เพื่อนลูกสาว

แสงสีภายในผับสุดหรูใจกลางเมืองสะท้อนผ่านกระจกที่ตกแต่งอย่างประณีต เสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงสร้างบรรยากาศแห่งความสนุกสนานและเย้ายวน แต่สำหรับ นารา วันนี้กลับแตกต่าง เธอเดินเข้ามาในผับของ ชรัณ เจ้าของสถานที่ผู้เป็นทั้งนักธุรกิจที่ทรงอิทธิพลและพ่อของมัดหมี่ เพื่อนรักของเธอเอง

นาราไม่ได้มาเพื่อความบันเทิง แต่เพื่อหนีจากความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจ เมื่อสองชั่วโมงก่อน เธอสารภาพรักกับมัดหมี่ ผู้หญิงที่เธอหลงใหลอย่างถอนตัวไม่ขึ้น แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นการปฏิเสธพร้อมรอยยิ้มที่แสนเจ็บปวด

“นารา...กูไม่อยากเสียมึงไป ที่สำคัญกูว่ากูชอบผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิง ถึงมึงจะหล่อในมุมหมู่ผู้หญิงด้วยกัน...แต่กูว่ากูต้องขอโทษมึงด้วยจริง ๆ ในเรื่องนี้ เพราะงั้นเราเป็นเพื่อนกันต่อเถอะนะ”

คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหัว นาราไม่เคยรู้สึกอับอายและสิ้นหวังขนาดนี้ แม้เธอจะเป็นถึงดาวคณะในมหาวิทยาลัย มีผู้ติดตามในโซเชียลกว่าแสนคน ชายหนุ่มหล่อเหลาไม่ว่าจะเป็นนักกีฬา นักศึกษาแพทย์ หรือแม้แต่หนุ่มรุ่นพี่ในคณะ ต่างก็พยายามหาทางเข้ามาใกล้ชิดเธอ แต่คนเดียวที่เธอต้องการกลับไม่มีวันตอบรับความรู้สึกนี้

นาราเป็นผู้หญิงที่ทั้งสวยและโดดเด่นในแบบของตัวเอง สไตล์การแต่งตัวของเธอสะท้อนถึงความเป็นตัวตนที่ทั้งเท่และแฝงไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน เสื้อสายเดี่ยวสีดำเปิดไหล่เผยผิวขาวเนียนราวกับน้ำนม กางเกงหนังรัดรูปตัดกับรองเท้าบูตข้อสั้นเพิ่มความดุดัน ทุกย่างก้าวในผับคืนนี้เป็นเหมือนแม่เหล็กดึงดูดสายตา

ชรัณ มองเห็นเธอจากห้องควบคุมกล้องวงจรปิด ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังเต้นรำ ร่างของเธอโดดเด่นเกินใคร แสงไฟที่เปลี่ยนสีสาดส่องเรือนร่างสมบูรณ์แบบของเธอในจังหวะที่พริ้วไหว เขามองเธอด้วยความสนใจ ไม่ใช่ในฐานะของเพื่อนของลูกสาว แต่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังถูกเสน่ห์ของหญิงสาวสะกด

เมื่อเห็นชายหนุ่มหลายคนเริ่มเข้ามาล้อมรอบนารา บางคนถึงขั้นแตะต้องเธออย่างไม่เหมาะสม ทั้งสัมผัสหน้าอกของเธอและลูบไล้ก้นกลมกลึงนั้น เขาจึงสั่งให้ลูกน้องพาเธอไปที่ห้องคาราโอเกะส่วนตัวของเขา

 

ห้องคาราโอเกะส่วนตัวของชรัณตั้งอยู่ในมุมลับของผับ ประตูไม้สีน้ำตาลเข้มเปิดออกเผยให้เห็นภายในที่ตกแต่งอย่างหรูหรา โซฟาหนังแท้สีดำสนิทจัดวางเข้ากับโต๊ะกระจกใสที่เต็มไปด้วยขวดเหล้าและแก้วคริสตัล แสงไฟสลัวจากโคมไฟติดผนังเพิ่มบรรยากาศที่ทั้งอบอุ่นและน่าหลงใหล

นาราถูกพามาและวางตัวลงบนโซฟา เธอขยับตัวนิดหน่อยก่อนจะเอนหลังพิงพนักด้วยอาการมึนเมา สายตาของเธอพร่ามัวแต่ยังคงสะกดทุกสายตาด้วยความงาม

ชรัณเดินเข้ามาหยิบแก้ววิสกี้จากโต๊ะและนั่งลงฝั่งตรงข้าม เขาจ้องมองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ “หนูเป็นอะไรรึเปล่า? ปกติหนูไม่ใช่คนที่จะมาทำตัวแบบนี้นี่...” เขาถามเสียงเรียบ

นาราหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความปวดร้าว เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แต่ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ เธอไม่ทันตระหนักว่านี่คือพ่อของเพื่อนสนิทของเธอเอง “เพิ่งโดนหักอกมาน่ะสิ” เธอตอบพร้อมหัวเราะเยาะตัวเอง “ลูกสาวมึงไง... แม่งไม่รักกู... ทั้ง ๆ ที่กูก็สวยแถมยังหุ่นดีขนาดนี้... ถึงอย่างงั้นแม่งก็คิดกับกูแค่เพื่อน...”

คำพูดของเธอทำให้ชรัณเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงหยิบบุหรี่จากซองและจุดสูบกลบเกลื่อนอารมณ์บางอย่างที่กำลังก่อตัว

กลิ่นบุหรี่ที่ลอยคลุ้งในอากาศดึงดูดนาราให้ลุกขึ้นมานั่ง เธอเอื้อมมือหยิบบุหรี่จากโต๊ะ จุดสูบด้วยท่าทางที่ดูเก่งกาจ ทั้งที่ริมฝีปากเล็กเรียวนั้นสั่นระริกเล็กน้อย

“นี่มึง… มึงสูบยี่ห้อนี้เหรอ?” เธอถามพลางพ่นควันออกมา ท่าทีของเธอเหมือนคนรู้จักสนิทสนม “ก็หอมดีนะ...”

ชรัณมองเธอด้วยสายตาอ่านยาก เขาไม่ได้ดุเธอที่สูบบุหรี่ในห้องของเขา แต่กลับสูบตาม บรรยากาศในห้องเงียบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจและกลิ่นบุหรี่ที่อบอวล

เขารินวิสกี้ใส่แก้วแล้วเลื่อนให้เธอ “ดื่มอีกสิ ถ้ามันช่วยให้หนูรู้สึกดีขึ้น...”

นารารับแก้วนั้นมาอย่างไม่ลังเลและดื่มรวดเดียวหมด เธอเริ่มพูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เล่าเรื่องความเสียใจราวกับเขาเป็นเพื่อน ทั้งที่เขานั่งมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง

เมื่อเธอเริ่มโซเซเหมือนจะล้ม เขายื่นมือมาประคองโดยสัญชาตญาณ ร่างบางถูกดึงเข้ามาใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลของเรือนกาย กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอช่างเย้ายวน

นารานั่งบนตักของเขาโดยไม่รู้ตัว ขณะที่ชรัณต้องต่อสู้กับความรู้สึกภายใน เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงพ่นควันบุหรี่ออกจากปากช้า ๆ พลางจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่อยู่ใกล้จนแทบได้ยินเสียงหัวใจของเธอเต้น

นาราเอนตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา ใบหน้าที่แดงก่ำจากฤทธิ์เหล้าฉายแววของความดื้อรั้นปนเย้ายวน เสียงหัวเราะเบาๆ ของเธอหลุดออกมา แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความหม่นหมอง เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ลมหายใจร้อนผ่าวผสมกลิ่นเหล้าและบุหรี่ลอยมาปะทะจมูกเขา  

“มึงนี่หล่อจังเลยนะ ถึงจะแก่ไปหน่อย...” เธอพูดเสียงแผ่ว สายตาเลื่อนลอยเหมือนลอยอยู่ในห้วงความฝัน รอยยิ้มที่มุมปากของเธอเหมือนเปลวไฟเล็กๆ ที่พร้อมจะแผดเผา “แต่ถ้าไม่รังเกียจก็ลองจูบกูดูสิ... จูบแบบแลกลิ้นไปเลย... ช่วยทำให้กูลืมลูกสาวของมึงหน่อย...”  

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของชรัณกระตุกวูบ เขามองเธอที่กำลังส่งสายตาท้าทายแต่ก็เต็มไปด้วยความเปราะบาง ความรู้สึกที่เกิดขึ้นปะปนทั้งความผิดบาปและความต้องการ อย่างไรตามเขาไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อยเพราะโอกาสเช่นนี้มันเร้าใจเขาเป็นอย่างมาก ก่อนที่เธอจะยื่นมือขึ้นมาวางบนไหล่ของเขา กึ่งดึงกึ่งยั่วให้เขาโน้มตัวลงมา  

ริมฝีปากของพวกเขาแตะกันเบา ๆ ในตอนแรก คล้ายการลองลิ้มรสชาติที่ไม่คุ้นเคย กลิ่นกายของเธอหอมละมุนผสมกับกลิ่นบุหรี่และเหล้าจาง ๆ ที่ยังติดอยู่ในลมหายใจ ทุกอย่างเหมือนหมอกควันที่แผ่กระจายอย่างช้า ๆ แต่ก็ค่อย ๆ ซึมลึกลงไปในทุกสัมผัส  

จากจูบที่เริ่มต้นด้วยความลังเล แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน ริมฝีปากของเธออ่อนนุ่มแต่ว่องไว พวกเขาแลกลิ้นกันราวกับพายุที่กำลังพัดพาความยับยั้งชั่งใจให้หายไปทีละน้อย เสียงลมหายใจหนักหน่วงและการเคลื่อนไหวของลิ้นที่เกี่ยวพันกันสร้างบรรยากาศที่ชวนให้ลืมทุกสิ่ง  

 

To be continued...