Share

8

last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-15 22:54:03

“ในเมื่อเจ้าชอบแย่งของผู้อื่นนัก วันนี้ก็จงคุกเข่าดูให้เต็มตาว่าอะไรเป็นของเจ้า และอะไรไม่ใช่”

ซูม่านอิงถูกบังคับให้คุกเข่าต่อหน้าบ่าวที่เคยประจบสอพลอนาง ความอับอายทำให้นางแทบคลั่ง แต่ก็ไม่กล้าลุกขึ้น เพราะเยว่ซินประกาศชัดว่าหากขัดขืนอีก จะถูกลงโทษหนักกว่าเดิม

หลังจากนั้นเยว่ซินแสร้งประกาศว่าการตรวจค้นคลังทรัพย์สินส่วนที่เหลือจะเลื่อนไปเป็นวันรุ่งขึ้น เนื่องจากนางเหน็ดเหนื่อยและต้องการพักผ่อน

เฉียนกุ้ยหลงเชื่อว่าตนยังมีเวลา จึงรีบไปตรวจหีบสมบัติที่เรือนร้างหลังสวนไผ่ แต่กลับพบว่าสร้อยไข่มุกทะเลใต้และหยกพกประจำตระกูลหายไป

เขาตกใจจนเสียสติ คิดว่าซูม่านอิงแอบนำไปขาย จึงรีบไปต่อว่าอีกฝ่ายถึงเรือนบุปผางาม

ซูม่านอิงซึ่งกำลังเดือดดาลจากการถูกประจานตวาดกลับทันที นางกล่าวหาว่าเฉียนกุ้ยเป็นฝ่ายยักยอกทรัพย์สิน แล้วคิดโยนความผิดให้ตน

ทั้งสองทะเลาะกันรุนแรงจนหลุดปากกล่าวถึงทรัพย์สินที่ถูกนำไปขาย และเงินบางส่วนที่เฉินหย่งคังใช้ติดสินบนผู้มีอำนาจเพื่อความก้าวหน้าในราชสำนัก

เยว่ซินซ่อนตัวฟังอยู่ด้านนอกพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ

นางได้ยินข้อมูลสำคัญโดยไม่ต้องทรมานเค้นคำสารภาพ เพราะความโลภและความระแวงทำให้คนชั่วหักหลังกันเอง

เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้ว เยว่ซินจึงเรียกอาเหยียนมาสั่งให้พาบ่าวที่นางคัดเลือกไว้ไปขนหีบทรัพย์สินทั้งหมดออกจากเรือนร้าง ตั้งไว้กลางลานเรือนใหญ่ ก่อนเรียกเฉินหย่งคัง ซูม่านอิง เฉียนกุ้ย และบ่าวอาวุโสมาเป็นพยาน

เฉินหย่งคังเพิ่งกลับจากกรมคลัง เมื่อเห็นหีบสมบัติที่ถูกซ่อนอยู่ถูกเปิดเผยต่อหน้าคนทั้งจวน เขาก็หน้าถอดสี แต่ยังพยายามใช้อำนาจสามีข่มขู่

เขาอ้างว่าสินเดิมของภรรยาสามารถนำมาใช้จ่ายภายในครอบครัวได้ และกล่าวหาว่าหลินหว่านชิงกำลังทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่

เยว่ซินจึงหยิบโฉนดร้านค้าออกมาแสดง พร้อมชี้ให้เห็นว่าร้านค้าทั้งเจ็ดแห่ง ซึ่งประกอบด้วยร้านผ้าไหมและโรงน้ำชา ถูกปลอมลายมือชื่อเพื่อโอนกรรมสิทธิ์ไปเป็นชื่อซูม่านอิง

เฉินหย่งคังเริ่มเสียการควบคุม เขาพยายามเข้ามาแย่งเอกสาร แต่นางใช้เพียงฝ่ามือเดียวซัดเขาถอยหลังจนกระแทกเก้าอี้

“ท่านพี่คิดว่าข้าไม่รู้หรือ ว่าเงินจากร้านค้าเหล่านี้ถูกนำไปซื้อความก้าวหน้าในตำแหน่งขุนนางของท่าน”

เยว่ซินยังเปิดเผยว่าตนได้ให้คนของสำนักวิหกเหินฟ้าคัดสำเนาหลักฐานสำคัญทั้งหมดเก็บไว้อีกชุดหนึ่ง และนำไปเก็บรักษาในสถานที่ปลอดภัยเรียบร้อยแล้ว พร้อมกำชับว่าหากนางหรือบุตรทั้งสามได้รับอันตรายแม้แต่น้อย ให้ส่งหลักฐานทั้งหมดถึงมือผู้ตรวจการหลวงทันที เฉินหย่งคังจึงไม่อาจคิดกำจัดนางเพื่อปิดปากได้อีก

คำขู่นี้ทำให้เฉินหย่งคังไม่กล้าลงมือ เพราะนอกจากจะสูญเสียทรัพย์สินแล้ว เขายังเสี่ยงถูกตรวจสอบเรื่องการรับสินบนและการปลอมแปลงเอกสาร

เยว่ซินบังคับให้เขาลงนามรับรองรายการทรัพย์สินที่ยักยอกไปทั้งหมด และกำหนดให้คืนทรัพย์สินที่ยังขาดภายในเจ็ดวัน พร้อมชดใช้เงินจากร้านค้าที่ถูกนำไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต

ซูม่านอิงพยายามร้องไห้ขอให้เฉินหย่งคังช่วยเหลือ แต่เขากลับไม่กล้าเข้าข้างนางเหมือนที่ผ่านมา

เยว่ซินจึงสั่งให้ซูม่านอิงคุกเข่าต่อหน้าหีบสินเดิมและกล่าวยอมรับว่าตนไม่มีสิทธิ์ครอบครองทรัพย์สินเหล่านี้

เมื่อซูม่านอิงไม่ยอม เยว่ซินจึงหันไปหาเฉินหย่งคัง

“ท่านพี่จะให้ข้าจัดการนางเอง หรือท่านจะเป็นผู้สั่ง”

เฉินหย่งคังลังเล แต่เมื่อเห็นสายตาเย็นชาของภรรยา เขาจึงจำใจสั่งให้ซูม่านอิงคุกเข่า

การที่เฉินหย่งคัง บุรุษที่นางรักและพึ่งพามาตลอด เป็นผู้สั่งให้นางคุกเข่าด้วยตนเอง ทำให้ซูม่านอิงทั้งอับอายและเจ็บแค้นยิ่งกว่าถูกเยว่ซินทำร้ายเสียอีก

ทว่าเยว่ซินยังไม่คิดจบเพียงเท่านี้

นางหันไปหาเฉียนกุ้ย ซึ่งกำลังพยายามลอบถอยหนี ก่อนสั่งให้เขาคุกเข่าขอขมาเฉินจื่อหาน เฉินจื่อเฟิง และเฉินซูเม่ย สำหรับการร่วมมือกับอนุภรรยากดขี่และทำร้ายเด็กทั้งสาม

เฉียนกุ้ยคิดว่าตนไม่มีทางรอด จึงตัดสินใจวิ่งหนีออกจากลานเรือน

เยว่ซินสะบัดเข็มเงินเข้าใส่จุดชีพจรที่ขาของเขา ร่างพ่อบ้านเฒ่าล้มลงทันที นางเดินเข้าไปใช้ปลายเท้ากดแผ่นหลังของเขาไว้

“ข้ายังไม่ได้อนุญาตให้เจ้าไป”

เฉียนกุ้ยร้องขอชีวิต เยว่ซินก้มลงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“เจ้าคิดว่าความตายจะทำให้หลุดพ้นจากความผิดได้ง่ายถึงเพียงนั้นหรือ ข้ายังมีเรื่องต้องถามเจ้าอีกมาก”

นางสั่งให้คุมขังเฉียนกุ้ยแยกจากบ่าวคนอื่น ห้ามผู้ใดเข้าเยี่ยมโดยไม่ได้รับอนุญาต และให้คนเฝ้าตลอดเวลา เพราะนางสงสัยว่าเขาไม่ได้เกี่ยวข้องเพียงเรื่องสินเดิม แต่อาจรู้ความลับเรื่องยาพิษด้วย

เมื่อการทวงทรัพย์สินสิ้นสุดลง เยว่ซินกลับเข้าห้องโถงเรือนใหญ่เพื่อพบเด็กทั้งสาม

เฉินซูเม่ยโผเข้ากอดนางด้วยความดีใจ เด็กหญิงบอกว่าตั้งแต่ท่านแม่กลับมา นางไม่ต้องหวาดกลัวซูอวี้หลันอีกแล้ว

เฉินจื่อเฟิงมองมารดาด้วยความชื่นชมและขอให้นางสอนวรยุทธ์ เพราะเขาอยากแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องครอบครัว

เยว่ซินลูบศีรษะเด็กหนุ่มอย่างอ่อนโยน ก่อนบอกว่าจะสอนให้ แต่เขาต้องจำไว้ว่าผู้มีวรยุทธ์ไม่ควรใช้กำลังรังแกคนอ่อนแอ ทว่าเมื่อใดมีผู้คิดทำร้ายครอบครัว ก็ต้องกล้าปกป้องอย่างเด็ดขาด

จื่อเฟิงรับปากด้วยความมุ่งมั่น ส่วนเฉินจื่อหานซึ่งมีนิสัยสุขุมรอบคอบกว่าใคร แสดงความกังวลว่าทรัพย์สินบางส่วนยังตามคืนไม่ครบ อีกทั้งเฉินหย่งคังอาจไม่ยอมทำตามสัญญา

เยว่ซินบอกว่าไม่ต้องกังวล เพราะนางไม่ได้หวังพึ่งคำพูดของบิดาพวกเขาเพียงอย่างเดียว ทุกสิ่งที่ทำในวันนี้ล้วนมีหลักฐานและพยานรองรับ

นางยังบอกว่าตนจะจัดการเรื่องการสอบขุนนางของจื่อหาน เรื่องการฝึกวรยุทธ์ของจื่อเฟิง และเรื่องภาพวาดของซูเม่ยให้เป็นไปตามความฝันของแต่ละคน

เด็กทั้งสามเข้ามากอดนางพร้อมกัน เยว่ซินกอดตอบด้วยความรัก ความอ่อนโยนที่นางไม่เคยแสดงต่อศัตรูปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน

สำหรับคนทั้งใต้หล้า นางอาจเป็นนางมารที่พร้อมสังหารผู้ขวางทาง แต่สำหรับเด็กทั้งสาม นางยอมเป็นทุกสิ่งเพื่อให้พวกเขาเติบโตอย่างปลอดภัย

คืนนั้น หลังจัดการเรื่องต่าง ๆ เสร็จสิ้น เยว่ซินกลับเข้าห้องพักด้วยความเหนื่อยล้า

อาเหยียนเดินเข้ามาพร้อมถังน้ำอุ่นผสมสมุนไพรหอม ก่อนคุกเข่าลงตรงหน้าและเตรียมถอดรองเท้าให้นาง

เยว่ซินชักเท้าหนีทันที ถามว่าเขาคิดทำอะไร

อาเหยียนตอบอย่างหน้าตาเฉยว่าเห็นฮูหยินเดินจัดการคนชั่วมาทั้งวัน จึงอยากช่วยให้นางผ่อนคลาย

นางไม่ยอมให้เขาแตะต้องง่าย ๆ แต่ชายหนุ่มกลับพูดจาหยอกล้อจนความเคร่งเครียดของนางค่อย ๆ คลายลง

เมื่อเยว่ซินถามว่าเขาทำดีด้วยเพราะหวังสิ่งใด อาเหยียนกลับตอบว่าหวังให้นางอารมณ์ดี จะได้ไม่หักขาเขาในคืนนี้ คำตอบนั้นทำให้นางเกือบหลุดหัวเราะ

ท้ายที่สุดเยว่ซินยอมให้เขาช่วยล้างเท้าและนวดคลายความเมื่อยล้า โดยยังคงแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ

ระหว่างนั้นอาเหยียนสังเกตเห็นรอยถลอกเล็ก ๆ บนข้อมือของนาง เขาจึงนำตลับยาหยกออกมาทาให้อย่างทะนุถนอม

เยว่ซินจำได้ทันทีว่ายาสมานแผลชนิดนี้เป็นของล้ำค่าที่หาได้ยาก แม้แต่ผู้มีเงินก็ใช่ว่าจะซื้อหาได้ง่าย

นางจึงถามว่าขอทานอย่างเขาได้ยาชั้นเลิศมาจากที่ใด อาเหยียนแสร้งตอบว่าเคยช่วยชีวิตหมอเร่ร่อนผู้หนึ่งไว้ จึงได้รับยาเป็นสินน้ำใจ

เยว่ซินไม่เชื่อทั้งหมด แต่ยังไม่คิดเปิดโปง เพราะนางต้องการรู้ว่าชายผู้นี้กำลังปิดบังสิ่งใด และเหตุใดจึงยอมลดตัวมารับใช้นางถึงเพียงนี้

เมื่ออาเหยียนออกจากห้องพักไปแล้ว เยว่ซินจึงเริ่มตรวจสอบของใช้เก่าของหลินหว่านชิงที่ถูกนำไปเก็บทิ้งไว้ในมุมห้อง

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   71

    “ฮูหยิน”“อะไร”“ต่อไปนี้ข้าคงต้องรบกวนเจ้าอีกมาก”“ข้ารู้”“ข้าอาจพูดมาก”“เจ้าพูดมากอยู่แล้ว”“อาจชอบหยอกเจ้า”“เจ้าก็ทำอยู่ทุกวัน”“และอาจคิดถึงเจ้าจนทนไม่ไหวเวลาต้องแยกกัน”เยว่ซินยกมือแตะริมฝีปากเขา“เช่นนั้นก็เขียนจดหมายมา”“หากข้าอยากพบหน้า”“ก็มาหา”“หากข้าอยากกอด”เยว่ซินมองเขาก่อนเป็นฝ่ายขยับเข้าไปโอบเอวชายหนุ่ม“เช่นนี้หรือ”จิ้งเหยียนยิ้มกว้าง“ใช่” เขากอดตอบอย่างทะนุถนอม เยว่ซินซบหน้าลงกับอกเขา“จิ้งเหยียน”“อืม”“ต่อจากนี้เราไม่จำเป็นต้องเป็นคนสมบูรณ์แบบ”“ข้ารู้”“เพียงซื่อสัตย์ต่อกันก็พอ” เขาจุมพิตเรือนผมนาง“ข้ารับปาก”เปลวเทียนมงคลไหวเบา ๆ ตามสายลม ไม่นาน แสงไฟภายในห้องก็ค่อย ๆ ดับลง เหลือเพียงความเงียบสงบและความอบอุ่นของคนสองคนที่เลือกใช้ชีวิตร่วมกันหลายเดือนต่อมาแสงอรุณสาดส่องยอดเขาที่ตั้งอยู่ระหว่างเขตของสำนักวิหกเหินฟ้ากับสำนักเมฆาเพลิงเสียงกระบี่ปะทะกันดังขึ้นกลางลานฝึกเล็ก ๆ หน้าเรือนพักหลินเยว่ซินหมุนตัวหลบคมกระบี่ ก่อนตวัดปลายกระบี่สวนกลับอย่างรวดเร็วเซียวจิ้งเหยียนรับกระบวนท่านั้นได้อย่างแม่นยำ“ฝีมือเจ้าร้ายกาจขึ้นอีกแล้ว”“เจ้าพูดเช่นนี้ทุกครั้ง”“เพ

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   70

    “แต่หากเจ้าคิดจะมาประลองกระบี่กับข้า คงต้องฝึกอีกหลายปี”จื่อเฟิงหน้าแดง“ท่านดูถูกฝีมือข้าหรือ”เยว่ซินยกถ้วยชา“จื่อเฟิง หากอยากประลองนัก พรุ่งนี้น้าจะเป็นคู่มือให้เจ้าเอง”เด็กหนุ่มรีบประสานมือ“วันนี้เป็นวันมงคล ข้าว่าพวกเราควรดื่มชาและกินขนมกันดีกว่าขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วโต๊ะซูเม่ยเดินเข้ามาพร้อมภาพวาดมงคลที่นางตั้งใจวาดเพื่อประดับห้องหอ“ท่านน้าเล็ก ข้าขอมอบภาพนี้ให้ท่านทั้งสองเจ้าค่ะ”เยว่ซินรับภาพมา ภาพนกสองตัวบินเคียงกันเหนือภูเขาสองลูก โดยมีเรือนหลังเล็กตั้งอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆระหว่างยอดเขา ทำให้นางนึกถึงวันที่ซูเม่ยนำภาพมาให้ดูเป็นครั้งแรก“น้าจะเก็บไว้อย่างดี”จิ้งเหยียนมองภาพด้วยความชื่นชม“ฝีมือเจ้าดีขึ้นมาก”ซูเม่ยยิ้มกว้าง“ข้าจะฝึกให้ดีกว่านี้อีกเจ้าค่ะ”“ดีแล้ว” เขาพยักหน้า“อย่าหยุดเพียงเพราะคำชมของผู้อื่น”เด็กสาวรับคำอย่างตั้งใจ หว่านชิงยืนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ลูกทั้งสามของนางมีอนาคตที่สดใสอีกครั้งจื่อหานตั้งใจศึกษาต่อ จื่อเฟิงมีความมุ่งมั่นในการฝึกวรยุทธ์ ส่วนซูเม่ยได้กลับมาวาดภาพอย่างมีความสุขชีวิตที่เคยพังทลายได้รับการประกอบขึ้นใหม่แล้ว และวันนี้

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   69

    เยว่ซินกอดตอบ“น้าก็ขอให้เจ้ามีความสุขเช่นกัน”เมื่อซูเม่ยออกจากห้องไป หว่านชิงจึงเอ่ยขึ้น“พี่ตัดสินใจแล้วว่าจะขยายกิจการร้านค้าสองแห่งที่ได้คืนมา”“ดีเจ้าค่ะ”“จื่อหานจะช่วยตรวจบัญชีในช่วงที่ว่างจากการศึกษา ส่วนจื่อเฟิงตั้งใจฝึกวิชา ซูเม่ยก็มีทางเดินของตนเอง”เยว่ซินยิ้ม“ท่านพี่ไม่จำเป็นต้องกลัวอีกแล้ว”หว่านชิงพยักหน้า“ใช่”นางมองน้องสาว“พี่จะไม่กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก”เยว่ซินยื่นมือไปกุมมือพี่สาว“ข้าดีใจ”หว่านชิงน้ำตาคลอ“พี่ก็เช่นกัน”สองพี่น้องโผเข้ากอดกัน ไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีคำขอโทษ มีเพียงความรักและความเข้าใจที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายเป็นถ้อยคำรุ่งเช้า เสียงประทัดมงคลดังขึ้นทั่วสำนักวิหกเหินฟ้าผ้าแพรสีแดงถูกผูกประดับตามเสาและชายคา โคมมงคลแขวนเรียงรายตามทางเดินเหล่าศิษย์แต่งกายเรียบร้อย ยืนต้อนรับแขกจากสำนักต่าง ๆลานพิธีถูกจัดอย่างงดงาม ท่ามกลางทิวเขาและทะเลหมอกที่ลอยต่ำอยู่เบื้องหลังเซียวจิ้งเหยียนยืนอยู่หน้าลานพิธีในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มปักลายเมฆสีทองวันนี้เขาไม่ได้สวมชุดดำที่คุ้นเคย ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แทบไม่เคยจางหาย ผู้อาวุโสของสำนักเมฆาเพลิงมองแล้วอดหัวเ

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   68

    “ข้ารอมาห้าปีแล้ว”เยว่ซินหัวเราะ“ก็ได้”จิ้งเหยียนนิ่งไป“เจ้าพูดว่าอะไรนะ”“ข้าบอกว่าก็ได้”“เจ้าตกลงจริง ๆ”“หากเจ้าถามอีก ข้าจะเปลี่ยนใจ”ชายหนุ่มรีบก้มลงจุมพิตหน้าผากนาง“ข้าจะไม่ถามแล้ว”เยว่ซินหลับตาลง สายลมพัดผ่านศาลาริมหน้าผา ครั้งนี้นางไม่ได้รู้สึกว่าตนกำลังจะสูญเสียอิสรภาพ ตรงกันข้าม นางกลับรู้สึกว่ามีใครอีกคนพร้อมจะเดินไปบนเส้นทางเดียวกันโดยไม่คิดตัดปีกของนางแม้แต่น้อยหลังเยว่ซินตอบรับคำสู่ขอ ผู้อาวุโสของทั้งสองสำนักจึงร่วมกันหารือเรื่องการหมั้นหมาย และจัดทำหนังสือตอบรับตามธรรมเนียม โดยได้รับความยินยอมจากเจ้าสำนักทั้งสองฝ่ายเมื่อขั้นตอนการหมั้นหมายเสร็จสิ้น ข่าวของเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้ากับเจ้าสำนักเมฆาเพลิงก็แพร่กระจายไปทั่วแวดวงยุทธภพอย่างรวดเร็วบรรดาผู้อาวุโสทั้งสองสำนักต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่บางคนเสนอให้จัดงานมงคลยาวเจ็ดวันบางคนเสนอให้เชิญแขกจากทุกสำนักในยุทธภพบางคนถึงขั้นเสนอให้จัดการประลองกระบี่ฉลองงานแต่งเยว่ซินฟังแล้วปวดศีรษะ“พวกท่านคิดจะจัดงานแต่งหรือชุมนุมยุทธภพ”ผู้อาวุโสคนหนึ่งรีบประสานมือ“เจ้าสำนัก งานมงคลครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่”“ข้ารู้”“จึงควรจัดให้สมเ

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   67

    “เพราะข้าอยากให้ทุกคนรู้ว่าข้าให้เกียรติเจ้า”เยว่ซินนิ่งไป จิ้งเหยียนวางหนังสือสู่ขอลงบนโต๊ะ“แต่หากเจ้ารู้สึกไม่สบายใจ ข้าจะให้คนของข้ากลับไปก่อน”“ข้ายังไม่ได้พูดเช่นนั้น”“ข้ารู้”“เจ้าจะยิ้มทำไม”“เพราะเจ้าก็ยังไม่ได้ไล่ข้ากลับ”เยว่ซินกลอกตา“เจ้าคนหน้าด้าน”จิ้งเหยียนหัวเราะ ก่อนเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง“เยว่ซิน ก่อนเจ้าตัดสินใจ ข้าอยากพูดเรื่องหนึ่งให้ชัดเจน”“ว่ามา”“หากเราแต่งงานกัน เจ้าจะยังเป็นเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้า”“แน่นอน”“ข้าก็ยังเป็นเจ้าสำนักเมฆาเพลิง”“ข้าก็ไม่ได้คิดจะไปแย่งตำแหน่งเจ้า”“ดี”เขายิ้ม“เช่นนั้นเราก็ไม่จำเป็นต้องยุบรวมหรือโอนอำนาจของสำนักใดให้กัน”เยว่ซินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย”“ส่วนที่พัก ข้าคิดว่าเราควรมีเรือนส่วนตัวสักแห่ง”“อยู่ที่ใด”“บริเวณที่เดินทางไปมาระหว่างสองสำนักได้สะดวก”เยว่ซินมองเขา“เจ้าคิดไว้หมดแล้วหรือ”“ข้าคิดไว้หลายอย่าง แต่ต้องให้เจ้าตกลงก่อน”“แล้วหากข้าไม่ชอบ”“เราก็เปลี่ยน”“หากข้าอยากเดินทางไปทำภารกิจ”“เจ้าก็ไป”“หากข้าต้องอยู่ที่สำนักหลายเดือน”“ข้าก็จะจัดการงานของข้า และหาเวลาไปเยี่ยมเจ้า”เยว่ซินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามตรง ๆ“

  • เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต   66

    เยว่ซินมองตัวอักษรที่เพิ่งเขียนลงไป นางเคยคิดว่าการยอมรับว่าคิดถึงใครสักคนคือการเปิดช่องให้ผู้อื่นเข้ามามีอิทธิพลต่อหัวใจ แต่เวลานี้นางกลับเข้าใจแล้วว่า การคิดถึงใครไม่ได้หมายความว่าตนต้องอ่อนแอลง เพียงหมายความว่ามีใครอีกคนที่นางอยากให้เขาปลอดภัยและกลับมาพบกันอีกครั้งเมื่อเขียนเสร็จ นางรีบพับกระดาษทันทีราวกับกลัวตนเองจะเปลี่ยนใจ“นำไปส่ง”ศิษย์หญิงที่รออยู่หน้าประตูรับจดหมายมา“เจ้าค่ะ”“เดี๋ยวก่อน”ศิษย์หญิงหยุดเยว่ซินนิ่งไปครู่หนึ่ง“ไม่ต้องรีบมาก”“เจ้าค่ะ”“แต่ก็อย่าให้ล่าช้า”ศิษย์หญิงก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม“ข้าน้อยเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อประตูปิดลง เยว่ซินก็ยกมือขึ้นแตะใบหน้าตนเอง ร้อนเสียจริงค่ำคืนหนึ่ง เยว่ซินขึ้นไปยังยอดเขาด้านหลังสำนัก ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ซึ่งนางเคยฝึกกระบี่ตั้งแต่ยังเยาว์วัยสายลมพัดผ่านยอดสน เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ“เจ้ามาที่นี่อีกแล้ว” เสียงสตรีสูงวัยดังขึ้น เยว่ซินหันกลับไป ผู้อาวุโสหญิงผู้เคยอบรมสั่งสอนนางตั้งแต่เด็กเดินเข้ามา“ท่านอาจารย์”“มีเรื่องหนักใจหรือ”“ไม่มีเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเหตุใดจึงถอนหายใจถึงสามครั้งตั้งแต่ข้าเดินมา”เยว่ซินชะงัก“ท่านนับ

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status