Mag-log inนางพบกาน้ำชากระเบื้องเคลือบใบหนึ่ง ซึ่งเป็นของใช้ประจำตัวของพี่สาว
เมื่อเปิดฝาออก กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ที่ผิดปกติก็ลอยแตะจมูก
เยว่ซินหยดน้ำยาตรวจพิษของสำนักวิหกเหินฟ้าลงบนคราบที่ติดอยู่ก้นกา ก่อนใช้เข็มเงินแตะสารละลายนั้น เมื่อน้ำยาเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ นางก็จำได้ทันทีว่าเป็นปฏิกิริยาของพิษสลายวิญญาณ พิษเรื้อรังชนิดหนึ่งที่รู้จักกันในยุทธภพ
พิษชนิดนี้สะสมในร่างกายอย่างช้า ๆ ทำให้ผู้ได้รับพิษอ่อนแรงและมีอาการคล้ายเจ็บป่วยเรื้อรัง หากได้รับต่อเนื่องเป็นเวลานานอาจถึงแก่ชีวิต
เยว่ซินจำพิษชนิดนี้ได้ทันที เพราะก่อนหน้านี้นางเคยตรวจอาการของหลินหว่านชิงด้วยตนเอง และพบร่องรอยพิษชนิดเดียวกันสะสมอยู่ในร่างกายพี่สาว การพบคราบพิษในกาน้ำชาครั้งนี้จึงยืนยันได้ว่าหลินหว่านชิงถูกลอบวางยามาเป็นเวลานาน เพียงแต่เยว่ซินยังไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนปรุงและจัดหาพิษให้เฉินหย่งคังกับซูม่านอิง
นางกำเข็มเงินแน่น ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นในอก
ที่ผ่านมาเฉินหย่งคังและซูม่านอิงไม่ได้เพียงยักยอกสินเดิม แต่ยังตั้งใจพรากชีวิตหลินหว่านชิงเพื่อครอบครองทรัพย์สินทั้งหมด
เยว่ซินอยากบุกไปสังหารทั้งสองในทันที แต่กลับยับยั้งตนเอง เพราะยังมีผู้จัดหายาพิษและผู้ร่วมขบวนการที่นางต้องลากตัวออกมาให้ครบ
นางตัดสินใจเก็บเรื่องพิษไว้เป็นความลับก่อน พร้อมสั่งให้คนของสำนักวิหกเหินฟ้าสืบหาร้านยาและผู้ปรุงพิษชนิดนี้ในเมืองหลวง
ขณะเดียวกัน ภายในเรือนบุปผางาม ซูม่านอิงกำลังเดือดดาลจากการถูกริบเครื่องประดับและบังคับให้คุกเข่าต่อหน้าคนทั้งจวน
ซูอวี้หลันเข้ามาร้องไห้ฟ้องมารดาว่าตนถูกฮูหยินเอกทำให้อับอาย ทั้งยังกลัวว่าจะสูญเสียฐานะและทรัพย์สินที่เคยได้รับ
ซูม่านอิงปลอบบุตรสาว ก่อนสาบานว่าจะไม่ยอมให้หลินหว่านชิงมีชีวิตอยู่ในจวนต่อไป
เฉินหย่งคังซึ่งเพิ่งเข้ามาในเรือนบุปผางามพยายามห้าม เพราะเริ่มหวาดกลัววรยุทธ์และเล่ห์เหลี่ยมของภรรยาที่เปลี่ยนไป อีกทั้งยังเกรงว่าหากเกิดเรื่องร้ายขึ้นในเวลานี้ ตนจะตกเป็นผู้ต้องสงสัยทันที แต่ซูม่านอิงไม่ยอมฟัง
นางแอบเขียนจดหมายลับให้สาวใช้คนสนิทนำไปส่งบุคคลลึกลับที่หอสุราทางทิศใต้ ผู้ซึ่งเคยจัดหายาพิษให้ในอดีต พร้อมขอให้เตรียมวิธีกำจัดหลินหว่านชิงที่รุนแรงกว่าเดิม
สาวใช้ลอบออกจากจวนทางประตูหลัง โดยไม่รู้เลยว่ามีศิษย์สำนักวิหกเหินฟ้ากำลังสะกดรอยตามอยู่
เมื่อข่าวนี้ส่งถึงเยว่ซิน นางกลับยิ้มอย่างพึงพอใจ เพราะทุกอย่างเป็นไปตามที่คาดไว้
การบีบให้ซูม่านอิงสูญเสียทรัพย์สินและศักดิ์ศรีในวันนี้ ไม่ได้มีจุดประสงค์เพียงทำให้อีกฝ่ายอับอาย แต่ยังเป็นการกระตุ้นให้คนชั่วที่กำลังจนตรอกรีบติดต่อผู้ร่วมขบวนการด้วยตนเอง
เยว่ซินยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองแสงจันทร์ที่ทอดผ่านยอดไม้ ในมือมีเข็มเงินเปื้อนคราบพิษ
“สินเดิมของพี่สาว ข้าจะทวงคืนทุกตำลึง”
นางกล่าวเสียงเบา ก่อนมองไปยังเรือนที่หลานทั้งสามกำลังพักผ่อน
“อนาคตของหลานทั้งสาม ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดทำลายอีก” รอยยิ้มอ่อนโยนค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงความเย็นชาอำมหิตในดวงตา
“ส่วนชีวิตของพวกเจ้า...” นางหมุนเข็มเงินระหว่างนิ้วช้า ๆ
“ข้าจะไม่รีบเอาไปหรอก” ริมฝีปากแดงเหยียดยิ้มเย็นเยียบ
“ข้าจะให้พวกเจ้าได้เห็นทุกสิ่งที่เคยแย่งชิงมา ถูกพรากไปต่อหน้าต่อตาทีละอย่าง”
“แล้วเมื่อถึงวันที่ไม่เหลือสิ่งใดให้สูญเสียอีก...”
“วันนั้นข้าจะเป็นผู้ตัดสินเอง ว่าพวกเจ้าสมควรตายอย่างไร!”
ความคิดอันเย็นเยียบสิ้นสุดลงพร้อมกับที่หลินเยว่ซินหลุบตาลง นางรู้ดีว่าการชำระหนี้แค้นต้องค่อยเป็นค่อยไป แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่จำเป็นต้องรอคือการคืนความสุขให้ลูกทั้งสาม
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจัดการธุระในเรือนเรียบร้อยแล้ว นางจึงเดินไปหาเฉินซูเม่ยที่เรือนใหญ่ โดยไม่คิดว่าการมาเยือนครั้งนี้จะทำให้ได้เห็นอีกด้านหนึ่งของบุตรสาว
“ท่านแม่... ข้าไม่ได้ตั้งใจอู้งานนะเจ้าคะ!”
เสียงหวานสั่นเครือดังขึ้นทันทีที่เฉินซูเม่ยเห็นผู้เป็นมารดาก้าวเข้ามาภายในห้องโถงเล็กของเรือนใหญ่ เด็กหญิงวัยสิบสี่ปีรีบคว้าผ้าผืนหนึ่งมาคลุมกระดาษบนโต๊ะ ก่อนลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางตื่นตระหนก
หลินเยว่ซินชะงักฝีเท้า นางเพียงตั้งใจจะมาดูว่าลูกสาวคนเล็กกำลังทำอะไรอยู่ ไม่คิดว่าจะทำให้เด็กหญิงตกใจถึงเพียงนี้
“แม่ยังไม่ได้ว่าอะไรเจ้าเลย”
“ข้า... ข้าเพียงวาดภาพเล่นยามว่างเจ้าค่ะ ข้าท่องตำราเสร็จแล้วจริง ๆ”
เฉินซูเม่ยก้มหน้าจนคางแทบชิดอก มือทั้งสองบิดชายแขนเสื้อแน่น
หลินเยว่ซินมองภาพนั้นแล้วรู้สึกเจ็บแปลบในอก
ส่วนลูกทั้งสามต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้เงาของอนุภรรยากับบุตรสาวที่มิใช่สายเลือดแท้ ๆ ของเฉินหย่งคัง
แม้นางจะจัดการคนชั่วไปแล้วหลายคน แต่บาดแผลในใจเด็กเหล่านี้คงไม่อาจรักษาให้หายได้ภายในวันสองวัน
“มานี่สิ” ซูเม่ยเดินเข้ามาหาอย่างลังเล
เยว่ซินจับมือเล็กไว้ ก่อนพาเด็กหญิงกลับไปนั่งหน้าโต๊ะ
“เปิดให้แม่ดูหน่อย”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีใครกล้าทำลายภาพของเจ้าอีกแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูเม่ยจึงค่อย ๆ ดึงผ้าคลุมออก บนกระดาษเสวียนจื่อเป็นภาพภูเขาสูงทอดตัวอยู่ท่ามกลางม่านหมอก มีสายน้ำไหลผ่านเชิงเขาและต้นสนเก่าแก่ยืนหยัดอยู่บนหน้าผา แม้ภาพยังไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่ฝีแปรงกลับละเอียดอ่อนและมีชีวิตชีวาอย่างน่าประหลาด
ดวงตาของเยว่ซินฉายแววชื่นชม
“นี่เจ้าวาดเองทั้งหมดหรือ”
“เจ้าค่ะ”
“งดงามมาก”
ซูเม่ยเงยหน้าพรวด
“ท่านแม่ชมข้าจริงหรือเจ้าคะ”
“แม่จะโกหกเจ้าทำไม”
“แต่พี่หญิงอวี้หลันบอกว่าฝีมือข้าไร้ค่า นางบอกว่าต่อให้วาดไปทั้งชีวิตก็ไม่มีวันมีคนชื่นชม”
เยว่ซินยิ้มเย็น
“แล้วนางวาดได้ดีกว่าเจ้าหรือ”
เด็กหญิงส่ายหน้าเบา ๆ
“นางไม่ค่อยชอบจับพู่กันเจ้าค่ะ แต่เวลามีแขกมาที่จวน นางมักนำภาพของข้าไปอวดว่าเป็นฝีมือตนเอง”
“แล้วเจ้าไม่เคยทักท้วง”
“เคยเจ้าค่ะ” เสียงของซูเม่ยแผ่วลง
“ครั้งหนึ่งข้าบอกท่านพ่อว่าภาพนั้นเป็นของข้า พี่หญิงอวี้หลันจึงโกรธมาก นางบอกว่าข้าทำให้นางเสียหน้า หลังจากนั้น...”
เด็กหญิงหยุดพูด เยว่ซินกระชับมือเล็กแน่นขึ้น
“หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น”
“นางให้บ่าวจับข้าไว้ แล้วเผาภาพที่ข้ารักที่สุดต่อหน้าต่อตาเจ้าค่ะ”
ดวงตาของเยว่ซินเย็นเยียบลงทันที
“ภาพอะไร”
“ภาพท่านแม่เจ้าค่ะ”
ซูเม่ยเม้มริมฝีปาก
“ข้าวาดท่านแม่ตอนที่ยังไม่ล้มป่วย ข้าตั้งใจจะมอบให้ท่านในวันเกิด แต่พี่หญิงอวี้หลันบอกว่าภาพของข้าน่าเกลียด ไม่คู่ควรแขวนในเรือนใหญ่”
หยาดน้ำตาร่วงลงบนหลังมือ
“ข้าพยายามแย่งคืน แต่นางโยนมันเข้าเตาไฟเสียก่อน”
เยว่ซินนิ่งไปชั่วขณะ
นางนึกถึงพี่สาวที่กำลังพักรักษาตัวอยู่บนภูเขา หากหลินหว่านชิงรู้ว่าลูกสาวต้องเผชิญเรื่องเช่นนี้ คงเจ็บปวดยิ่งกว่าตอนถูกพิษกัดกร่อนร่างกายเสียอีก
“ซูเม่ย”
“เจ้าคะ”
“ฮูหยิน”“อะไร”“ต่อไปนี้ข้าคงต้องรบกวนเจ้าอีกมาก”“ข้ารู้”“ข้าอาจพูดมาก”“เจ้าพูดมากอยู่แล้ว”“อาจชอบหยอกเจ้า”“เจ้าก็ทำอยู่ทุกวัน”“และอาจคิดถึงเจ้าจนทนไม่ไหวเวลาต้องแยกกัน”เยว่ซินยกมือแตะริมฝีปากเขา“เช่นนั้นก็เขียนจดหมายมา”“หากข้าอยากพบหน้า”“ก็มาหา”“หากข้าอยากกอด”เยว่ซินมองเขาก่อนเป็นฝ่ายขยับเข้าไปโอบเอวชายหนุ่ม“เช่นนี้หรือ”จิ้งเหยียนยิ้มกว้าง“ใช่” เขากอดตอบอย่างทะนุถนอม เยว่ซินซบหน้าลงกับอกเขา“จิ้งเหยียน”“อืม”“ต่อจากนี้เราไม่จำเป็นต้องเป็นคนสมบูรณ์แบบ”“ข้ารู้”“เพียงซื่อสัตย์ต่อกันก็พอ” เขาจุมพิตเรือนผมนาง“ข้ารับปาก”เปลวเทียนมงคลไหวเบา ๆ ตามสายลม ไม่นาน แสงไฟภายในห้องก็ค่อย ๆ ดับลง เหลือเพียงความเงียบสงบและความอบอุ่นของคนสองคนที่เลือกใช้ชีวิตร่วมกันหลายเดือนต่อมาแสงอรุณสาดส่องยอดเขาที่ตั้งอยู่ระหว่างเขตของสำนักวิหกเหินฟ้ากับสำนักเมฆาเพลิงเสียงกระบี่ปะทะกันดังขึ้นกลางลานฝึกเล็ก ๆ หน้าเรือนพักหลินเยว่ซินหมุนตัวหลบคมกระบี่ ก่อนตวัดปลายกระบี่สวนกลับอย่างรวดเร็วเซียวจิ้งเหยียนรับกระบวนท่านั้นได้อย่างแม่นยำ“ฝีมือเจ้าร้ายกาจขึ้นอีกแล้ว”“เจ้าพูดเช่นนี้ทุกครั้ง”“เพ
“แต่หากเจ้าคิดจะมาประลองกระบี่กับข้า คงต้องฝึกอีกหลายปี”จื่อเฟิงหน้าแดง“ท่านดูถูกฝีมือข้าหรือ”เยว่ซินยกถ้วยชา“จื่อเฟิง หากอยากประลองนัก พรุ่งนี้น้าจะเป็นคู่มือให้เจ้าเอง”เด็กหนุ่มรีบประสานมือ“วันนี้เป็นวันมงคล ข้าว่าพวกเราควรดื่มชาและกินขนมกันดีกว่าขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วโต๊ะซูเม่ยเดินเข้ามาพร้อมภาพวาดมงคลที่นางตั้งใจวาดเพื่อประดับห้องหอ“ท่านน้าเล็ก ข้าขอมอบภาพนี้ให้ท่านทั้งสองเจ้าค่ะ”เยว่ซินรับภาพมา ภาพนกสองตัวบินเคียงกันเหนือภูเขาสองลูก โดยมีเรือนหลังเล็กตั้งอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆระหว่างยอดเขา ทำให้นางนึกถึงวันที่ซูเม่ยนำภาพมาให้ดูเป็นครั้งแรก“น้าจะเก็บไว้อย่างดี”จิ้งเหยียนมองภาพด้วยความชื่นชม“ฝีมือเจ้าดีขึ้นมาก”ซูเม่ยยิ้มกว้าง“ข้าจะฝึกให้ดีกว่านี้อีกเจ้าค่ะ”“ดีแล้ว” เขาพยักหน้า“อย่าหยุดเพียงเพราะคำชมของผู้อื่น”เด็กสาวรับคำอย่างตั้งใจ หว่านชิงยืนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ลูกทั้งสามของนางมีอนาคตที่สดใสอีกครั้งจื่อหานตั้งใจศึกษาต่อ จื่อเฟิงมีความมุ่งมั่นในการฝึกวรยุทธ์ ส่วนซูเม่ยได้กลับมาวาดภาพอย่างมีความสุขชีวิตที่เคยพังทลายได้รับการประกอบขึ้นใหม่แล้ว และวันนี้
เยว่ซินกอดตอบ“น้าก็ขอให้เจ้ามีความสุขเช่นกัน”เมื่อซูเม่ยออกจากห้องไป หว่านชิงจึงเอ่ยขึ้น“พี่ตัดสินใจแล้วว่าจะขยายกิจการร้านค้าสองแห่งที่ได้คืนมา”“ดีเจ้าค่ะ”“จื่อหานจะช่วยตรวจบัญชีในช่วงที่ว่างจากการศึกษา ส่วนจื่อเฟิงตั้งใจฝึกวิชา ซูเม่ยก็มีทางเดินของตนเอง”เยว่ซินยิ้ม“ท่านพี่ไม่จำเป็นต้องกลัวอีกแล้ว”หว่านชิงพยักหน้า“ใช่”นางมองน้องสาว“พี่จะไม่กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก”เยว่ซินยื่นมือไปกุมมือพี่สาว“ข้าดีใจ”หว่านชิงน้ำตาคลอ“พี่ก็เช่นกัน”สองพี่น้องโผเข้ากอดกัน ไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีคำขอโทษ มีเพียงความรักและความเข้าใจที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายเป็นถ้อยคำรุ่งเช้า เสียงประทัดมงคลดังขึ้นทั่วสำนักวิหกเหินฟ้าผ้าแพรสีแดงถูกผูกประดับตามเสาและชายคา โคมมงคลแขวนเรียงรายตามทางเดินเหล่าศิษย์แต่งกายเรียบร้อย ยืนต้อนรับแขกจากสำนักต่าง ๆลานพิธีถูกจัดอย่างงดงาม ท่ามกลางทิวเขาและทะเลหมอกที่ลอยต่ำอยู่เบื้องหลังเซียวจิ้งเหยียนยืนอยู่หน้าลานพิธีในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มปักลายเมฆสีทองวันนี้เขาไม่ได้สวมชุดดำที่คุ้นเคย ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แทบไม่เคยจางหาย ผู้อาวุโสของสำนักเมฆาเพลิงมองแล้วอดหัวเ
“ข้ารอมาห้าปีแล้ว”เยว่ซินหัวเราะ“ก็ได้”จิ้งเหยียนนิ่งไป“เจ้าพูดว่าอะไรนะ”“ข้าบอกว่าก็ได้”“เจ้าตกลงจริง ๆ”“หากเจ้าถามอีก ข้าจะเปลี่ยนใจ”ชายหนุ่มรีบก้มลงจุมพิตหน้าผากนาง“ข้าจะไม่ถามแล้ว”เยว่ซินหลับตาลง สายลมพัดผ่านศาลาริมหน้าผา ครั้งนี้นางไม่ได้รู้สึกว่าตนกำลังจะสูญเสียอิสรภาพ ตรงกันข้าม นางกลับรู้สึกว่ามีใครอีกคนพร้อมจะเดินไปบนเส้นทางเดียวกันโดยไม่คิดตัดปีกของนางแม้แต่น้อยหลังเยว่ซินตอบรับคำสู่ขอ ผู้อาวุโสของทั้งสองสำนักจึงร่วมกันหารือเรื่องการหมั้นหมาย และจัดทำหนังสือตอบรับตามธรรมเนียม โดยได้รับความยินยอมจากเจ้าสำนักทั้งสองฝ่ายเมื่อขั้นตอนการหมั้นหมายเสร็จสิ้น ข่าวของเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้ากับเจ้าสำนักเมฆาเพลิงก็แพร่กระจายไปทั่วแวดวงยุทธภพอย่างรวดเร็วบรรดาผู้อาวุโสทั้งสองสำนักต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่บางคนเสนอให้จัดงานมงคลยาวเจ็ดวันบางคนเสนอให้เชิญแขกจากทุกสำนักในยุทธภพบางคนถึงขั้นเสนอให้จัดการประลองกระบี่ฉลองงานแต่งเยว่ซินฟังแล้วปวดศีรษะ“พวกท่านคิดจะจัดงานแต่งหรือชุมนุมยุทธภพ”ผู้อาวุโสคนหนึ่งรีบประสานมือ“เจ้าสำนัก งานมงคลครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่”“ข้ารู้”“จึงควรจัดให้สมเ
“เพราะข้าอยากให้ทุกคนรู้ว่าข้าให้เกียรติเจ้า”เยว่ซินนิ่งไป จิ้งเหยียนวางหนังสือสู่ขอลงบนโต๊ะ“แต่หากเจ้ารู้สึกไม่สบายใจ ข้าจะให้คนของข้ากลับไปก่อน”“ข้ายังไม่ได้พูดเช่นนั้น”“ข้ารู้”“เจ้าจะยิ้มทำไม”“เพราะเจ้าก็ยังไม่ได้ไล่ข้ากลับ”เยว่ซินกลอกตา“เจ้าคนหน้าด้าน”จิ้งเหยียนหัวเราะ ก่อนเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง“เยว่ซิน ก่อนเจ้าตัดสินใจ ข้าอยากพูดเรื่องหนึ่งให้ชัดเจน”“ว่ามา”“หากเราแต่งงานกัน เจ้าจะยังเป็นเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้า”“แน่นอน”“ข้าก็ยังเป็นเจ้าสำนักเมฆาเพลิง”“ข้าก็ไม่ได้คิดจะไปแย่งตำแหน่งเจ้า”“ดี”เขายิ้ม“เช่นนั้นเราก็ไม่จำเป็นต้องยุบรวมหรือโอนอำนาจของสำนักใดให้กัน”เยว่ซินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย”“ส่วนที่พัก ข้าคิดว่าเราควรมีเรือนส่วนตัวสักแห่ง”“อยู่ที่ใด”“บริเวณที่เดินทางไปมาระหว่างสองสำนักได้สะดวก”เยว่ซินมองเขา“เจ้าคิดไว้หมดแล้วหรือ”“ข้าคิดไว้หลายอย่าง แต่ต้องให้เจ้าตกลงก่อน”“แล้วหากข้าไม่ชอบ”“เราก็เปลี่ยน”“หากข้าอยากเดินทางไปทำภารกิจ”“เจ้าก็ไป”“หากข้าต้องอยู่ที่สำนักหลายเดือน”“ข้าก็จะจัดการงานของข้า และหาเวลาไปเยี่ยมเจ้า”เยว่ซินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามตรง ๆ“
เยว่ซินมองตัวอักษรที่เพิ่งเขียนลงไป นางเคยคิดว่าการยอมรับว่าคิดถึงใครสักคนคือการเปิดช่องให้ผู้อื่นเข้ามามีอิทธิพลต่อหัวใจ แต่เวลานี้นางกลับเข้าใจแล้วว่า การคิดถึงใครไม่ได้หมายความว่าตนต้องอ่อนแอลง เพียงหมายความว่ามีใครอีกคนที่นางอยากให้เขาปลอดภัยและกลับมาพบกันอีกครั้งเมื่อเขียนเสร็จ นางรีบพับกระดาษทันทีราวกับกลัวตนเองจะเปลี่ยนใจ“นำไปส่ง”ศิษย์หญิงที่รออยู่หน้าประตูรับจดหมายมา“เจ้าค่ะ”“เดี๋ยวก่อน”ศิษย์หญิงหยุดเยว่ซินนิ่งไปครู่หนึ่ง“ไม่ต้องรีบมาก”“เจ้าค่ะ”“แต่ก็อย่าให้ล่าช้า”ศิษย์หญิงก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม“ข้าน้อยเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อประตูปิดลง เยว่ซินก็ยกมือขึ้นแตะใบหน้าตนเอง ร้อนเสียจริงค่ำคืนหนึ่ง เยว่ซินขึ้นไปยังยอดเขาด้านหลังสำนัก ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ซึ่งนางเคยฝึกกระบี่ตั้งแต่ยังเยาว์วัยสายลมพัดผ่านยอดสน เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ“เจ้ามาที่นี่อีกแล้ว” เสียงสตรีสูงวัยดังขึ้น เยว่ซินหันกลับไป ผู้อาวุโสหญิงผู้เคยอบรมสั่งสอนนางตั้งแต่เด็กเดินเข้ามา“ท่านอาจารย์”“มีเรื่องหนักใจหรือ”“ไม่มีเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเหตุใดจึงถอนหายใจถึงสามครั้งตั้งแต่ข้าเดินมา”เยว่ซินชะงัก“ท่านนับ







