วาสนายัยเด็กอ้วนเกิดใหม่ในยุค 80

ท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าวในช่วงกลางปี ภายในห้องพักนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดังไม่ได้มีสิ่งอำนวยความสะดวกให้กับนักศึกษามากนัก นอกจากไม่มีเครื่องปรับอากาศที่ช่วยลดความร้อนระอุแล้วนั้น พัดลมตัวเล็กสภาพกลางเก่ากลางใหม่ยังมีให้เพียงแค่สองตัวต่อหนึ่งห้องเท่านั้น

ห้องสี่เหลี่ยมขนาดไม่ได้กว้างมากกลับอัดแน่นไปด้วยเตียงนอนถึงสามเตียง และโต๊ะเขียนหนังสือสามชุด ยังดีที่ถึงแม้จะเป็นห้องน้ำรวม ทว่ายังแบ่งแยกแต่ละชั้นอย่างดี ไม่ใช่ห้องน้ำขนาดใหญ่ที่ใช้ร่วมกันทั้งตึกอย่างเช่นหอพักเก่าที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกัน ซึ่งตึกนั้นทั้งเก่าและวังเวงสุด ๆ

ภายในห้องคับแคบที่เว้นพื้นที่สำหรับเดินไว้แค่เพียงเล็กน้อย นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่หนึ่งกำลังนั่งประจำยังโต๊ะหนังสือของตนเองเพื่ออ่านหนังสือเตรียมสอบครั้งสุดท้ายก่อนปิดภาคเรียน

บรรยากาศที่เกือบจะเงียบสงัด ยังคงมีเสียงของถุงขนมดังขึ้น ‘ก๊อบแก๊บ’ เป็นระยะ ก่อนจะเกิดเป็นเสียงเคี้ยวตามมาและปิดท้ายด้วยเสียงดูดนิ้ว

ผ่านไปราวสิบห้านาทีเสียงเหล่านี้คล้ายจะไม่ยอมหยุดลงง่าย ๆ จนกระทั่ง ฉินฟางเซียน ต้องผินหน้ามองอยู่หลายครั้ง ทว่าด้วยความเป็นคนพูดน้อยจึงเพียงแค่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอาก็เท่านั้น

ซึ่งต่างจากนักศึกษาแพทย์ตัวเล็กที่สุดในห้องอย่าง เฉิงเฟยเมี่ยว ที่หันไปสบตาสหายพูดน้อยด้วยแววตาขอโทษขอโพยอยู่ในที ก่อนจะตวัดมองไปยังต้นกำเนิดเสียงที่กำลังมีความสุขกับซองขนมนับสิบซองที่เกลื่อนกราดอยู่บนโต๊ะหนังสือ ใบหน้าเพลิดเพลินเช่นนั้นดูก็รู้ว่า ‘ยัยเด็กอ้วน’ นี่ยังไม่รู้ตัวอย่างแน่นอน ว่าได้สร้างความรำคาญใจให้เพื่อนร่วมห้องขนาดไหน

“เหม่ยฉี! เธอกินเยอะไปแล้วนะ! หยุดขยับกรามแล้วอ่านหนังสือก่อนเถอะ ฉันขอร้องล่ะ”เสียงร้องท้วงดังขึ้นภายในห้องที่อากาศร้อนระอุ แม้จะเปิดหน้าต่างเพื่อรับลมก็ไม่ได้ทำให้อุณหภูมิเย็นลงได้เลย

และยิ่งหันมาพบกับเพื่อนร่วมห้องที่เอาแต่เคี้ยวขนมเสียงดัง ยิ่งทำให้เฉิงเฟยเมี่ยวอดจะค่อนแคะอีกฝ่ายไม่ได้เลย

เพื่อนรักคนนี้น้ำหนักจะร้อยกิโลกรัมอยู่แล้ว แต่กลับไม่ได้ตระหนักถึงสุขภาพของตนเองแต่อย่างใด ในทุกวันยัยเด็กอ้วนยังคงเสาะหาของกินอร่อยรอบรั้วมหาวิทยาลัย และหอบหิ้วเอาขนมไร้ประโยชน์พวกนี้กลับมากินที่ห้องเสมอ นี่ยังไม่นับรวมวันที่ขี้เกียจออกไปด้านนอกจนต้องสั่งซื้อออนไลน์มากินอีก

ฟางเหม่ยฉี เพียงเหลือบมองเพื่อนร่วมห้องทั้งสองคนที่นั่งอยู่ห่างออกไปเล็กน้อยด้วยแววตาเฉยชา ราวกับคำพูดพวกนี้เธอได้ยินมันจนชินเสียแล้ว

“ก็มันอร่อยนี่ คนตัวผอมแห้งอย่างเธอจะไปเข้าใจหัวอกเด็กอ้วนอย่างฉันได้อย่างไรกัน ชิ!” เมื่อกล่าวจบมืออวบยังคงล้วงเข้าไปในห่อขนมแสนอร่อย ก่อนจะหยิบเข้าปากพร้อมกันห้าชิ้นในคราวเดียว แล้วเคี้ยวเสียงดังอย่างเอร็ดอร่อย ราวกับคำพูดเมื่อครู่ของเพื่อนสนิทนั้นไม่ได้ลอยเข้าหูเธอแต่อย่างใด

“โอเค ๆ อย่างนั้นพรุ่งนี้เราไปตรวจสุขภาพประจำปีกัน ให้รู้ไปเลยว่าเธอกับฉันใครจะแข็งแรงกว่ากัน” เฉิงเฟยเมี่ยวกล่าวท้าทายออกมาในที่สุด

หญิงเจ้าเนื้อตรงหน้าหากเป็นคนอื่นมีหรือที่เธอจะสนใจ แต่นอกจากเราจะเป็นเพื่อนร่วมห้องแล้ว เธอและฟางเหม่ยฉีเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น

ตลอดเวลาที่รู้จักกันมาไม่ใช่เพียงเธอที่พร่ำบ่นให้เหม่ยฉีกินให้น้อยลง และกินอาหารที่มีประโยชน์ให้มากหน่อย ทว่ายัยเด็กอ้วนเองยังหันมาตอบโต้โดยการบอกให้ตนเองกินข้าวให้มากขึ้นหน่อยจะได้โตเท่ากันสักที

แต่ใครจะไปอยากโตขนาดนั้นกัน เวลาจะลุกจะนั่งก็ลำบาก แค่คิดก็รู้สึกอยากถอนหายใจออกมายาว ๆ เสียแล้ว

ในใจเฉิงเฟยเมี่ยวรู้สึกไม่อยากจะยอมรับในเรื่องนี้สักเท่าไหร่นัก เธอบ่นเพราะเกรงว่าเพื่อนรักจะป่วย แต่เพื่อนรักกลับบังคับให้เธอกินข้าวเพิ่มเสียได้

“ได้ ถ้าผลออกมา ฉันสุขภาพดีเธอต้องเลิกบ่นเรื่องกินของฉัน”น้ำเสียงหนักแน่นกล่าวขึ้น พลางดูดนิ้วมือที่เลอะผงขนมจนเกิดเสียงดัง ‘จ๊วบ’