Share

10

last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-15 22:56:55

“เจ้าวาดภาพให้แม่ใหม่ได้หรือไม่”

เด็กหญิงชะงัก

“ท่านแม่อยากได้ภาพของข้าหรือเจ้าคะ”

“อยากได้มาก”

เยว่ซินยิ้มอ่อนโยน

“แม่จะให้คนทำกรอบที่งดงามที่สุด แล้วแขวนไว้ในห้องของแม่”

“จริงนะเจ้าคะ”

“จริงสิ”

ซูเม่ยโผเข้ากอดมารดาทันที

เยว่ซินกอดตอบพลางลูบแผ่นหลังเล็กอย่างปลอบโยน

“จำเอาไว้ ต่อจากนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องกลัวใครอีกแล้ว”

นางหันไปสั่งสาวใช้ที่ยืนรออยู่หน้าประตู

“ไปซื้อกระดาษเสวียนจื่อชั้นเลิศ พู่กันขนหมาป่า หมึกอย่างดี และสีที่บดจากแร่ธรรมชาติมาให้คุณหนูเล็ก แล้วจัดห้องปีกตะวันออกไว้ให้นางใช้วาดภาพโดยเฉพาะ”

“เจ้าค่ะฮูหยิน”

“แล้วประกาศให้ทั่วเรือน หากผู้ใดเข้าไปยุ่งกับภาพวาดของซูเม่ยโดยไม่ได้รับอนุญาต ข้าจะหักมือมันเสีย”

สาวใช้สะดุ้ง รีบรับคำแล้วถอยออกไป

“ฮูหยินช่างเอาใจคุณหนูเล็กยิ่งนักขอรับ” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากหน้าประตู

อาเหยียนเดินเข้ามาพร้อมถาดขนมกุ้ยฮวาและน้ำชาร้อน ๆ ใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามเคย

“ข้าน้อยได้ยินว่าคุณหนูเล็กชอบวาดภาพ จึงนำขนมมาให้เติมกำลังขอรับ”

ซูเม่ยรีบเช็ดน้ำตา

“ขอบคุณพี่อาเหยียน”

“ไม่ต้องเกรงใจขอรับ”

ชายหนุ่มวางถาดลง ก่อนชะโงกมองภาพบนโต๊ะ

“โอ้โห! ภูเขางาม สายน้ำงาม ฝีมือคุณหนูเล็กไม่ธรรมดาจริง ๆ”

เยว่ซินหรี่ตา

“เจ้าดูภาพเป็นด้วยหรือ”

อาเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มกว้าง

“ข้าน้อยดูไม่เป็นหรอกขอรับ แต่ของงามย่อมมองออกว่างาม”

“เช่นนั้นหรือ”

“เช่นเดียวกับฮูหยินขอรับ ต่อให้ข้าน้อยไม่มีความรู้เรื่องเครื่องประดับ ก็ยังมองออกว่าท่านงดงามที่สุดในเมืองหลวง”

ซูเม่ยหลุดหัวเราะคิก

เยว่ซินปรายตามองชายหนุ่ม

“ปากหวานนัก ระวังข้าจะให้เจ้าไปล้างคอกม้า”

“หากฮูหยินไปยืนดู ข้าน้อยยินดีล้างทั้งวันทั้งคืนขอรับ”

“อาเหยียน!”

“ข้าน้อยผิดไปแล้วขอรับ”

เขารีบก้มหน้าทำท่าสำนึกผิด แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับไม่จางหาย

เยว่ซินส่ายหน้าอย่างระอา ชายผู้นี้ช่างไม่รู้จักกลัวตายจริง ๆ

“ท่านแม่! ท่านแม่เจ้าคะ!” เสียงเรียกอย่างตื่นเต้นดังขึ้นภายในเรือนบุปผางาม

ซูอวี้หลันถือประกาศแผ่นหนึ่งวิ่งเข้ามาหามารดา ใบหน้าที่เคยบวมช้ำยังมีรอยแดงจาง ๆ แต่ดวงตากลับเปล่งประกายด้วยความยินดี

“สำนักจิตรกรรมหลวงจะจัดการประกวดภาพวาดประจำปีเจ้าค่ะ!”

ซูม่านอิงรับประกาศมาอ่าน

“ผู้ชนะจะได้รับรางวัลพระราชทาน และภาพที่โดดเด่นอาจถูกนำขึ้นถวายฮ่องเต้ทอดพระเนตร...”

นางเงยหน้ามองบุตรสาว

“นี่เป็นโอกาสดีของเจ้า”

“ข้าก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ หากข้าชนะการประกวด คุณชายตระกูลใหญ่ย่อมต้องหันมาสนใจข้า”

ซูม่านอิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

แต่เพียงครู่เดียว สีหน้าของซูอวี้หลันก็เปลี่ยนเป็นกังวล

“ท่านแม่... แต่ข้าวาดภาพไม่เก่ง”

“เรื่องแค่นี้เอง”

ซูม่านอิงยิ้มเย็น

“เจ้าไม่จำเป็นต้องวาดเอง”

นางลุกขึ้นเดินไปยังหีบไม้ใบใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ก่อนเปิดฝาออก

ภายในมีภาพวาดหลายสิบม้วนซึ่งถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี ทั้งหมดเป็นผลงานของเฉินซูเม่ย

“ภาพเหล่านี้...”

“เป็นภาพที่นังซูเม่ยวาดไว้”

ซูม่านอิงหยิบม้วนหนึ่งออกมา คลี่ลงบนโต๊ะ ภาพทิวทัศน์ภูเขาหมอกปรากฏต่อสายตา

ภูเขาสูงทอดตัวสลับซับซ้อน สายน้ำไหลผ่านหุบเขา และม่านหมอกบางเบาปกคลุมยอดไม้

ซูอวี้หลันเบิกตากว้าง

“งามมากเจ้าค่ะ!”

“แน่นอน”

ซูม่านอิงยิ้มอย่างพึงพอใจ

“ภาพนี้เคยมีคนชมว่าเทียบฝีมือจิตรกรผู้ใหญ่ได้ หากนำไปประกวด ย่อมมีโอกาสชนะ”

“แต่มีชื่อซูเม่ยอยู่ตรงมุมภาพ”

“ก็ตัดส่วนที่ลงชื่อออกเสีย แล้วนำภาพไปติดตั้งบนกระดาษรองใหม่”

“แล้วหากนางจำได้”

“นังเด็กนั่นกล้าพูดอะไรต่อหน้าคนมากมายหรือ”

ซูม่านอิงหัวเราะเยาะ

“ที่ผ่านมาเจ้าขโมยภาพของมันไปตั้งกี่ภาพแล้ว เคยเห็นมันกล้าโวยวายหรือไม่”

ซูอวี้หลันนึกถึงเด็กหญิงที่มักก้มหน้าร้องไห้ยามถูกตนรังแก ก่อนยิ้มอย่างมั่นใจ

“จริงด้วยเจ้าค่ะ”

“แต่เพื่อความรอบคอบ...”

ซูม่านอิงลดเสียงลง

“ต้องทำให้มันไม่มีภาพใหม่ไปอวดผู้ใดอีก”

ซูอวี้หลันยิ้มร้าย

“เรื่องนี้ข้าจัดการเองเจ้าค่ะ”

คืนนั้น เงาร่างของบ่าวหญิงคนหนึ่งลอบเข้าไปในห้องวาดภาพปีกตะวันออก

นางเหลียวซ้ายแลขวา ก่อนใช้กุญแจที่แอบขโมยมาจากสาวใช้ผู้ดูแลห้องวาดภาพไขประตูเข้าไป

ภายในห้องมีกระดาษวาดภาพวางอยู่บนโต๊ะหลายแผ่น

บ่าวหญิงรีบค้นหา ก่อนพบภาพภูเขาและสายน้ำที่ยังวาดไม่เสร็จ

“คุณหนูรองต้องพอใจแน่”

นางพึมพำ แล้วม้วนภาพเก็บใส่แขนเสื้อ

จากนั้นจึงหยิบพู่กันสองสามด้ามหักทิ้ง ก่อนรีบออกจากห้อง

โดยไม่รู้เลยว่าบนหลังคาเรือนมีเงาร่างสองสายกำลังเฝ้ามองทุกการกระทำ

“ตามไป” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้น

องครักษ์เงาของสำนักวิหกเหินฟ้าทั้งสองเคลื่อนไหวตามบ่าวหญิงไปอย่างไร้เสียง ไม่นานนัก บ่าวหญิงก็เข้าไปในเรือนบุปผางาม และส่งภาพที่ขโมยมาให้ซูอวี้หลัน

“ดีมาก”

ซูอวี้หลันคลี่ภาพออกดู ก่อนหัวเราะอย่างสะใจ

“นังซูเม่ยคงร้องไห้อีกหลายวัน”

“คุณหนูรองจะให้ข้าน้อยทำอะไรต่อเจ้าคะ”

“ไม่มีอะไรแล้ว ไปเสีย”

บ่าวหญิงรีบถอยออกไป แต่ทันทีที่นางพ้นประตูเรือน เงาดำสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

“อย่าส่งเสียง” ปลายกระบี่เย็นเยียบแตะลำคอ บ่าวหญิงตัวแข็งทื่อ

“หากยังอยากมีชีวิต จงตามข้ามา”

“เป็นไปตามที่ท่านเจ้าสำนักคาดการณ์ทุกประการขอรับ”

ชายชุดดำคุกเข่ารายงานภายในห้องลับของเรือนใหญ่

หลินเยว่ซินนั่งอยู่หลังโต๊ะ สีหน้าเรียบเฉย

“ภาพถูกส่งถึงซูอวี้หลันแล้วหรือ”

“ขอรับ”

“แล้วบ่าวหญิง”

“ควบคุมตัวไว้เรียบร้อย”

“อย่าทำร้ายนาง”

องครักษ์เงาชะงักเล็กน้อย

“ขอรับ”

“นางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง คนที่ข้าต้องการจัดการคือผู้สั่งการ”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   71

    “ฮูหยิน”“อะไร”“ต่อไปนี้ข้าคงต้องรบกวนเจ้าอีกมาก”“ข้ารู้”“ข้าอาจพูดมาก”“เจ้าพูดมากอยู่แล้ว”“อาจชอบหยอกเจ้า”“เจ้าก็ทำอยู่ทุกวัน”“และอาจคิดถึงเจ้าจนทนไม่ไหวเวลาต้องแยกกัน”เยว่ซินยกมือแตะริมฝีปากเขา“เช่นนั้นก็เขียนจดหมายมา”“หากข้าอยากพบหน้า”“ก็มาหา”“หากข้าอยากกอด”เยว่ซินมองเขาก่อนเป็นฝ่ายขยับเข้าไปโอบเอวชายหนุ่ม“เช่นนี้หรือ”จิ้งเหยียนยิ้มกว้าง“ใช่” เขากอดตอบอย่างทะนุถนอม เยว่ซินซบหน้าลงกับอกเขา“จิ้งเหยียน”“อืม”“ต่อจากนี้เราไม่จำเป็นต้องเป็นคนสมบูรณ์แบบ”“ข้ารู้”“เพียงซื่อสัตย์ต่อกันก็พอ” เขาจุมพิตเรือนผมนาง“ข้ารับปาก”เปลวเทียนมงคลไหวเบา ๆ ตามสายลม ไม่นาน แสงไฟภายในห้องก็ค่อย ๆ ดับลง เหลือเพียงความเงียบสงบและความอบอุ่นของคนสองคนที่เลือกใช้ชีวิตร่วมกันหลายเดือนต่อมาแสงอรุณสาดส่องยอดเขาที่ตั้งอยู่ระหว่างเขตของสำนักวิหกเหินฟ้ากับสำนักเมฆาเพลิงเสียงกระบี่ปะทะกันดังขึ้นกลางลานฝึกเล็ก ๆ หน้าเรือนพักหลินเยว่ซินหมุนตัวหลบคมกระบี่ ก่อนตวัดปลายกระบี่สวนกลับอย่างรวดเร็วเซียวจิ้งเหยียนรับกระบวนท่านั้นได้อย่างแม่นยำ“ฝีมือเจ้าร้ายกาจขึ้นอีกแล้ว”“เจ้าพูดเช่นนี้ทุกครั้ง”“เพ

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   70

    “แต่หากเจ้าคิดจะมาประลองกระบี่กับข้า คงต้องฝึกอีกหลายปี”จื่อเฟิงหน้าแดง“ท่านดูถูกฝีมือข้าหรือ”เยว่ซินยกถ้วยชา“จื่อเฟิง หากอยากประลองนัก พรุ่งนี้น้าจะเป็นคู่มือให้เจ้าเอง”เด็กหนุ่มรีบประสานมือ“วันนี้เป็นวันมงคล ข้าว่าพวกเราควรดื่มชาและกินขนมกันดีกว่าขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วโต๊ะซูเม่ยเดินเข้ามาพร้อมภาพวาดมงคลที่นางตั้งใจวาดเพื่อประดับห้องหอ“ท่านน้าเล็ก ข้าขอมอบภาพนี้ให้ท่านทั้งสองเจ้าค่ะ”เยว่ซินรับภาพมา ภาพนกสองตัวบินเคียงกันเหนือภูเขาสองลูก โดยมีเรือนหลังเล็กตั้งอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆระหว่างยอดเขา ทำให้นางนึกถึงวันที่ซูเม่ยนำภาพมาให้ดูเป็นครั้งแรก“น้าจะเก็บไว้อย่างดี”จิ้งเหยียนมองภาพด้วยความชื่นชม“ฝีมือเจ้าดีขึ้นมาก”ซูเม่ยยิ้มกว้าง“ข้าจะฝึกให้ดีกว่านี้อีกเจ้าค่ะ”“ดีแล้ว” เขาพยักหน้า“อย่าหยุดเพียงเพราะคำชมของผู้อื่น”เด็กสาวรับคำอย่างตั้งใจ หว่านชิงยืนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ลูกทั้งสามของนางมีอนาคตที่สดใสอีกครั้งจื่อหานตั้งใจศึกษาต่อ จื่อเฟิงมีความมุ่งมั่นในการฝึกวรยุทธ์ ส่วนซูเม่ยได้กลับมาวาดภาพอย่างมีความสุขชีวิตที่เคยพังทลายได้รับการประกอบขึ้นใหม่แล้ว และวันนี้

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   69

    เยว่ซินกอดตอบ“น้าก็ขอให้เจ้ามีความสุขเช่นกัน”เมื่อซูเม่ยออกจากห้องไป หว่านชิงจึงเอ่ยขึ้น“พี่ตัดสินใจแล้วว่าจะขยายกิจการร้านค้าสองแห่งที่ได้คืนมา”“ดีเจ้าค่ะ”“จื่อหานจะช่วยตรวจบัญชีในช่วงที่ว่างจากการศึกษา ส่วนจื่อเฟิงตั้งใจฝึกวิชา ซูเม่ยก็มีทางเดินของตนเอง”เยว่ซินยิ้ม“ท่านพี่ไม่จำเป็นต้องกลัวอีกแล้ว”หว่านชิงพยักหน้า“ใช่”นางมองน้องสาว“พี่จะไม่กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก”เยว่ซินยื่นมือไปกุมมือพี่สาว“ข้าดีใจ”หว่านชิงน้ำตาคลอ“พี่ก็เช่นกัน”สองพี่น้องโผเข้ากอดกัน ไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีคำขอโทษ มีเพียงความรักและความเข้าใจที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายเป็นถ้อยคำรุ่งเช้า เสียงประทัดมงคลดังขึ้นทั่วสำนักวิหกเหินฟ้าผ้าแพรสีแดงถูกผูกประดับตามเสาและชายคา โคมมงคลแขวนเรียงรายตามทางเดินเหล่าศิษย์แต่งกายเรียบร้อย ยืนต้อนรับแขกจากสำนักต่าง ๆลานพิธีถูกจัดอย่างงดงาม ท่ามกลางทิวเขาและทะเลหมอกที่ลอยต่ำอยู่เบื้องหลังเซียวจิ้งเหยียนยืนอยู่หน้าลานพิธีในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มปักลายเมฆสีทองวันนี้เขาไม่ได้สวมชุดดำที่คุ้นเคย ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แทบไม่เคยจางหาย ผู้อาวุโสของสำนักเมฆาเพลิงมองแล้วอดหัวเ

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   68

    “ข้ารอมาห้าปีแล้ว”เยว่ซินหัวเราะ“ก็ได้”จิ้งเหยียนนิ่งไป“เจ้าพูดว่าอะไรนะ”“ข้าบอกว่าก็ได้”“เจ้าตกลงจริง ๆ”“หากเจ้าถามอีก ข้าจะเปลี่ยนใจ”ชายหนุ่มรีบก้มลงจุมพิตหน้าผากนาง“ข้าจะไม่ถามแล้ว”เยว่ซินหลับตาลง สายลมพัดผ่านศาลาริมหน้าผา ครั้งนี้นางไม่ได้รู้สึกว่าตนกำลังจะสูญเสียอิสรภาพ ตรงกันข้าม นางกลับรู้สึกว่ามีใครอีกคนพร้อมจะเดินไปบนเส้นทางเดียวกันโดยไม่คิดตัดปีกของนางแม้แต่น้อยหลังเยว่ซินตอบรับคำสู่ขอ ผู้อาวุโสของทั้งสองสำนักจึงร่วมกันหารือเรื่องการหมั้นหมาย และจัดทำหนังสือตอบรับตามธรรมเนียม โดยได้รับความยินยอมจากเจ้าสำนักทั้งสองฝ่ายเมื่อขั้นตอนการหมั้นหมายเสร็จสิ้น ข่าวของเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้ากับเจ้าสำนักเมฆาเพลิงก็แพร่กระจายไปทั่วแวดวงยุทธภพอย่างรวดเร็วบรรดาผู้อาวุโสทั้งสองสำนักต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่บางคนเสนอให้จัดงานมงคลยาวเจ็ดวันบางคนเสนอให้เชิญแขกจากทุกสำนักในยุทธภพบางคนถึงขั้นเสนอให้จัดการประลองกระบี่ฉลองงานแต่งเยว่ซินฟังแล้วปวดศีรษะ“พวกท่านคิดจะจัดงานแต่งหรือชุมนุมยุทธภพ”ผู้อาวุโสคนหนึ่งรีบประสานมือ“เจ้าสำนัก งานมงคลครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่”“ข้ารู้”“จึงควรจัดให้สมเ

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   67

    “เพราะข้าอยากให้ทุกคนรู้ว่าข้าให้เกียรติเจ้า”เยว่ซินนิ่งไป จิ้งเหยียนวางหนังสือสู่ขอลงบนโต๊ะ“แต่หากเจ้ารู้สึกไม่สบายใจ ข้าจะให้คนของข้ากลับไปก่อน”“ข้ายังไม่ได้พูดเช่นนั้น”“ข้ารู้”“เจ้าจะยิ้มทำไม”“เพราะเจ้าก็ยังไม่ได้ไล่ข้ากลับ”เยว่ซินกลอกตา“เจ้าคนหน้าด้าน”จิ้งเหยียนหัวเราะ ก่อนเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง“เยว่ซิน ก่อนเจ้าตัดสินใจ ข้าอยากพูดเรื่องหนึ่งให้ชัดเจน”“ว่ามา”“หากเราแต่งงานกัน เจ้าจะยังเป็นเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้า”“แน่นอน”“ข้าก็ยังเป็นเจ้าสำนักเมฆาเพลิง”“ข้าก็ไม่ได้คิดจะไปแย่งตำแหน่งเจ้า”“ดี”เขายิ้ม“เช่นนั้นเราก็ไม่จำเป็นต้องยุบรวมหรือโอนอำนาจของสำนักใดให้กัน”เยว่ซินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย”“ส่วนที่พัก ข้าคิดว่าเราควรมีเรือนส่วนตัวสักแห่ง”“อยู่ที่ใด”“บริเวณที่เดินทางไปมาระหว่างสองสำนักได้สะดวก”เยว่ซินมองเขา“เจ้าคิดไว้หมดแล้วหรือ”“ข้าคิดไว้หลายอย่าง แต่ต้องให้เจ้าตกลงก่อน”“แล้วหากข้าไม่ชอบ”“เราก็เปลี่ยน”“หากข้าอยากเดินทางไปทำภารกิจ”“เจ้าก็ไป”“หากข้าต้องอยู่ที่สำนักหลายเดือน”“ข้าก็จะจัดการงานของข้า และหาเวลาไปเยี่ยมเจ้า”เยว่ซินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามตรง ๆ“

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   66

    เยว่ซินมองตัวอักษรที่เพิ่งเขียนลงไป นางเคยคิดว่าการยอมรับว่าคิดถึงใครสักคนคือการเปิดช่องให้ผู้อื่นเข้ามามีอิทธิพลต่อหัวใจ แต่เวลานี้นางกลับเข้าใจแล้วว่า การคิดถึงใครไม่ได้หมายความว่าตนต้องอ่อนแอลง เพียงหมายความว่ามีใครอีกคนที่นางอยากให้เขาปลอดภัยและกลับมาพบกันอีกครั้งเมื่อเขียนเสร็จ นางรีบพับกระดาษทันทีราวกับกลัวตนเองจะเปลี่ยนใจ“นำไปส่ง”ศิษย์หญิงที่รออยู่หน้าประตูรับจดหมายมา“เจ้าค่ะ”“เดี๋ยวก่อน”ศิษย์หญิงหยุดเยว่ซินนิ่งไปครู่หนึ่ง“ไม่ต้องรีบมาก”“เจ้าค่ะ”“แต่ก็อย่าให้ล่าช้า”ศิษย์หญิงก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม“ข้าน้อยเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อประตูปิดลง เยว่ซินก็ยกมือขึ้นแตะใบหน้าตนเอง ร้อนเสียจริงค่ำคืนหนึ่ง เยว่ซินขึ้นไปยังยอดเขาด้านหลังสำนัก ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ซึ่งนางเคยฝึกกระบี่ตั้งแต่ยังเยาว์วัยสายลมพัดผ่านยอดสน เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ“เจ้ามาที่นี่อีกแล้ว” เสียงสตรีสูงวัยดังขึ้น เยว่ซินหันกลับไป ผู้อาวุโสหญิงผู้เคยอบรมสั่งสอนนางตั้งแต่เด็กเดินเข้ามา“ท่านอาจารย์”“มีเรื่องหนักใจหรือ”“ไม่มีเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเหตุใดจึงถอนหายใจถึงสามครั้งตั้งแต่ข้าเดินมา”เยว่ซินชะงัก“ท่านนับ

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status