บทที่ 76

แสงแดดสีทองที่สาดส่องเข้ามาในหลังคาหญ้าเพิงหมาแหงนซึ่งขาดโหว่เป็นช่องใหญ่ๆ หลายแห่ง บ่งบอกให้ดอกแก้วรู้ว่าเช้าแล้ว เธอและหม่อมสร้อยฟ้าถูกมัดอยู่ในกระท่อมแห่งนั้นตั้งแต่เมื่อวาน จวบจนกระทั่งตอนนี้พวกโจรร้ายก็ยังไม่มีท่าทีใดๆ นอกจากวนเวียนมาดูเชลยของพวกมันเป็นระยะ

“นี่นาย!” ดอกแก้วพูดกับไอ้เบิ้มลูกน้องของไอ้เชิดที่เดินเข้ามาข้างในกระท่อม

“มีอะไร?” โจรร้ายถามกลับมาเสียงห้วนๆ

“พวกนั้นจ้างนายมาเท่าไหร่”

“ถามทำไมวะ ไม่ใช่เรื่องของแกเสียหน่อยนังคนสวย”

“ฉันจะให้นายมากกว่าสองเท่า ถ้านายปล่อยเราสองคนไป”

หญิงสาวเริ่มเจรจาต่อรองอย่างชาญฉลาด ซึ่งข้อเสนอนั้นก็ทำเอาไอ้เบิ้มมีทีท่าลังเลได้เหมือนกัน

“แกไม่ต้องมาหลอกข้า”

“ฉันไม่ได้หลอก” ดอกแก้วทำหน้าจริงจังขณะมองซ้ายขวา “ฉันพูดจริงๆ ฉันสาบานได้”

“เสียใจด้วยนังคุณหนูดอกแก้ว ลูกน้องข้าไม่ทรยศข้าหรอกโว้ย”

เสียงนั้นเป็นเสียงของไอ้เชิดที่ดังแทรกขึ้น ทำให้ดอกแก้วต้องหันขวับไปมองมันทันที

“พวกนายต้องการเงิน ฉันก็จะให้นี่ไง”

“แต่มีใครบางคนต้องการจะตกลงบางอย่างกับนังหม่อมแก่นั่น” ไอ้เชิดบุ้ยปากไปทางหม่อมสร้อยฟ้า

“ใคร?” ประโยคนั้นหม่อมสร้อยฟ้าเป็นคนเอ่ยถามขึ้นพลา