วนหนึ่งก็สอบถามจากอาจารย์ที่สอนภาษาจีน

นั่งทานบะหมี่จนเหลือประมาณครึ่งชาม ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายคล้ายคนทะเลาะกันอยู่ไม่ไกล แต่มุกรดาก็ไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้นตั้งหน้าตั้งตาคีบบะหมี่เข้าปากพร้อมกับกำลังยกชามบะหมี่ขึ้นซดน้ำซุป

โครม!