Mag-log in“ว่ามา”
“คนของเราพร้อมแล้วขอรับ เพียงท่านออกคำสั่ง ก็สามารถควบคุมจวนสกุลเฉินทั้งหมดได้ทันที”
เซียวจิ้งเหยียนยกมือห้าม
“ไม่จำเป็น”
“แต่คนสกุลเฉินกล้าล่วงเกินฮูหยิน...”
“นางจัดการเองได้” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ
“หน้าที่ของพวกเจ้าคือคอยเฝ้าระวัง อย่าให้ผู้ใดลอบทำร้ายนางหรือเด็กทั้งสาม”
“ขอรับ”
“อีกเรื่องหนึ่ง”
“เชิญนายท่านสั่ง”
“จับตาดูพ่อบ้านเฉียนกุ้ยกับซูม่านอิงเอาไว้ คืนนี้พวกมันจะยักย้ายหลักฐาน” ชายชุดดำชะงัก
“ให้ข้าน้อยชิงหลักฐานมาเลยหรือไม่ขอรับ”
เซียวจิ้งเหยียนยิ้มบาง
“ชิงมาได้ แต่ห้ามทำให้พวกมันรู้ตัว”
“ขอรับ”
“แล้วนำหลักฐานทั้งหมดมาวางไว้ในที่ที่ฮูหยินค้นพบได้โดยง่าย”
“ข้าน้อยเข้าใจแล้ว” เงาดำหายวับไปในความมืด
เซียวจิ้งเหยียนหันกลับมามองถ้วยน้ำแกง แววตาอำมหิตเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอีกครั้ง
เขายกถาดอาหารขึ้นด้วยตนเอง ก่อนเดินออกจากห้องครัวด้วยรอยยิ้ม
คืนนี้เขายังมีหน้าที่สำคัญกว่าเรื่องใดทั้งหมด นั่นคือทำให้นางมารผู้แสนดุร้ายของเขาได้กินอาหารอร่อย ๆ และพักผ่อนอย่างสบายใจ ส่วนพวกคนชั่วในจวนสกุลเฉิน ปล่อยให้พวกมันมีความสุขกับลมหายใจที่เหลืออยู่อีกสักคืนก็แล้วกัน เพราะตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป จวนแห่งนี้จะไม่มีวันสงบสุขอีกเลย
ราตรีสงัดปกคลุมจวนสกุลเฉิน หลังจากรับประทานสำรับเย็นที่อาเหยียนจัดเตรียมให้ หลินเยว่ซินในคราบหลินหว่านชิงก็แสร้งทำเป็นอ่อนเพลียและกลับเข้าห้องพัก แต่แท้จริงแล้วนางไม่ได้คิดจะปล่อยให้คนชั่วในจวนได้นอนหลับอย่างสบายใจ
เมื่อเสียงฝีเท้าของบ่าวรับใช้เงียบลง นางเปลี่ยนเป็นชุดรัดกุมสีดำ ก่อนพลิ้วกายออกทางหน้าต่างอย่างไร้สุ้มเสียง จุดหมายคือเรือนเก็บทรัพย์สินที่นางสังเกตเห็นความผิดปกติตั้งแต่กลับเข้าจวน
ไม่นานนัก เฉียนกุ้ยก็ลอบนำบ่าวชายสี่คนขนหีบไม้สามใบออกจากเรือนคลัง ภายในบรรจุทองคำ เครื่องประดับหยก และทรัพย์สินล้ำค่าจำนวนมาก พวกมันตั้งใจยักย้ายของทั้งหมดก่อนที่ฮูหยินเอกจะตรวจสอบพบ
เยว่ซินซ่อนตัวอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ เฝ้ามองอย่างใจเย็น นางไม่รีบเข้าจับ เพราะต้องการรู้ว่าพวกมันนำทรัพย์สินไปซ่อนไว้ที่ใด และมีผู้ใดเกี่ยวข้องอีกบ้าง
เมื่อบ่าวคนหนึ่งเดินผ่านใต้ต้นไม้ นางสะบัดเข็มเงินเล่มเล็กเข้าใส่ข้อพับเข่าของมันอย่างแม่นยำ ชายผู้นั้นทรุดลงจนหีบไม้ร่วงกระแทกพื้น เฉียนกุ้ยตกใจ รีบสั่งให้ทุกคนเปลี่ยนเส้นทางไปยังเรือนร้างหลังสวนไผ่ โดยไม่รู้เลยว่าคำสั่งของตนทำให้ความลับถูกเปิดเผยแล้ว
เยว่ซินลอบติดตามไปจนพบทางลับที่ใช้ขนทรัพย์สิน ระหว่างที่เฉียนกุ้ยกับบ่าวชายช่วยกันเปิดประตูห้องลับ นางอาศัยจังหวะนั้นแอบนำสร้อยไข่มุกทะเลใต้กับหยกพกประจำตระกูลออกจากหีบใบหนึ่ง ก่อนหลบกลับขึ้นไปซ่อนตัวบนหลังคา ปล่อยให้คนเหล่านั้นเก็บของเข้าที่ซ่อนตามเดิม
นางตั้งใจให้ของสองชิ้นนี้หายไป เพื่อสร้างความหวาดระแวงระหว่างผู้ร่วมกระทำผิด
บนหลังคาเรือนอีกด้าน อาเหยียนเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ เขาเห็นทุกการเคลื่อนไหวของนางและรู้ทันทีว่านางกำลังวางกับดัก จึงไม่คิดเข้าไปขัดขวาง เพียงคอยระวังมิให้ผู้ใดลอบทำร้ายนางจากด้านหลัง
รุ่งเช้า เยว่ซินเรียกเฉียนกุ้ย เสมียนดูแลบัญชี และบ่าวอาวุโสเข้ามารวมตัวกันในห้องโถงเรือนใหญ่ ก่อนสั่งให้นำบัญชีสินเดิมทั้งหมดของหลินหว่านชิงออกมาตรวจสอบ
เฉียนกุ้ยแสร้งทำเป็นลำบากใจ อ้างว่าบัญชีบางส่วนถูกความชื้นทำลายและถูกหนูกัดจนเสียหาย อีกทั้งทรัพย์สินจำนวนหนึ่งยังถูกบ่าวเก่าที่ไล่ออกไปขโมยหนีไปแล้ว
เยว่ซินฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนหัวเราะเย็นชา
“หนูในจวนนี้ช่างรู้จักเลือกกินนัก กัดแต่บัญชีสินเดิมของข้า แต่กลับไม่แตะต้องบัญชีของอนุภรรยาเลยแม้แต่หน้าเดียว”
เฉียนกุ้ยรีบยืนยันว่าตนไม่ได้โกหก ทั้งยังกล้ารับประกันด้วยศีรษะว่าทรัพย์สินทั้งหมดถูกบ่าวเก่าขโมยไปจริง
เยว่ซินจึงนำสำเนาบัญชีสินเดิมที่คนสนิทของพี่สาวเคยคัดลอกเก็บไว้ และนางนำติดตัวมาจากสำนักวิหกเหินฟ้าออกมาไล่อ่านรายการทรัพย์สินทีละอย่าง ทั้งเงินสามหมื่นตำลึง ทองคำแท่งห้าร้อยตำลึง เครื่องประดับหยกล้ำค่า และโฉนดร้านค้าเจ็ดแห่งในเมืองหลวง
เฉียนกุ้ยหน้าซีด แต่ยังคงยืนกรานคำโกหกเดิม
เยว่ซินไม่เปิดเผยว่าเมื่อคืนตนเห็นอะไรบ้าง กลับสั่งให้เขาลงลายมือรับรองคำให้การทั้งหมด เพื่อปิดทางมิให้กลับคำภายหลัง
ระหว่างการตรวจบัญชี ทหารยามนำตัวบ่าวชายคนหนึ่งที่พยายามปีนกำแพงหลบหนีเข้ามาในห้องโถง ชายผู้นี้เป็นหนึ่งในบ่าวที่ร่วมทุบตีเฉินจื่อเฟิงเมื่อวันก่อน แต่ฉวยโอกาสหลบหนีไปในช่วงที่เกิดความวุ่นวายภายในจวน กระทั่งถูกจับตัวได้ในเช้าวันนี้ เยว่ซินจำใบหน้าของมันได้ทันที ดวงตาหงส์พลันเย็นเยียบลง
บ่าวผู้นั้นรีบคุกเข่าร้องขอชีวิต อ้างว่าตนเพียงทำตามคำสั่งซูม่านอิง หากขัดขืนก็จะถูกลงโทษ
เยว่ซินถามว่าเขาใช้มือข้างใดถือไม้ทุบตีลูกชายของนาง เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมตอบ นางจึงสั่งให้นำไม้พลองเปื้อนเลือดที่เก็บได้จากลานเรือนเมื่อวานมาให้ ก่อนถามซ้ำอีกครั้ง
บ่าวชายหวาดกลัวจนตัวสั่น รีบโขกศีรษะขอความเมตตา
ทว่าเยว่ซินไม่คิดปรานี
นางสะบัดนิ้วจี้จุดชีพจรบริเวณหัวไหล่ ก่อนส่งกำลังภายในทำลายเส้นเอ็นแขนขวาของเขาในพริบตา เสียงกรีดร้องดังลั่นห้องโถง
บ่าวชายล้มลงดิ้นด้วยความเจ็บปวด ขณะที่ผู้คนโดยรอบต่างหน้าถอดสี
“เมื่อวานลูกข้าร้องขอให้เจ้าหยุด เจ้ากลับตีเขาไม่ยั้ง วันนี้เจ้าร้องขอให้ข้าหยุด แล้วเหตุใดข้าต้องฟัง”
เยว่ซินสั่งให้คุมขังชายผู้นั้นไว้รอส่งตัวให้ทางการพร้อมหลักฐานความผิด นางไม่ยอมให้คำว่า ทำตามคำสั่ง กลายเป็นข้ออ้างสำหรับการทำร้ายผู้บริสุทธิ์
บ่าวไพร่ที่เคยร่วมรังแกเด็กทั้งสามเริ่มหวาดผวา บางคนรีบออกมาสารภาพความผิดของตนเอง เพราะกลัวว่าจะถูกลงโทษเช่นเดียวกัน
เยว่ซินสั่งให้บันทึกคำสารภาพทั้งหมดไว้ โดยเฉพาะชื่อผู้สั่งการและผู้ที่ได้รับผลประโยชน์จากการกดขี่บุตรทั้งสามของฮูหยินเอก
จากนั้นนางนำบ่าวอาวุโสและอาเหยียนตรงไปยังเรือนบุปผางามของซูม่านอิง
เมื่อเห็นปิ่นหยกขาวลายหงส์คาบแก้วบนศีรษะของอนุภรรยา เยว่ซินก็จำได้ทันทีว่าเป็นสมบัติตกทอดของตระกูลหลิน ซึ่งมารดามอบให้หลินหว่านชิงก่อนออกเรือน
นางถามว่าซูม่านอิงได้ปิ่นชิ้นนั้นมาจากที่ใด
ซูม่านอิงแสร้งยิ้มหวาน อ้างว่าเฉินหย่งคังมอบให้เป็นรางวัลที่ช่วยดูแลจวนแทนฮูหยินเอกมาตลอดหลายปี
เยว่ซินจึงสั่งให้บ่าวอาวุโสอ่านรายละเอียดปิ่นหยกจากบัญชีสินเดิมต่อหน้าทุกคน ทั้งลวดลายหงส์คาบแก้วและอักษรคำว่า ‘หลิน’ ที่สลักอยู่ตรงปลายก้าน
เมื่อหลักฐานตรงกันทุกประการ ซูม่านอิงก็หน้าเสีย
เยว่ซินเดินเข้าไปดึงปิ่นออกจากมวยผมอีกฝ่ายอย่างไม่ปรานี ซูม่านอิงกรีดร้องและเงื้อมือหมายจะตบหน้า แต่ถูกนางคว้าข้อมือบิดจนทรุดลงกับพื้น
“ของที่ไม่ใช่ของเจ้า ต่อให้สวมอยู่บนศีรษะ ก็ไม่มีวันกลายเป็นของเจ้า”
นางสั่งให้บ่าวหญิงตรวจเครื่องประดับทั้งหมดบนตัวซูม่านอิง ชิ้นใดเป็นสินเดิมของฮูหยินเอกให้ถอดคืนทันที
ซูม่านอิงพยายามขัดขืน เยว่ซินจึงใช้เข็มเงินสกัดจุดที่หัวเข่าจนอีกฝ่ายทรุดตัวลงอย่างไม่อาจฝืน
“ฮูหยิน”“อะไร”“ต่อไปนี้ข้าคงต้องรบกวนเจ้าอีกมาก”“ข้ารู้”“ข้าอาจพูดมาก”“เจ้าพูดมากอยู่แล้ว”“อาจชอบหยอกเจ้า”“เจ้าก็ทำอยู่ทุกวัน”“และอาจคิดถึงเจ้าจนทนไม่ไหวเวลาต้องแยกกัน”เยว่ซินยกมือแตะริมฝีปากเขา“เช่นนั้นก็เขียนจดหมายมา”“หากข้าอยากพบหน้า”“ก็มาหา”“หากข้าอยากกอด”เยว่ซินมองเขาก่อนเป็นฝ่ายขยับเข้าไปโอบเอวชายหนุ่ม“เช่นนี้หรือ”จิ้งเหยียนยิ้มกว้าง“ใช่” เขากอดตอบอย่างทะนุถนอม เยว่ซินซบหน้าลงกับอกเขา“จิ้งเหยียน”“อืม”“ต่อจากนี้เราไม่จำเป็นต้องเป็นคนสมบูรณ์แบบ”“ข้ารู้”“เพียงซื่อสัตย์ต่อกันก็พอ” เขาจุมพิตเรือนผมนาง“ข้ารับปาก”เปลวเทียนมงคลไหวเบา ๆ ตามสายลม ไม่นาน แสงไฟภายในห้องก็ค่อย ๆ ดับลง เหลือเพียงความเงียบสงบและความอบอุ่นของคนสองคนที่เลือกใช้ชีวิตร่วมกันหลายเดือนต่อมาแสงอรุณสาดส่องยอดเขาที่ตั้งอยู่ระหว่างเขตของสำนักวิหกเหินฟ้ากับสำนักเมฆาเพลิงเสียงกระบี่ปะทะกันดังขึ้นกลางลานฝึกเล็ก ๆ หน้าเรือนพักหลินเยว่ซินหมุนตัวหลบคมกระบี่ ก่อนตวัดปลายกระบี่สวนกลับอย่างรวดเร็วเซียวจิ้งเหยียนรับกระบวนท่านั้นได้อย่างแม่นยำ“ฝีมือเจ้าร้ายกาจขึ้นอีกแล้ว”“เจ้าพูดเช่นนี้ทุกครั้ง”“เพ
“แต่หากเจ้าคิดจะมาประลองกระบี่กับข้า คงต้องฝึกอีกหลายปี”จื่อเฟิงหน้าแดง“ท่านดูถูกฝีมือข้าหรือ”เยว่ซินยกถ้วยชา“จื่อเฟิง หากอยากประลองนัก พรุ่งนี้น้าจะเป็นคู่มือให้เจ้าเอง”เด็กหนุ่มรีบประสานมือ“วันนี้เป็นวันมงคล ข้าว่าพวกเราควรดื่มชาและกินขนมกันดีกว่าขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วโต๊ะซูเม่ยเดินเข้ามาพร้อมภาพวาดมงคลที่นางตั้งใจวาดเพื่อประดับห้องหอ“ท่านน้าเล็ก ข้าขอมอบภาพนี้ให้ท่านทั้งสองเจ้าค่ะ”เยว่ซินรับภาพมา ภาพนกสองตัวบินเคียงกันเหนือภูเขาสองลูก โดยมีเรือนหลังเล็กตั้งอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆระหว่างยอดเขา ทำให้นางนึกถึงวันที่ซูเม่ยนำภาพมาให้ดูเป็นครั้งแรก“น้าจะเก็บไว้อย่างดี”จิ้งเหยียนมองภาพด้วยความชื่นชม“ฝีมือเจ้าดีขึ้นมาก”ซูเม่ยยิ้มกว้าง“ข้าจะฝึกให้ดีกว่านี้อีกเจ้าค่ะ”“ดีแล้ว” เขาพยักหน้า“อย่าหยุดเพียงเพราะคำชมของผู้อื่น”เด็กสาวรับคำอย่างตั้งใจ หว่านชิงยืนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ลูกทั้งสามของนางมีอนาคตที่สดใสอีกครั้งจื่อหานตั้งใจศึกษาต่อ จื่อเฟิงมีความมุ่งมั่นในการฝึกวรยุทธ์ ส่วนซูเม่ยได้กลับมาวาดภาพอย่างมีความสุขชีวิตที่เคยพังทลายได้รับการประกอบขึ้นใหม่แล้ว และวันนี้
เยว่ซินกอดตอบ“น้าก็ขอให้เจ้ามีความสุขเช่นกัน”เมื่อซูเม่ยออกจากห้องไป หว่านชิงจึงเอ่ยขึ้น“พี่ตัดสินใจแล้วว่าจะขยายกิจการร้านค้าสองแห่งที่ได้คืนมา”“ดีเจ้าค่ะ”“จื่อหานจะช่วยตรวจบัญชีในช่วงที่ว่างจากการศึกษา ส่วนจื่อเฟิงตั้งใจฝึกวิชา ซูเม่ยก็มีทางเดินของตนเอง”เยว่ซินยิ้ม“ท่านพี่ไม่จำเป็นต้องกลัวอีกแล้ว”หว่านชิงพยักหน้า“ใช่”นางมองน้องสาว“พี่จะไม่กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก”เยว่ซินยื่นมือไปกุมมือพี่สาว“ข้าดีใจ”หว่านชิงน้ำตาคลอ“พี่ก็เช่นกัน”สองพี่น้องโผเข้ากอดกัน ไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีคำขอโทษ มีเพียงความรักและความเข้าใจที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายเป็นถ้อยคำรุ่งเช้า เสียงประทัดมงคลดังขึ้นทั่วสำนักวิหกเหินฟ้าผ้าแพรสีแดงถูกผูกประดับตามเสาและชายคา โคมมงคลแขวนเรียงรายตามทางเดินเหล่าศิษย์แต่งกายเรียบร้อย ยืนต้อนรับแขกจากสำนักต่าง ๆลานพิธีถูกจัดอย่างงดงาม ท่ามกลางทิวเขาและทะเลหมอกที่ลอยต่ำอยู่เบื้องหลังเซียวจิ้งเหยียนยืนอยู่หน้าลานพิธีในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มปักลายเมฆสีทองวันนี้เขาไม่ได้สวมชุดดำที่คุ้นเคย ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แทบไม่เคยจางหาย ผู้อาวุโสของสำนักเมฆาเพลิงมองแล้วอดหัวเ
“ข้ารอมาห้าปีแล้ว”เยว่ซินหัวเราะ“ก็ได้”จิ้งเหยียนนิ่งไป“เจ้าพูดว่าอะไรนะ”“ข้าบอกว่าก็ได้”“เจ้าตกลงจริง ๆ”“หากเจ้าถามอีก ข้าจะเปลี่ยนใจ”ชายหนุ่มรีบก้มลงจุมพิตหน้าผากนาง“ข้าจะไม่ถามแล้ว”เยว่ซินหลับตาลง สายลมพัดผ่านศาลาริมหน้าผา ครั้งนี้นางไม่ได้รู้สึกว่าตนกำลังจะสูญเสียอิสรภาพ ตรงกันข้าม นางกลับรู้สึกว่ามีใครอีกคนพร้อมจะเดินไปบนเส้นทางเดียวกันโดยไม่คิดตัดปีกของนางแม้แต่น้อยหลังเยว่ซินตอบรับคำสู่ขอ ผู้อาวุโสของทั้งสองสำนักจึงร่วมกันหารือเรื่องการหมั้นหมาย และจัดทำหนังสือตอบรับตามธรรมเนียม โดยได้รับความยินยอมจากเจ้าสำนักทั้งสองฝ่ายเมื่อขั้นตอนการหมั้นหมายเสร็จสิ้น ข่าวของเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้ากับเจ้าสำนักเมฆาเพลิงก็แพร่กระจายไปทั่วแวดวงยุทธภพอย่างรวดเร็วบรรดาผู้อาวุโสทั้งสองสำนักต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่บางคนเสนอให้จัดงานมงคลยาวเจ็ดวันบางคนเสนอให้เชิญแขกจากทุกสำนักในยุทธภพบางคนถึงขั้นเสนอให้จัดการประลองกระบี่ฉลองงานแต่งเยว่ซินฟังแล้วปวดศีรษะ“พวกท่านคิดจะจัดงานแต่งหรือชุมนุมยุทธภพ”ผู้อาวุโสคนหนึ่งรีบประสานมือ“เจ้าสำนัก งานมงคลครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่”“ข้ารู้”“จึงควรจัดให้สมเ
“เพราะข้าอยากให้ทุกคนรู้ว่าข้าให้เกียรติเจ้า”เยว่ซินนิ่งไป จิ้งเหยียนวางหนังสือสู่ขอลงบนโต๊ะ“แต่หากเจ้ารู้สึกไม่สบายใจ ข้าจะให้คนของข้ากลับไปก่อน”“ข้ายังไม่ได้พูดเช่นนั้น”“ข้ารู้”“เจ้าจะยิ้มทำไม”“เพราะเจ้าก็ยังไม่ได้ไล่ข้ากลับ”เยว่ซินกลอกตา“เจ้าคนหน้าด้าน”จิ้งเหยียนหัวเราะ ก่อนเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง“เยว่ซิน ก่อนเจ้าตัดสินใจ ข้าอยากพูดเรื่องหนึ่งให้ชัดเจน”“ว่ามา”“หากเราแต่งงานกัน เจ้าจะยังเป็นเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้า”“แน่นอน”“ข้าก็ยังเป็นเจ้าสำนักเมฆาเพลิง”“ข้าก็ไม่ได้คิดจะไปแย่งตำแหน่งเจ้า”“ดี”เขายิ้ม“เช่นนั้นเราก็ไม่จำเป็นต้องยุบรวมหรือโอนอำนาจของสำนักใดให้กัน”เยว่ซินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย”“ส่วนที่พัก ข้าคิดว่าเราควรมีเรือนส่วนตัวสักแห่ง”“อยู่ที่ใด”“บริเวณที่เดินทางไปมาระหว่างสองสำนักได้สะดวก”เยว่ซินมองเขา“เจ้าคิดไว้หมดแล้วหรือ”“ข้าคิดไว้หลายอย่าง แต่ต้องให้เจ้าตกลงก่อน”“แล้วหากข้าไม่ชอบ”“เราก็เปลี่ยน”“หากข้าอยากเดินทางไปทำภารกิจ”“เจ้าก็ไป”“หากข้าต้องอยู่ที่สำนักหลายเดือน”“ข้าก็จะจัดการงานของข้า และหาเวลาไปเยี่ยมเจ้า”เยว่ซินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามตรง ๆ“
เยว่ซินมองตัวอักษรที่เพิ่งเขียนลงไป นางเคยคิดว่าการยอมรับว่าคิดถึงใครสักคนคือการเปิดช่องให้ผู้อื่นเข้ามามีอิทธิพลต่อหัวใจ แต่เวลานี้นางกลับเข้าใจแล้วว่า การคิดถึงใครไม่ได้หมายความว่าตนต้องอ่อนแอลง เพียงหมายความว่ามีใครอีกคนที่นางอยากให้เขาปลอดภัยและกลับมาพบกันอีกครั้งเมื่อเขียนเสร็จ นางรีบพับกระดาษทันทีราวกับกลัวตนเองจะเปลี่ยนใจ“นำไปส่ง”ศิษย์หญิงที่รออยู่หน้าประตูรับจดหมายมา“เจ้าค่ะ”“เดี๋ยวก่อน”ศิษย์หญิงหยุดเยว่ซินนิ่งไปครู่หนึ่ง“ไม่ต้องรีบมาก”“เจ้าค่ะ”“แต่ก็อย่าให้ล่าช้า”ศิษย์หญิงก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม“ข้าน้อยเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อประตูปิดลง เยว่ซินก็ยกมือขึ้นแตะใบหน้าตนเอง ร้อนเสียจริงค่ำคืนหนึ่ง เยว่ซินขึ้นไปยังยอดเขาด้านหลังสำนัก ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ซึ่งนางเคยฝึกกระบี่ตั้งแต่ยังเยาว์วัยสายลมพัดผ่านยอดสน เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ“เจ้ามาที่นี่อีกแล้ว” เสียงสตรีสูงวัยดังขึ้น เยว่ซินหันกลับไป ผู้อาวุโสหญิงผู้เคยอบรมสั่งสอนนางตั้งแต่เด็กเดินเข้ามา“ท่านอาจารย์”“มีเรื่องหนักใจหรือ”“ไม่มีเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเหตุใดจึงถอนหายใจถึงสามครั้งตั้งแต่ข้าเดินมา”เยว่ซินชะงัก“ท่านนับ







