INICIAR SESIÓNCompartir
พบพานอีกครา(ต่อ)
Fecha de publicación:
2026-10-21 20:22:19
Último capítulo
เล่ห์แค้น ชายาสาม สงครามขนาดย่อม(ต่อ)
“ไม่ใช่ซูเหยากับซือซือน่ะสิ ข้าเลยต้องมาซ่อนตัวก่อน คุณชายจางรบกวนท่านแล้ว” ข้าสังเกตมาสักใหญ่แล้วว่าไม่ได้มีแค่พวกนางที่ตามมา ทุกครั้งที่ข้าหันไปมองด้านหลังเหมือนเห็นชายชุดดำโผล่ไปมาตลอดเวลา“คุณชายจาง ท่านออกไปเฝ้าร้านก่อนเถอะ สักพักน่าจะมีคนเข้าร้านมา”“ถ้าอย่างนั้นพวกท่านรออยู่ในนี้ก่อนก็แล้วกัน” จางเว่ยเดินออกไปเฝ้าร้านอยู่ไม่นาน ก็มีชายคนหนึ่งใส่ชุดดำ สวมผ้าปิดหน้าสีดำ มือซ้ายถือกระบี่เดินเข้ามาในร้าน เข้ามาสนทนากับจางเว่ยไม่กี่ประโยคก็จากไป แล้วเขาเดินเข้ามาหาพวกข้า“ชายชุดดำนั้นเดินเข้ามาถามหาพวกท่าน แบบนี้ท่าจะไม่ดีแล้ว”“ชายคนนั้นเข้ามาถามอะไรหรือ”“ถามว่าเห็นท่านไหม ที่มากับสาวใช้คนหนึ่ง ท่านคิดว่าชายผู้นั้นเป็นใครหรือ”“นายหญิง แล้วเราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ” ดูท่าทางเสี่ยวเชียนลนลานน่าดู ข้าเองก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับหลี่หงปั๋วแน่นอน แต่ข้าต้องทำให้เสี่ยวเชียนปลอดภัยด้วย“เสี่ยวเชียน เจ้ากลับจวนไปก่อนเถอะ ข้าจะให้คนมารับที่นี่ คุณชายจางฝากดูนางด้วย ถ้ามีคนมาถามหาอีก ก็บอกว่าไม่มีใครผ่านมาทั้งนั้น”“ได้ แม่นางเชียนพักอยู่ที่นี่ก่อน ประเดี๋ยวข้ารินชาให้”“แ
เล่ห์แค้น ชายาสาม สงครามขนาดย่อม
“ท่านอ๋อง ชายาหนานกง”“อัครเสนาบดีหลี่ ไม่ค่อยเห็นท่านไปเยี่ยมเยียนจวนใครมากมาย ท่านมาจวนข้ามีเหตุอันใดหรือ” ฉินอ๋องพุ่งประเด็นถามไปตรง ๆ“ข้าอยากจะยินดีกับท่านไม่ได้หรือ ชายาหนานกงข้ามีสิ่งของมาถวายท่านด้วย” ชายที่ติดตามหลี่หงปั๋วมานั้น ถือกล่องไม้กล่องหนึ่งยื่นมาให้นาง“ขอบคุณท่านมาก” นางเปิดดูเป็นเตากำยานไม้ขนาดแนวยาวทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า แกะสลักลวดลายสวยงามพลิ้วไหว กลับต้องสะดุดตากับอักษรที่แกะสลักวางไว้ตรงกลางเตากำยานนี้ ‘นำป้ายคำสั่งทหารสูงสุดให้ข้า’ นางเก็บสีหน้าพยายามส่งยิ้มให้ ส่งเตากำยานให้เสี่ยวเชียนไป“เสี่ยวเชียน ประเดี๋ยวเจ้ารินน้ำชาให้อัครเสนาบดีหลี่ด้วยนะ ไปนั่งเถอะน้องหญิง”“เจ้าค่ะ” ฉินอ๋องประคองนางไปนั่งเก้าอี้ในเรือนรับรองนั้นที่สองข้างซ้ายขวามีเก้าอี้เรียงขนาบข้าง ตรงกลางมีเก้าอี้ตัวเดียวยกสูงสองชั้นตั้งอยู่ นางนั่งทางขวาที่ใกล้เขา หงปั๋วนั่งอยู่ทางซ้าย ฉินอ๋องนั่งอยู่ตรงกลาง“ที่ท่านมา ท่านมีอะไรหรือ” ฉินอ๋องถามหงปั๋วเมื่อเห็นว่าเขานั่งจ้องนาง“กระหม่อมแค่อยากจะมาหน้าชายาหนานกงเสียหน่อย อย่างไรเสียข้าก็สนิทสนมกับบิดาของชายาหนานกง ข้าก็มาแสดงความยินดีเสียหน่อย”“ขอบ
เล่ห์แค้น ชายาสาม ข้าว่าไม่นาน...เราจะได้อยู่ด้วยกันแล้วล่ะ(ต่อ)
ไห่เฉิงถูกจับตัวไปในป่าอยู่นอกเมืองเจียงหลี หลี่หงปั๋วยืนรออยู่ท่ามกลางกองกำลัง ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยของหงปั๋ว ไห่เฉิงเดาอารมณ์ไม่ออกเลย แต่ที่แน่นอนคือพ่อของตนต้องไม่พอใจมากเป็นแน่ ทั้งยังสงสัยว่ากองทัพนี่คืออะไร แล้วทำไมพ่อของตนต้องมีกองกำลังเหล่านี้ด้วย ไห่เฉิงถูกผลักให้ล้มลงต่อหน้าหงปั๋ว“ท่านพ่อ ที่นี่คือที่ไหน แล้วทำไมท่านมีกองกำลังในมือมากเช่นนี้”“ข้าว่าเจ้าก็ไม่น่าจะเขลา พอจะเดาได้นะว่าข้าจะทำอะไร แต่ก่อนอื่นข้าจะลงโทษเจ้าอย่างไรดี” ข้าง ๆ หงปั๋วมีโต๊ะไม้ที่วางอาวุธไว้เรียงราย ไม่ว่าจะเป็นแส้ กริช กระบี่ ดาบ หงปั๋วหยิบอาวุธมาพิจารณาแต่ละชิ้น ทำให้ไห่เฉิงตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกที่เปียกฝนไร้ที่ไปแล้ว“ท่านพ่อ ท่านอย่าลงโทษข้าเลย ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดเลย การที่บุรุษไปหอนางโลมถือเป็นเรื่องธรรมดา ท่านลงโทษข้าไปก็ไร้ประโยชน์”“ไร้ประโยชน์หรือ ข้าหวังให้เจ้าได้สืบสานตำแหน่งต่อจากข้า แต่เจ้ากลับไม่ทำตาม ไม่อยู่ในทางที่ข้ากำหนด ห่วงเล่นเที่ยวสนุกอยู่ทุกวัน แบบนี้ข้าจะเลือกอะไรดีล่ะ หรือเจ้าเสนอมาสิว่าเลือกชิ้นไหน”“สะ...สะ...สะ...แส้ก็ได้ท่านพ่อ” ในเมื่อไม่มีทางให้รอดแล้ว เขาก็เลือกอะไรที่
เล่ห์แค้น ชายาสาม ข้าว่าไม่นาน...เราจะได้อยู่ด้วยกันแล้วล่ะ
ในอีกฟากฝั่งหนึ่งในจวน จิงลี่กับจางเว่ยกำลังนั่งอยู่หลังคาเรือนของจิงลี่ เพราะทั้งสองต้องการหลบเลี่ยงสายตาจากผู้คนเลยขึ้นไปนั่งเล่น พูดคุยกับอยู่ด้านบนนั้น ตอนนี้ฉินอ๋องก็ไม่สนใจใครแล้วนอกจากอวี้ชิง ทั้งยังไม่เคยห้ามที่ไม่ให้ทั้งสองเจอกัน เพียงแต่อย่าให้ผู้อื่นล่วงรู้แค่นั้นเอง“นาน ๆ ข้าจะได้เจอเจ้าสักครั้ง ข้าไม่อยากไปไหนเลย”“ไม่ได้สิ เจ้าต้องไปเปิดร้านต่อนะ การค้าของเจ้าก็สำคัญมากนะ”“จริงสิ ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า ตอนนี้ข้าเซ็งร้านแล้ว ต่อจากนี้ไม่มีแผงลอยแล้ว”“จริงเหรอ น่ายินดีด้วย แต่ข้าไม่มีของขวัญเลยนะสิ” จิงลี่จากที่นั่งห่างจากจางเว่ย ก็เขามาใกล้ สองแขนนางคล้องแขนขวาของเขา หันไปหอมแก้มจางเว่ย แล้วซบไหล่เขา“เอามัดจำไปก่อน เดี๋ยวเอาของขวัญให้”“แล้วข้าจะรอ ห้ามผิดสัญญาเด็ดขาด”“รู้แล้ว ข้าไม่ลืมหรอก” พวกเขาทั้งสองนั่งมองทิวทัศน์และซึมซับท้องฟ้ายามค่ำคืนแสนสงบนี้ด้วยกัน ท่ามกลางสายลมโชยอ่อน ๆ กลิ่นดอกไม้ในจวนหอมกรุ่น ก็ไม่เท่าความรักของพวกเขามีให้แก่กัน“ไม่รู้ว่าตอนไหน พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันนะจิงลี่”“ข้าว่าอีกไม่นาน เราคงจะได้อยู่ด้วยกันแล้วล่ะ” เมื่อจิงลี่มองลงไปด้านล่างก็ต้อ
เล่ห์แค้น ชายาสาม ความกังวล(ต่อ)
หลังจากที่ฉินอ๋องแยกจากอวี้ชิงไปนั้น เขาเดินไปที่พำนักหลังโถงว่าราชกิจตามเคย เพราะตั้งแต่เช้าตรู่ มีคนจากในราชวังส่งสาส์นมาว่าฮ่องเต้อยากพบเขาด่วน เมื่อมาถึงก็พบว่า ฮ่องเต้ รัชทายาทและเฉิงรุ่ย องค์ชายสี่มารออยู่แล้ว“เสด็จ ลูกขออภัยที่มาช้า”“ไม่เป็นไร สองคนนี้ก็เพิ่งมา แล้วอวี้ชิงล่ะเห็นว่ามาด้วย”“ลูกให้นางไปหาเสด็จแล้ว ข้าว่านางไม่รู้นี้คงจะดีกว่า”“อืม มานั่งนี่มาสามคนเลย” ทั้งสามนั่งที่โต๊ะหมากล้อมกันคนละมุม“พ่อได้รับรายงานมาว่า ตอนนี้หงปั๋วกำลังยกทัพมาประชิดกว่าเดิม ไม่ช้าคงมาถึงเมืองหลวง พวกเจ้าคิดว่าข้าควรทำเช่นไร”“ข้าว่า เราควรส่งทัพไปต้านไว้ก่อน ไม่ว่าอย่างไรเราหลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้วที่ต้องเผชิญหน้า แต่การลดกำลังทัพลงเท่ากับลดความเสี่ยงของประชาชนไปด้วย” องค์รัชทายาทเสนอ ทุกคนก็ต่างเห็นด้วย แล้วฉินอ๋องก็ได้เสนอเรื่องหนึ่งขึ้นมา“แต่แผนนี้คงเป็นแผนระยะสั้น ข้าว่าต้องวางแผนระยะยาวไว้ด้วย นอกจากป้องกันแล้วต้องทำให้แตกคอกันเองด้วย”“แต่การเข้าถึงพวกเขานั้นไม่ง่ายเลย พวกเราต้องรอบคอบเสียหน่อย เท่าที่ข้าสืบมา ฉู่เฉินจวินเป็นคนทำทุกอย่างโดยมีหงปั๋วอยู่ด้านหลัง ถ้าเขาขาดแขนขาไปก็
เล่ห์แค้น ชายาสาม ความกังวล
“นายหญิง นายหญิงเจ้าค่ะ ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งปลุกเรียกอวี้ชิงที่นอนสบายอยู่บนเตียง ...เวลาแบบนี้ไม่น่าตื่นเลย...“ค่อยตื่นได้ไหม นี่มันกี่ยามเอง”“ตอนนี้ยามซื่อ [1] แล้วเจ้าค่ะ นายหญิงต้องเข้าวังเพื่อยกน้ำชาให้กับพระสนมหยวนมารดาฉินอ๋องอีกนะเจ้าค่ะ”“จริงสิข้าลืมไปเลย ยามซื่อ นี่ก็สายมากแล้วซิ” นางลุกออกจากที่นอก มานั่งที่หน้ากระจกเพื่อสางผม“นายหญิงล้างหน้าหน่อยไหมเจ้าค่ะ” หญิงคนนั้นถืออ่างล้างหน้ายื่นมาให้“เจ้าเป็นใครกัน แล้วเข้ามาในเรือนข้าได้ยังไง”“นายหญิง บ่าวมีนามว่าเสี่ยวเชียน ท่านอ๋องมอบหมายให้ข้าเป็นสาวใช้ชั้นหนึ่งข้างกายนายหญิง ตอนที่ท่านอ๋องไม่อยู่ท่านจะได้เหงายังไงล่ะเจ้าค่ะ”“อ่อ ถ้าอย่างนั้นช่วยข้าแต่งหน้า เปลี่ยนชุดหน่อยแล้วกัน”“เจ้าค่ะ นานไม่ได้นะเจ้าค่ะ ฉินอ๋องรออยู่หน้าประตูจวนแล้ว” พวกเขารีบแต่งตัว แต่งหน้า แล้วรีบวิ่งออกไปที่หน้าประตูจวน ทั้งฉินอ๋องและซือหมิงก็รออยู่ที่หน้าประตูแล้ว“เจ้าสายนะวันนี้ ทำไมฝันหวานหรือ” ...ประโยคแรกของวันก็พูดอย่างนี้เสียแล้ว... ในมือของเขาถือชุดน้ำชาอยู่แล้ว ยื่นให้เสี่ยวเชียนถือไป“ข้าก็ลืมไปว่าวันนี้ต้องยกน้ำชาพร
También te puede gustar
พระชายาสุดหวงของท่านอ๋องคลั่งรัก
ชาไทยเย็น44.3K vistasข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ดอกท้อในสายลม32.8K vistasบันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.8K vistasยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน174.6K vistasวาสนายัยเด็กอ้วนเกิดใหม่ในยุค 80
หลี่จินผิง878 vistasคุณหนูรองผู้นี้คือหมอศพอันดับหนึ่ง
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์148 vistasเมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง
malinee116 vistasชายารักมังกรไร้ใจ
เฉียนซือซือ / แมวส้มหิวโซ /ไฉฮว๋า/ ณ-มล325 vistas
