please7

ทั้งสามคนต้องมานอนเบียดกันในที่นอนเล็กๆ ของบ้านพัก จนจะทำให้รินล่วงจากเตียงได้ธนินเลยบอกให้เธอขยับเข้ามาใกล้ๆ เขามากกว่านี้

“ขยับเข้ามาใกล้ๆ กันก็ได้ครับ เดี๋ยวแทนคุณหลับผมก็จะลุกออกไปแล้ว ไม่ต้องห่วงนะผมไม่ทำอะไรคุณหรอก”

“ฉันรู้ค่ะ เพียงแต่มันไม่ควรที่เราจะมาร่วมเตียงกันอย่างนี้” รินรู้สึกแปลกๆ ที่ธนินมานอนเตียงเดียวกับเธอทำเหมือนทั้งสองคนเป็นพ่อแม่ของแทนคุณจริงๆ มันยิ่งทำให้รินทำตัวไม่ถูก

“ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยครับ ผมทำเพื่อเจ้าหนูแทนคุณ คุณไม่ต้องคิดมากนะ”

แม้ว่าเขาบอกไม่ต้องคิดมากอะไร เธอก็ยังคิดอยู่ดี ในเมื่อเขาไม่รู้ว่าความจริงเธอยังโสดและซิงไม่ว่าผู้ชายหน้าไหนเธอก็ต้องกลัวไว้ก่อน

สักพักแทนคุณก็หลับไปในอ้อมกอดของธนิน เขาค่อยๆ วางแทนคุณลงแล้วลุกขึ้นอย่างช้าๆ

รินก็ลุกตามเขาด้วยเพื่อจะเดินไปส่งเขาที่หน้าบ้าน

“ขอบคุณนะคะที่มาส่งแทนคุณเข้านอน” เธอบอกเขาเมื่อเขาเดินมาที่ประตู

“ครับ คุณก็ไปพักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวพรุ้งนี้ต้องเข้าไร่ส้มอีกคุณเองก็เหนื่อยมาทั้งวัน” ธนินมองดูใบหน้าหญิงสาวที่ยืนอิดโรย

“ไม่ค่อยเหนื่อยหรอกค่ะ ขอแค่มีเงินไว้ซื้อนมให้แทนคุณฉันก็ดีใจมากแล้วล่ะค่ะ”

“งั้นผมไปก่อนนะ นอนหลับฝันดีนะครับ"

“คุณเองก็เช่นกันนะคะ”

เมื่อเห็นธนินเดินไปจนสุดลูกหนูลูกตาเธอรีบเข้าห้องแล้วล็อคประตู นอนกอดแทนคุณแล้วหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

เช้ารุ่งขึ้นเธอก็รีบลุกขึ้นมาเตรียมข้าวเตรียมของให้แทนคุณ และป้อนข้าวเพื่อไม่เป็นภาระให้ป้าพรกับคุณหญิงมากนัก เช้าวันนี้คุณธนินไม่ได้เข้าไปที่ไร่ เขาได้ให้ตะวันมารับรินไปที่ไร่แทน

"อรุณสวัสดิ์ครับคุณริน เมื่อคืนนอนหลับฝันดีมั้ยครับ" ตะวันเข้ามาทักทายรินด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและดีใจเป็นอย่างมาก

"สวัสดีตอนเช้าค่ะ ทำไมวันนี้พี่ตะวันถึงได้มารับรินละคะ คุณธนินไปไหน?"

รินมองซ้ายขวาก็ไม่เจอธนิน เธอเลยถามด้วยความสงสัย

"คุณธนินให้ผมมารับน้องรินไปที่ไร่ด้วยกัน เห็นบอกว่าเมื่อเช้าตรู่ตำรวจได้โทรมาแจ้งคุณธนินให้เข้าไปพบที่ ส.น นะครับเรื่องพี่ชายของคุณธนิน ส่วนเรื่องรายระเอียดพี่เองก็ไม่ทราบเท่าไหร่ แล้วนี่น้องรินเตรียมตัวเสร็จรึยัง?"

เขามองสำรวจรินที่เตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เหลือแต่แทนคุณที่ป้าพรยังไม่มารับ

"เสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวช่วยรอรินสักครู่นะคะ รินะพาแทนคุณไปหาป้าพรก่อน"

ไม่ทันที่เธอจะเดินไปหาป้าพรก็เดินมาหาเธอก่อนแล้ว

"ป้ามาแล้วจร๊ะ ไหนดูสิวันนี้คนเก่งของป้าอารมณ์ดีหรือเปล่า"

ป้าพรรีบมาอุ้มเอาแทนคุณจากอ้อมกอดของรินไป

"รินฝากแทนคุณด้วยนะคะ วันนี้รินป้อนข้าวเจ้าหนูแล้ว เลยพาเจ้าหนูไปหาป้าสาย ขอโทษด้วยนะคะ"

"วันหลังไม่ต้องก็ได้นะจร๊ะ เดี๋ยวป้าทำให้เองต่อจากนี้คุณธนินให้ป้าเลี้ยงดูแทนคุณอย่างเดียวงานที่บ้านป้าก็ไม่ได้ทำแล้ว หนูโชคดีมากเลยนะที่เจอเจ้านายที่ดีแบบนี้ ไปกันหนูแทนคุณป่านนี้คุณหญิงคงรอนานแล้ว"

ป้าพรได้พาแทนคุณเดินไปที่บ้านใหญ่ ส่วนรินกับตะวันก็พากันมาที่ไร่ พอมาถึงคนงานที่ไร่ก็ได้มาบอกตะวันว่าวันนี้คนงานที่ไร่ได้ลาป่วยไปสองคนทำให้เก็บส้มไม่ทันส่ง ต้องทำยังไงดี รินเลยอาสาที่จะไปเก็บส้มช่วยตะวัน

"น้องรินไหวแน่นะ วันนี้แดดร้อนด้วยเดี๋ยวก็ไม่สบายเอาพี่ตะวันว่าน้องรินไปคัดแยกส้มกับพวกผู้หญิงที่โรงคัดแยกเถอะ"

ตะวันบอกรินด้วยความเป็นห่วงช่วงนี้อากาศร้อนจริงๆ เหมือนจะมีพายุเข้า ใบหน้าของรินตอนนี้ก็เริ่มแดงเพราะฤทธิ์แดด

"รินไหวค่ะให้รินช่วยนะคะ รินทำได้"

เมื่อตะวันบอกไม่ฟังเขาก็ได้แต่อยู่ใกล้ๆ เธอด้วยความเป็นห่วง

ทางด้านธนินตำรวจได้โทรบอกให้เขาเข้ามาหาเพื่อแจ้งความคืบหน้าของคดี เขาได้เข้าไปหาตำรวจทันทีที่ ส.น เปิด

"สวัสดีครับผมธนินที่คุณตำรวจโทรไปหาเมื่อเช้านี้ไม่ทราบว่าความคืบหน้าไปถึงไหนแล้วครับ"

ร้อยเวรมองหน้าของธนินก่อนบอกให้เขาเข้าไปพบกับสารวัตรที่อยู่อีกห้องหนึ่ง เขาได้เดินมาส่งธนินที่ห้องก่อนออกไป

"มาแล้วเหรอครับคุณธนิน "

"สวัสดีครับสารวัตร"

"นั่งลงก่อนครับ เมื่อเช้าผมเองเป็นคนโทรไปหาคุณ พอดีทางเราจับตัวคนร้ายที่ฆ่าพี่ชายของคุณได้แล้ว คนร้ายรับสารภาพว่าที่ทำลงไม่ได้มีเจตนาอื่น พวกเขาเข้าไปปล้นเอาเงินแต่พี่ชายของคุณต่อสู้เขาเลยใช้ปืนยิงพี่ชายของคุณ พี่สะใภ้และลูกเข้ามาเห็นเหตุการณ์ คนร้ายเกิดความกลัวความผิดเลยจะปิดปากทั้งสองคนด้วย ตอนนี้คนร้ายได้อยู่ในห้องขังคุณจะไปดูเขามั้ยครับ ทางเราจะปิดคดีนี้แล้วนะครับในเมื่อได้ตัวคนร้ายมาแล้ว"

ธนินที่ได้ยินคำพูดของตำรวจและคำให้การของคนร้ายเขาไม่ได้เชื่อในทันที แค่ปล้นคงไม่ต้องฆ่าปิดปากทั้งครอบครัวก็ได้ ธนินได้ตามตำรวจไปดูหน้าคนร้ายที่ทำกับครอบครัวของเขา

"นี่ครับคนร้ายที่ปล้นชิงทรัพย์และฆาตกรรมครอบครัวของคุณ"

ตำรวจได้ชี้ให้ดูหน้าคนที่ทำกับครอบครัวเขา แต่ใบหน้าของคนร้ายที่เหมือนไม่ใช่คนร้ายดูเหมือนจะเป็นแพะรับบาปเสียมากกว่า แถมตอนนี้เขายังสั่นกลัวธนินเลยเข้าไปถามใกล้ๆ

"คุณทำแบบนี้กับครอบครัวผมทำไม ปล้นก็น่าจะเอาเงินทองไปสิ ไปฆ่าคนในครอบครัวทำไมห่ะ ตอบผมมาสิ"

ชายฉกรรจ์ไม่ตอบอะไรเขาเพียงแค่หันมองครู่เดียวก่อนหลบสายตา เสมือนกลัวเขารู้อะไรบางอย่าง

"ทำไมไม่ตอบ ตอบผมมาสิ"

ธนินตะโกนเสียงดังลั่น ทำให้นายตำรวจรีบมาพาตัวเขาออกมาจากตรงนั้น

เขาต้องกลับออกมาด้วยความโกรธแค้นยิ่งกว่าเดิม ในเมื่อเขาหวังความยุติธรรมจากตำรวจไม่ได้เขาเลยจะตามหาตัวคนร้ายเอง เขาได้โทรไปหาเพื่อนของเขาทันที เขาไม่ค่อยเชื่อตำรวจเพราะขัดแย้งอะไรหลายๆ อย่าง ถ้าเป็นการปล้นสมบัติทำไมของในบ้านรวมทั้งเงินทองเครื่องเพชรยังอยู่ครบเหมือนเดิม เมื่อติดต่อเพื่อนได้ เขาได้เล่ารายละเอียดให้เพื่อนของเขาฟัง และเพื่อนก็รับปากจะตามเรื่องนี้ให้ ธนินเลยขับรถกลับไปที่ไร่ของเขา ระหว่างทางกลับเขาเหลือบไปเห็นเสื้อผ้าเด็กที่น่าจะเหมาะกับแทนคุณ เขาไม่ลืมที่จะแวะซื้อไปฝากเจ้าตัวเล็ก เขาเองก็เอ็นดูแทนคุณอย่างมาก เขารู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้

ส่วนในเรื่องของหลานชายตอนนี้เขาเองก็เริ่มท้อที่ไม่ได้ข่าวคราวอะไรเลย เขาได้เอารูปของหลานส่งไปสำนักหนังสือพิมพ์ให้ลงตามหาคนหายก็ยังไร้ร่องรอย