บทที่ 15

ทันใดนั้นเองจู่ ๆ ก็มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งเซถลามาจากที่ไหนไม่รู้ชนโต๊ะของเธอจนล้มระเนระนาด ชามบะหมี่ตกแตกกระจัดกระจายทั้งน้ำซุป เส้นบะหมี่หกเรี่ยราดลงไปนอนแอ้งแม้งกองอยู่บนพื้น มุกรดาถึงกับตกใจอ้าปากค้างกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ดวงตาคู่สวยตวัดหางตามองหน้าชายวัยกลางคนที่นอนดิ้นกระสับกระส่ายอยู่บนพื้น ใบหน้าบวมปูด มีเลือดซึมบริเวณริมฝีปาก

เสียงของเจ้าของร้านอุทานดังลั่นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นโต๊ะและเก้าอี้ของทางร้านล้มระเนระนาด

“ฉิบหาย ฉิบหาย แก๊งดาวกระจาย” เสียงตะโกนลั่นเป็นภาษาจีนของเจ้าของร้านบะหมี่ทำเอาผู้คนที่เดินขวักไขว่ตามริมถนนต่างหันไปมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยมิได้นัดหมาย

“โอ๊ย...อะไรอีกวะ จะนั่งกินบะหมี่อย่างมีความสุขก็ไม่ได้” มุกรดาเอ็ดตะโรดังลั่นท่ามกลางสายตาของผู้คนที่เดินจับจ่ายซื้อของ

หญิงสาวยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็มีนักเลงกลุ่มหนึ่งประมาณสี่ห้าคนต่างกรูกันเข้ามาหมายจะลากตัวชายวัยกลางคนที่นอนดิ้นด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้นออกไป

“จะทะเลาะกัน จะตีกันก็ไปไกล ๆ สิโว้ย ฉันจะกินบะหมี่ดูสิเหลือตั้งครึ่งชาม” มุกรดาโมโหหิวจนพานชวนหงุดหงิดอารมณ์เสียก่อนจะสบถเป็นภาษาอังกฤษและภาษาไทยปนกัน

“เชี่ย! Fuck you ไอ้นักเลงข้างถนนพวกนี้ มันน่าโดนเตะจริง ๆ” และเร็วกว่าที่คิดเพียงเสี้ยววินาที มุกรดาเดินไปหยิบแก้วน้ำจากโต๊ะข้าง ๆ ที่มีน้ำเปล่าบรรจุอยู่เต็มแก้ว จัดการสาดน้ำไล่นักเลงพวกนั้นที่ยืนจังก้าอย่างท้าทาย ชายวัยกลางคนที่นอนร้องโอดครวญบนพื้นรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น มุกรดาไม่สนใจว่าชายคนดังกล่าวจะโดนซ้อมมาด้วยข้อหาอะไร แต่ถ้าใครมารังแกเธอก่อนคนอย่างมุกรดาก็ไม่ยอมเช่นกัน

“เฮ้ย” เสียงนักเลงพวกนั้นตะโกนขึ้นพร้อม ๆ กันดวงตาแข็งกร้าวดุดันของพวกมันจ้องมุกรดาเป็นตาเดียว

“นังนี่มันกล้ามาก สาดน้ำใส่กู พวกมึงจัดการมันเร็ว ลากตัวมันมา” น้ำเสียงใหญ่ห้าวของนักเลงที่คาดว่าน่าจะเป็นหัวหน้าแก๊ง ใบหน้าของมันมีรอยบากบริเวณแก้มซ้ายเด่นชัด พลันก่นด่าเป็นภาษาจีนระรัว สีหน้าถมึงทึงด้วยความโกรธจัดที่โดนสาดน้ำ มันเดินตรงปรี่เข้ามาหมายจะทำร้ายเธอ

มุกรดาเห็นท่าไม่ดีจึงอาศัยความรวดเร็วรีบวิ่งมุดหายไปกับฝูงชน

“พวกมึงไปจับนังนั่นมาให้กู” เสียงหัวหน้านักเลงเอ่ยขึ้น

ถึงแม้เธอจะแทรกตัวไปกับฝูงชนคนเดินถนน แต่พวกนักเลงสามสี่คนก็วิ่งไล่กวดอย่างไม่ลดละ

“หานังนั่นให้พบ” เสียงตะโกนของลูกสมุนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“ไอ้หย่า ไม่รอดแน่ ๆ นังหนู” เสียงเจ้าของร้านบะหมี่เอ่ยขึ้นพลางส่ายหัว ก่อนจะหันมายิ้มแหย่ให้หัวหน้าแก๊งนักเลง คนในพื้นที่รู้ดีว่าอย่ายุ่งกับแก๊งดาวกระจายที่มีอิทธิพลครอบคลุมในย่านนี้ นักท่องเที่ยวคนอื่น ๆ ต่างสลายตัวกันอย่างรวดเร็วเพราะเข้าใจสถานการณ์ดีจึงไม่อยากเข้าไปข้องแวะ

มุกรดาเดินอย่างเร่งรีบแฝงตัวไปกับฝูงชนจนไม่รู้ทิศทาง เข้าตามตรอก ออกตามซอยจนมั่วไปหมด ที่สำคัญเธอไม่มีทางจะกลับโรงแรมได้ถูกทั้งวิ่ง ทั้งเดิน ทว่าสุดท้ายก็มายืนหอบเหนื่อยตัวโยนอยู่มุมตึกมุมหนึ่งท่ามกลางซอยมืดที่เปล่าเปลี่ยว หัวใจเต้นแรงระรัวเหงื่อเม็ดเล็กซึมผุดพรายตามหน้าผากเนียน และไรผมทั้งหวาดกลัวทั้งตื่นเต้น ไม่รู้ผีห่าซาตานอะไรเข้าสิงถึงกระทำการเช่นนั้นไป

“โอ๊ยเหนื่อย จะเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่หรือเปล่าเนี่ย พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยมุกด้วย คุณพระคุณเจ้า เจ้าพ่อ เจ้าแม่ ใครก็ได้ช่วยลูกช้างด้วย” มุกรดาบ่นพึมพำสอดส่ายสายตาไปทั่วอย่างร้อนรน แสงไฟจากข้างถนนสีส้มจางก็ส่องสว่างเป็นหย่อมบางดวงก็ติด ๆ ดับ ๆ ช่างวังเวงน่ากลัวชวนให้ขนลุก

ตอนนี้คงพึ่งได้แต่สิ่งศักดิ์สิทธิ์กระมัง...

“ฉันก็ทำบุญมาเยอะอยู่นะ” บ่นพึมพำเพื่อปลอบใจตนเอง