Lahat ng Kabanata ng เล่ห์แค้น ชายาสาม: Kabanata 1 - Kabanata 10

กล่าวถึงเมืองๆ หนึ่งที่อยู่ใกล้แม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลลงสู่ทะเล ทิวทัศน์ภูเขาล้อมรอบสามด้านเป็นยุทธศาสตร์ชั้นดีในการป้องกันศัตรู ผู้คนในเมืองร่ำรวยเงินทองจากการค้าขายเพราะเมืองนี้เป็นเมืองท่าสำคัญ แต่ก็ไม่ได้มีดีแค่การค้าที่ท่าเรือเท่านั้น ยังมีผ้าไหมหลากสีสวยงามที่ปักอย่างประณีต เครื่องประดับที่ดูสะดุดตา สีสันฉูดฉาดที่เป็นของขึ้นชื่อ จึงทำให้เมืองนี้รุ่งโรจน์ร่ำรวยจากการค้าทั้งภายในเมืองและต่างแดน ยามราตรีผู้คนก็ยังออกมาจับจ่ายใช้สอยหรือชมมหรสพต่าง ท่ามกลางเมืองที่ประดับดาไปด้วยโคมไฟสีแดง ลวดลายสีทองอร่ามที่แขวนตามประตูจวนที่จะเล็กหรือใหญ่ตามกำลังทรัพย์ของเจ้าของ ร้านค้าทั่วไปในตลาด ไม่เว้นแม้แต่หอนางคณิกาหรือโรงละครเสียงผู้คนจอแจ พูดคุยกันอย่างสำราญใจ แผงขายของทุกแผงในตลาดไม่มีอันไหนเลยที่คนจะไม่สนใจ เมืองนี้มีสีสันที่น่าหลงใหลยิ่ง ที่นี่ เมืองเจียงหลีณ จวนแม่ทัพหลังใหญ่แห่งหนึ่ง ที่รอบๆ นั้นเต็มไปด้วยหมู่มวลพฤกษาหลากสี หอมฟุ้งทั่วในยามรุ่งอรุน ใกล้ๆ กันนั้นยังมีสระน้ำใสสะอาดกว้างใหญ่ที่อยู่ใต้ศาลาไม้สี่เหลี่ยม ที่มีระเบียงไม้กั้นสามด้าน มุงหลังคากระเบื้อง ที่มุมศาลาประดับด้วยโคมไฟกลมส

...บทสนทนาในโต๊ะอาหารนั้นเต็มไปด้วยถ้อยคำที่ข้าไม่เข้าใจ คำพูดของท่านพ่อ ท่านแม่ และท่านอ๋องฉินผู้นี้คืออะไรกัน กบฏ ทรราช ป้ายคำสั่ง คืออะไรกัน... นางได้แต่พยายามทำความเข้าใจ ไม่เอื้อนเอ่ยออกมาแม้แต่คำเดียว แต่เสียงเสวนาของพวกเขากลับกลายเป็นเพลงขับกล่อมให้เด็กสาวเข้าเฝ้าโจวกง ไปเสียแล้วและศรีษะซบลงบนตักที่อบอุ่นปลอดภัยของผู้เป็นแม่ในที่สุด“ท่านพี่ ข้านำตัวนางกลับเรือนของนางก่อน เชิญพวกท่านตามสบาย” ขณะที่นางกำลังจะอุ้มลูกสาวของตนพากลับเรือนนั้น ได้เสียงหนึ่งขัดขึ้นมา“ฮูหยิน ท่านคงอุ้มนางไม่ไหว ข้าดีกว่า” เมื่อกล่าวจบเขาเดินเข้ามาทันทีทันใดเพื่อจะอุ้มร่างเล็กบอบบาง ขณะนั้นเฉินซีก็กำลังจะปฏิเสธความช่วยเหลืออยู่นั้น สายตานางเหลือบมองเห็นสามีตนพยายามบอกใบ้ให้ปล่อยไป และแล้วเขาเดินออกไปตรงดิ่งที่เรือนนอนทันทีอย่างคนที่รู้ที่ทางในจวนหลังนี้เป็นอย่างดี โดยมีซือหมิงตามดูแลอยู่ไม่ห่าง“ทำไมท่านจึงปล่อยให้ท่านอ๋องทำแบบนั้นกันเจ้าคะ” นางถามอย่างฉุนเฉียวแฝงด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่สามีนางต้องการแม้แต่น้อย“เอาเถอะน่ะฮูหยิน อย่างไรเสียอนาคตของลูกสาวเราคงต้องฝากฝังไว้กับฉินอ๋องแล้ว”“ฝากฝัง!! ทำ

ในยามอู่ของวันที่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง แสงตะวันสว่างจ้า ไอร้อนแผ่กระจายไปทั่วทุกหย่อมหญ้า ทว่าจวนสกุลหลี่แห่งนี้ช่างอึมครึมราวมีหมอกหนาปกคลุม เย็นยะเยือก ทั้งที่ภายในนั้นเปิดประตู หน้าต่างทุกบาน ที่โต๊ะสูงสีน้ำตาลตัวหนึ่งมีคนสนทนากันถึงสามคน“หงปั๋ว ข้าบอกเจ้าไปแล้วไม่ใช่หรือไง ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จงรักภักดิ์ดีต่อราชวงศ์ คงเคียงข้างเจ้าไม่ได้”“อะไรกันสหายหนานกง ข้าแค่ขอยืมป้ายคำสั่งทหารสูงสุดเอง ถึงขึ้นต้องโมโหขนาดนี้เลยหรือ” ป้ายคำสั่งทหารสูงสุดที่ชายวัยกลางคนนี้กล่าวถึงนั้นคือป้ายที่สามารถควบคุมกองกำลังทหารได้ทั้งเมือง ป้ายนี้ในความเป็นจริงหลังสงครามเสร็จสิ้นต้องคืนกลับไปที่ราชวงศ์ดังเดิม แต่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันนี้วางใจใน หนานกงตงหยางเป็นอย่างมากจึงตรัสว่าให้เก็บไว้กับตนไม่ต้องคืนกลับมา“ข้ารู้ดีว่าเจ้าต้องการจะทำสิ่งใด ไม่อย่างนั้นเจ้าคงไม่ส่งลูกสาวเจ้าไปเป็นสนมหรอก” สิ่งที่เขาคาดเดาไว้คงไม่ผิดเพี้ยน ชายตาคม คิ้วเข้ม ร่างอวบ สูงเพียงหกฉื่อ ผมสีขาวประปรายบ่งบอกถึงอายุผู้นี้หวังในอำนาจมากถึงขั้นอยากสถาปนาราชวงศ์หลี่มาแทนที่ ในระหว่างที่พูดคุยอยู่สองคนนั้นมีอีกคนหนึ่งแทรกขึ้นมา“ท่านแม่ทัพ ท

“ทางนั้น สองคนนั้นอยู่ทางนั้น” ผู้ชายคนหนึ่งตะโกนดังลั่นให้กลุ่มคนที่เหลือพร้อมถือดาบ กระบี่ และคบเพลิงตามเราสองแม่ลูกทั่วทั้งป่า และพวกเขาก็เจอเราที่อยู่ห่างไปในระยะไม่ไกลมากนัก มีพงหญ้าขนาดใหญ่ปกคลุมเป็นย่อมๆ ท่านแม่เลยตัดสินใจถึงข้าไปแอบในพงหญ้านั้นแม้มันจะมีกิ่งไม้หนามอยู่ประปรายก็ตาม จนได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งใกล้เข้ามา ทว่ากลับเบาลงไปภายในเวลาไม่นาน “เฮ้ย แยกกันตามหาสิ ไอ้สองแม่ลูกนั่นไปไหนได้ไกลหรอก” “ขอครับ” แค่เสียงตอบรับก็ดังเสียงสะท้อนทั่วป่า เสียงเดินกระจายไปหลากหลายทิศทาง ยังดีที่สวรรค์ยังเข้าข้างให้พวกเขาละความสนใจพุ่มไม้นี้ไป “ท่านแม่เราจะทำอย่างไรดี แล้วท่านพ่อ ขะ.... ขะ.... เขา” “ในเมื่อพ่อเจ้าเลือกแล้วข้าเองก็ช่วยอะไรไม่ได้ แต่ตอนนี้เราต้องรอด ไม่สิ......เจ้าต่างหาก” “ท่านแม่หมายความว่าอย่างไร ท่านจะเป็นแบบท่านพ่อไปอีกคนหนึ่งไม่ได้เจ้าค่ะ” ข้ารีบรั้งไว้ทันที เพราะรู้ว่าท่านแม่คงยอมเสี่ยงอย่างแน่นอน ข้าจะให้นางทำเช่นนี้ไม่ได้ “เด็กโง่ ถ้าข้าไม่ทำแบบนั้นแล้วเจ้าจะรอดได้ยังไง ข้าดีใจมากที่มีเจ้าเป็นลูกสาวข้า” นางคว้าข้าไปกอด ยิ่งทำให้ข้าน้ำตานองหน้ายิ่งกว่าเก่า ภาพท่

“ถ้าอย่างนั้นเจ้ามาเป็นหลานข้าก็แล้วกันนะ เยว่เหยา” “เช่นนั้น ท่านมีนามว่าอะไร” “ข้าชื่อ เจียอี ดีเหมือนกันข้าเองก็แก่เต็มทน ไม่มีลูกหลานไว้ดูแล คงต้องฝากฝังไว้ที่เจ้าแล้วละ” “เจ้าค่ะ” “เยว่เหยา เจ้ากินข้าวได้แล้ว” เมื่อปรับความเข้าใจแล้ว ต่างฝ่ายต่างจับตะเกียบทานข้าวกัน พูดคุยถามไถ่กันจนรู้ว่าพ่อแม่ของนางถูกฆ่าตายจากคนที่ปองร้าย แต่ยายกลับไม่รู้ว่าพ่อแม่นางคือใคร “กินข้าวเสร็จแล้ว ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามานอนได้แล้ว นี่ดึกมากแล้ว” “เจ้าค่ะ” “ไม่ต้องพูดเจ้าค่ะกับข้าก็ได้ ที่นี่ไม่ใช่วังเสียหน่อย” “แต่ว่าข้าทำงานบ้านไม่เป็น คงต้องรบกวนท่านยายแล้ว” “ไม่เป็นไร เจ้ายังเด็กสามารถเรียนรู้อะไรได้อีกมาก ตามมา” ยายเรียกให้นางตามมาสำรวจภายในเรือนหลังนี้ตามมุมต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นห้องนอนที่ตนอยู่นั้นที่โปร่งโล่งเพราะมีหน้าต่างถึงสองบาน ฟูกนอนและผ้าห่มสีขาวบนที่นอนไม้ที่อยู่ซ้ายบนของห้อง ส่วนที่เหลือก็เป็นตู้เก็บของต่างที่วางอย่างเป็นระเบียบอยู่ สูงระดับเอวของเจ้าของบ้าน ในกลางวันอากาศในวันที่มีแดดคงจะดีมาก เมื่อเดินออกมาตรงกลางเรือนนี้เป็นเหมือนส่วนกลางที่เอาไว้รับแขกมีโต๊ะสูงสี่เหลี่ยมพร