Masukพิมพ์พลอยไม่ได้ย้ายมาอยู่ที่บ้านของเขาเสียทีเดียว ไปค้างบ้านโน้นบ้าง บ้านคุณตาบ้างสลับกันไป กลัวคุณตาเหงา แต่เสาร์อาทิตย์จะอยู่บ้านคุณตาเป็นหลัก เพราะตอนมีปัญหาก็มีคุณตาคอยช่วยเหลือ พอเขาเข้ามาดีด้วยเธอจะทิ้งคุณตาได้อย่างไร ทั้งที่คุณตาก็บอกว่าไม่ต้องห่วงก็ตาม ณัฐภัทรยังทำหน้าที่พ่อที่ดี แล
ถ้อยคำหวานจนเลี่ยนนี้ทำให้พิมพ์พลอยน้ำตาไหลออกมา เธอไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรดี แต่ว่าเมื่อหันไปมองรอยยิ้มของลูกสาวแล้วกลับไม่กล้าปฏิเสธเขาเสียอย่างนั้น “แม่ขา กลับมาอยู่บ้านเรานะคะ” กามเทพตัวน้อยช่วยพ่ออีกแรง เมื่อเห็นคุณแม่ลังเล ไม่รับปากสักที “บ้านของเราก็บ้านคุณทวดไงคะ”
เด็กหญิงตัวน้อยยังคงทำหน้าที่เป็นกามเทพให้พ่อกับแม่ และอ้อนขอให้แม่มาค้างที่บ้านของพ่อเป็นครั้งแรกในรอบเกือบปีก็ว่าได้ “ทำไมอยากค้างบ้านพ่อล่ะคะ” คนเป็นแม่มาถึงพร้อมกับชุดนักเรียนก็ซักไซ้ลูกสาวทันที ไม่รู้คิดยังไงงอแงไม่กลับบ้านเสียอย่างนั้นทั้ง ๆ ที่ให้มาอยู่ตั้งหลายวันแล้วยังไม่จุใจอีกหรื
“พ่อจะเดินให้ได้ก่อนน้องพิณไปโรงเรียนนะครับ พ่อจะไปส่งลูกสาวของพ่อเอง” เมื่อมีเป้าหมาย ณัฐภัทรก็ลุกขึ้นแล้วเดินทั้งวันจนเหนื่อย พอเหนื่อยเขาก็พักพอให้หายเหนื่อยแล้วก็ฝึกเดินแบบเดิม จนเริ่มไม่ต้องใช้รถเข็น ใช้ไม้เท้าช่วยพยุง เขาใช้โยคะเพื่อช่วยการยืดเหยียดกล้ามเนื้อ แต่ต้องมีวินัยในการฝึกทุก
แล้วคืนนั้นเธอก็ทนรบเร้าจากลูกสาวไม่ได้ จึงต้องให้เขานอนกับลูก ส่วนเธอก็ไปนอนกับคุณแม่ของเขาในห้องของตัวเอง เมื่อจะเข้านอน คุณแม่ของเขาก็จับมือเธออยากนั่งคุยปรับทุกข์กันก่อน “แม่ขอโทษนะพลอย ที่ผ่านมาแม่ก็ละเลยหนู ให้หนูต้องทนกับลูกชายแย่ ๆ ของแม่” ณัฐสุดาหากตัวเองไม่ตามใจลูกชาย แล้วดูแลลูกส
“ขอบคุณครับ แม่ยุ่งเหรอครับ” เขาถามถึงคนที่คิดถึงใจจะขาดไม่ต่างจากลูก “ใช่ค่ะ แม่ขายกาแฟทั้งวันค่ะ” “เหงาไหมครับ” “เหงาค่ะ อยากไปเล่นกับพ่อขา” คราวนี้พิพิณเริ่มอ้อนผู้เป็นพ่อ ทำให้เขากำหมัดแน่น เมื่อก่อนจะไปหาลูกง่ายดาย ยามนี้แค่ขยับกายยังยากเย็น แล้วจะคิดดูแลลูกได้ยังไง
ณัฐภัทรก็ยังคงมาตามเฝ้าเธอที่บ้านของคุณตาพิภพ แต่ก็เหมือนเคยเธอไม่ยอมพบเขา แม้ว่าจะขอพบลูกสาวก็ไม่ได้พบจนเวลาผ่าน จวบจนหนึ่งเดือนหลังจากที่เธอออกจากบ้านเขาไป เขาก็เริ่มทนไม่ไหว พร้อมอาละวาดกับทุกคนที่เข้ามาในบ้าน เพราะทำอะไรก็ไม่ถูกใจซักอย่าง “โธ่เว้ย...ใครซักผ้าวะสีผ้าตกด่างขนาดนี้จะใส่ได้
“เมาก็ไปนอน จะไปหาน้องสภาพนี้ได้ยังไงกัน” “ไม่...ผมไม่นอน ผมคิดถึงเมีย” เวลาคนอกหักเมานี่สภาพแบบนี้ทุกคนหรือเปล่านะ แต่ว่าเจ้าลูกชายของเธอนี่ท่าจะเป็นเอามาก จนต้องให้คนพาขึ้นไปนอนบนห้อง แต่เจ้าลูกชายก็เรื่องมากอีกบอกจะนอนห้องลูกสาวจนทั้งแม่บ้านและคนเป็นแม่อย่างเธออ่อนใจ วั
ณัฐภัทรยังยืนนิ่งงันไม่ยอมขยับเขยื้อนกายไปที่ใด แต่ทว่าก็เข้าไปในบ้านไม่ได้เช่นเดียวกัน พิภพให้คนปิดบ้านแล้วไล่แขกออกไปเหมือนไล่หมูไล่หมาไม่ไว้หน้า เพราะไม่อยากเสวนากับคนเลวอย่างหลานเขยคนนี้ ที่มันไม่เคยดีกับหลานสาวของตนเองสักนิด เขาจินตนาการไม่ออกเลย หากไม่ได้รับรู้ว่าพิมพ์พลอยทำงานหนักจนเ
“ไม่เป็นไรลูก...มันจบแล้ว” พิภพเองก็น้ำตาปริ่มเช่นเดียวกัน เขารักหลานสาวคนนี้มาก แต่ว่าก็รักหน้าตามากเกินไป จนลืมไปว่าความสุขของหลานสาวอยู่ที่ไหนกัน พิมพ์พลอยต้องทนทุกข์อยู่ในบ้านหลังนั้น ให้คนบ้านนั้นรังแกมากพอแล้ว ต่อไปนี้เขาจะเป็นคนดูแลหลานและเหลนตัวน้อยด้วยตัวเอง “พี่ภัทรเขา...ฮึก...เขา







