please6

ระยะเวลาหนึ่งเดือนรินได้ช่วยงานในไร่ของธนินทุกวันเธอได้เข้าไร่ไปพร้อมเขาในทุกๆ วัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มพัฒนาขึ้น เธอไว้ใจเขาและรู้ว่าเขาเป็นคนดีจริงๆ คนงานในไร่ได้รับบาดเจ็บเขารีบพาไปหาหมอทันที ไม่มีท่าทีรังเกียจ รินประทับใจในความห่วงใยที่เขามีให้ทุกคนไม่ว่าจะเป็นแค่ลูกจ้างเขาเองก็ทำตัวกับทุกคนเสมอภาคกันไม่ได้แบ่งนายจ้างลูกจ้าง วันนี้ธนินต้องออกไปส่งส้มเอง เธอจึงขอเขาไปด้วย

“วันนี้ฉันขอเข้าไปในตลาดด้วยนะคะคุณธนิน” หญิงสาวเดินไปหาธนินที่กำลังยกลังส้มขึ้นรถ

“จะไปทำไม ไม่ช่วยคนงานอยู่ที่ไร่นี่ มันต้องใช้เวลานานนะ คุณไม่เบื่อรึไง:”

“พอดีฉันมีของที่ต้องซื้อด้วย เมื่อวานฉันได้เงินเดือนจากคุณเลยอยากจะซื้อนมตุนไว้ให้แทนคุณนะค่ะ”

ธนินทำท่าทางเข้าใจเธอและยอมให้เธอไปกับเขา

“งั้นก็ได้ครับ อีกสักพักจะออกไปคุณไปเตรียมตัวรอนะครับ”

รินเธอรีบกลับไปเอากระเป๋าที่บ้านและเธอเองก็ลืมบอกกับป้าพร ว่าวันนี้เธอจะออกไปซื้อนมให้แทนคุณ ช่วงนี้คุณหญิงปรีณาหลงแทนคุณหนักมาก เธอเอาแทนคุณไปเลี้ยงให้รินได้ทำงานทุกวัน

เธอและเขาได้ออกมาส่งส้มที่ตลาดรินเธอก็เคยมาที่นี่หนึ่งครั้งตอนนั้นเธอมาแทนพี่สาวของเธอ แต่คนที่นี่ไม่รู้จักเธอนักนานๆ เธอจะมาที

"วันนี้ส้มสวยมากเลยนะครับ"

เจ้าของตลาดได้เข้ามาคุยกับธนินที่กำลังยกลังส้มลงจากรถ วันนี้เขาไม่ได้เอาลูกน้องมาด้วย เพราะรินเธอมาแทน

"ล็อตนี้ส้มสวยมากเลยครับ แถมยังออกผลผลิตเยอะมากๆ ด้วย ผมไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเยอะขนาดนี้มั้ย พอดีผมพึ่งกลับมาอยู่ที่นี่ "

"ผมว่าแล้วทำไมไม่ค่อยเห็นหน้าคุณ ส่วนมากจะเป็นเจ้าตะวันที่เอาส้มมาส่ง"

"ผมชื่อธนินครับเป็นเจ้าของไร่ "

"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ต่อจากนี้คงจะได้เจอกันบ่อยๆ ภรรยาคุณนี่สวยจริงๆ นะครับ"

ชายรุ่นใหญ่มองไปทางรินที่ยืนรออยู่อีกที่ด้วยสายตาชื่นชมความสวยธรรมชาติที่ไม่ได้แต่งเติมอะไร

"อ้อ เธอไม่ใช่ภรรยาผมหรอกครับ เป็นคนที่สวนเธอขอออกมาซื้อนมให้ลูกนะครับ"

"ยังสาวยังสวยขนาดนี้ไม่เชื่อเลยนะครับว่าจะมีลูกแล้ว "

"ครับ"

ธนินไม่ได้เอะใจอะไรเขาขนส้มลงอย่างเร่งรีบอยากจะให้เสร็จไวๆ เขาต้องเข้าไปที่สถานีตำรวจเพื่อสอบถามความคืบหน้าคดีของพี่ชายเขา

หลังจากที่เขาลงส้มเสร็จก็ไปรับเงินกับเจ้าของตลาดก่อนจะเดินมาหารินที่นั่งรอเขาอยู่

"รอนานรึเปล่าครับ"

"ไม่เลยค่ะ นั่งดูคนในตลาดแล้วรู้สึกเพลินดี อย่าพึ่งดิ้นนะคะ"

รินได้หยิบผ้าเช็ดหน้าของเธอไปเช็ดหน้าให้ธนิน เขาถึงกลับสะดุ้งด้วยความตกใจ

"อุ้ย!! ขอโทษค่ะ ฉันลืมตัวพอดีเห็นเหงื่อคุณไหลออกมา ฉันเลยเช็ดให้"

เขาหัวเราะออกมาในความในความโก๊ะของริน

"ผมยังไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย ช่วยเช็ดตรงนี้อีกที่ได้มั้ยครับ "

ธนินได้ชี้ไปที่ใบหน้าอีกข้าง รินเลยต้องเช็ดให้เขาด้วยความเขิน

"ได้ค่ะ "

"เดี๋ยวผมต้องไปอีกที่ คุณเหนื่อยมั้ยครับ"

"ไม่ค่ะ คุณไปไหนรินก็ไปได้ทุกที่"

เขาได้พาเธอขับรถมาที่สถานนีตำรวจ

"รอผมอยู่ที่รถก่อนนะครับ เดี๋ยวผมเข้าไปสักครู่ เดี๋ยวกลับมานะครับ"

เธอได้ผมพยักหน้าให้กับเขา เธอก็อยากเข้าไปถามตำรวจเช่นกันเรื่องพี่สาวของเธอ แต่เธอไม่กล้าที่จะไปถามกลัวเส้นสายและเธอเองก็ไม่รู้ว่าใครที่อยู่เบื้องหลังการตายของพี่สาวเธอ ถ้าพวกนั้นรู้ว่าเธอมาหาตำรวจ เขาอาจจะตามเธอเจอก็ได้

ทางธนินได้เข้าไปหาตำรวจที่รับผิดชอบคดี ทางตำรวจได้บอกเขาว่าไม่มีความคืบหน้าอะไรเลยสักอย่างเพราะไม่มีพยานแวดล้อม วัตถุต้องสงสัยก็ตรวจหาไม่เจอรายนิ้วมือจะมีก็มีแค่คนที่บ้าน ตำรวจบอกธนินได้แค่ทำใจรออย่างเดียวแต่คนอย่างธนินหรือเขาจะรอช้าได้เขาได้โทรหาเพื่อนของเขาที่เป็นนักสืบให้ไปสืบหาตามหาเบาะแสให้เขาหน่อย เขาได้ให้ข้อมูลครอบครัวพี่ชายของเขาไป โชคดีที่เพื่อนของเขาช่วงนี้ก็ว่างอยู่พอดี เลยรับงานนี้ เขาเดินออกมาก็พบว่ารินได้นอนหลับไปแล้ว

"ผมไปนานจนคุณหลับเลยใช่มั้ยเนี่ยะ หรือว่าเหนื่อยที่ทำงานกันนะ "

เขาจับหัวเธอให้นอนตรงๆ ก่อนจะเอาผ้าไปรองที่คอให้ เขาก็พาเธอกลับบ้าน

รินสะดุ้งตื่นเมื่อเสียงรถดับลง เธอรีบลุกขึ้นเช็ดน้ำลายที่ไหลออกมาเล็กน้อย นี่เธอหลับลึกขนาดนั้นเลยหรือ ทำไมถึงได้ไว้ใจผู้ชายคนนี้นะ เธอได้แต่คิดในใจ

“ตื่นแล้วเหรอครับ ผมกำลังจะปลุกพออยู่พอดี”

“ฉันคงนอนหลับลึกนะค่ะ คุณกลับที่รถตอนไหนยังไม่รู้เรื่องเลย”

“คุณคงทำงานหนักนะครับ ต่อไปนี้ผมจะให้คุณทำแค่ 3 วัน หยุด 4 วัน ภายในหนึ่งอาทิตย์ คุณจะได้มีเวลาพักผ่อนและดูแลแทนคุณด้วย”

“อุ้ย ฉันลืมไปเลย ไม่ได้บอกป้าพรก่อนว่าวันนี้จะเข้าตลาด แทนคุณคงต้องรอนานแล้วแน่ๆ ขอบคุณนะคะที่ให้ฉันติดรถไปด้วย”

รินรีบลงจากรถไปหาแทนคุณ แต่เธอยังไม่ทันยกของลงแทนคุณก็จูงมือมากับคุณหญิงปราณีเดินมาหาเธอที่รถ

“มาม้า ปะป๋า”

แทนคุณเรียกอย่างดีใจเมื่อเห็นหน้าทั้งสองคน

“ไปไหนกันมา วันนี้เลยเวลามารับแทนคุณนะ”

คุณนายปรีณาพูดขึ้น

“ขอโทษด้วยนะคะฉันไม่ได้ไปบอกคุณหญิงล่วงหน้า พอดีนมแทนคุณใกล้จะหมดแล้วเมื่อวานเงินเดือนออกพอดี ฉันเลยขอติดรถคุณธนินออกไปซื้อนมมาให้แทนคุณนะค่ะ” รินรีบยกมือไหวขอโทษทันที ที่เธอผิดเวลารับลูกเพราะความหลงลืมของเธอ

“ฉันไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย วันหน้าถ้าเธอออกไปไหนก็บอกฉันก่อน ฉันจะได้รับรู้ไว้”

“ค่ะ ต่อไปนี้ฉันจะรายงานทุกครั้งที่ออกไปข้างนอกเลยค่ะ”

ธนินได้ยกลังนมลงให้ริน ก่อนจะเดินมาหาแทนคุณ

“เมื่อกี้ฉันได้ยินเด็กที่ไหนเรียกฉันนะ ไหนมาให้ฉันอุ้มหน่อยสิ”

แทนคุณก็เหมือนจะชอบธนินเอามากๆ แค่เขาพูดแค่นั้นแทนคุณก็ถลาตัวไปให้ธนินกอดแล้ว

“ปะป๋า”

ธนินยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก เขาเป็นคนหนึ่งที่ชอบเด็กเอามากๆ เขาหวังว่ากลับมาจะได้เจอกับหลายชายของเขา ที่ไม่รู้ตอนนี้เป็นตายร้ายดียังไง เขาได้ใช้เวลาตามหาหลานของเขาไปทั่วจังหวัดก็ยังไม่เจอ ตอนนี้เขารอเพียงปฏิหารย์ที่จะเกิดขึ้นกับครอบครัวของเขา

“ทำไมเจ้าหนูนี่ช่างพูดช่างคุยจังเลย ฉันเริ่มหลงรักเจ้าหนูคนนี้แล้วละสิ”

เมื่อคุณหญิงปรีณาได้ยินเธอก็รู้สึกแปลกใจคำพูดของลูกชายเธอ

“หลงรักเด็กหรือหลงรักแม่ของเด็กกันแน่” เหมือนเธอจะรู้ว่าลูกชายของเธอรู้สึกอย่างไรต่อรินเพียงแค่ลูกชายของเธอรู้ตัวช้าเกินไป มันเป็นนิสัยของเขาที่ติดตัวมาตั้งแต่เด็กเวลาเขาชอบอะไรเขาชอบเก็บมันไว้ในใจเพียงคนเดียวพอของสิ่งนั้นตกเป็นของพี่ชายของเขา เขาจึงมานั่งเสียใจภายหลัง

“โธ่คุณแม่ครับ ผมก็บอกอยู่ว่าหลงรักแทนคุณ คุณแม่นี่ตีความไปไหนเนี้ยะ ป่ะแทนคุณเดี๋ยวฉันจะพาเธอไปเอาของเล่น ฉันซื้อมาให้หลานชายไม่รู้ตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง ซื้อมาแล้วไม่ได้ใช้ก็เสียดาย ไปเลือกของเล่นกันดีกว่า ส่วนคุณรินเอานมไปเก็บไปทำอะไรให้เสร็จแล้วค่อยมารับแทนคุณก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมจะดูให้ก่อน”

รินพยักหน้าให้ธนินก่อนเขาจะพาแทนคุณเข้าไปในบ้าน

ส่วนคุณหญิงยังยืนอยู่กับเธอ เหมือนมีเรื่องอะไรอยากพูดกับเธอ

“คุณหญิงมีอะไรจะพูดกับรินหรือเปล่าคะ”

หญิงสาวถามด้วยความสงสัย

“ใช่แล้วล่ะ ฉันขอถามอะไรเธอหน่อยเธอรู้สึกยังไงกับลูกชายฉัน แต่ฉันก็ไม่ได้รังเกียจหรอกนะที่เธอจะคบกัน”

“เอ่อ คุณหญิงคะตอนนี้ฉันไม่ได้คิดอะไรกับคุณธนินนะคะ ฉันยังไม่พร้อมที่จะมีใคร อยากให้แทนคุณโตกว่านี้ก่อน ตอนนี้ฉันอยากมอบความรักให้กับลูกอย่างเต็มที่ค่ะ ฉันไม่กล้าคิดอะไรกับคุณธนินที่เป็นเจ้านายและผู้มีพระคุณกับฉันหรอกนะคะ” รินรีบตอบปฎิเสธคุณหญิงอย่างเร็ว

“สักนิดก็ไม่คิดเลยหรือ”

เธอไม่เข้าใจความคิดของคุณหญิงสักนิดไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไรกันแน่

“ค่ะ ฉันมองคุณธนินเป็นผู้มีพระคุณอย่างสูงกับฉันและลูกค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวเอานมไปเก็บก่อนนะคะ จะได้ตามมารับแทนคุณคุณหญิงและคุณธนินก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ขอบคุณคุณหญิงนะคะ ที่เมตตาเราสองคนแม่ลูกถ้าไม่ได้คุณหญิงรินก็คงไม่ได้ทำงาน แทนคุณก็คงไม่มีนมกิน”

“เธอไม่ต้องคิดมากหรอก ฉันดีใจด้วยซ้ำที่เธอกับลูกเข้ามาในเวลาที่ฉันเศร้ามากๆ แทนคุณฉันก็รักเหมือนหลานของฉัน เธอไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

“ขอบคุณค่ะ รินขอตัวเก็บของก่อนนะคะ”

“ไปเถอะ ที่ก็เริ่มค่ำแล้วแทนคุณก็ใกล้เวลานอนแล้วด้วย”

รินรีบเดินเอาลังนมมาเก็บที่บ้าน เธอได้อาบน้ำกินข้าวก่อนที่จะไปรับแทนคุณ

“นู้นๆ ดูสิใครมา”

ธนินชี้ให้แทนคุณดูว่ารินกำลังเดินมารับเขา เด็กน้อยยิ้มร่าออกมาเมื่อเห็นหน้าริน

“มาม้า’ ’

“ว่าไงครับ ง่วงนอนรึยังกลับไปนอนกันเถอะ ขอบคุณนะคะที่ดูแลแทนคุณให้”

“ไม่เป็นไรครับ เอานี่ไปด้วยครับ ของเล่นที่ผมตั้งใจซื้อให้หลาน เก็บไว้ก็ไม่รู้เมื่อไหร่เจ้าของเดิมจะกลับมา เอาไว้ฝุ่นเกาะเปล่าๆ เอากลับไปให้แทนคุณเล่นนะครับเหมือนแกจะชอบมากด้วย”

สีหน้าของธนินเปลี่ยนไปทันทีเมื่อพูดถึงหลายชายของเขา

“ฉันขอให้หลานคุณปลอดภัยและพบในเร็ววันนะคะ”

“ขอบคุณนะครับ ฝันดีนะเจ้าหนูแทนคุณ”

เข้าโน้มมือมาลูบหัวของแทนคุณเบาๆ แทนคุณรีบจับมือของเขาเอาไว้

“ปะป๋า’ ’

“แทนคุณ คุณธนินไม่ใช่พ่อของเรานะ อย่าไปเรียกเขาแบบนั้นสิ”

“ไม่เป็นอะไรหรอกครับแกคงคิดถึงพ่อ ผมไม่ถือหรอกให้แกเรียกไปเถอะครับ”

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะฉันขอเอาแทนคุณไปนอนก่อนนี่ก็เลยเวลานอนแกมามากแล้วเดี๋ยวแกจะงอแง บายบ๊ายคุณธนินเขาหน่อยสิลูก”

แทนคุณนอกจากไม่บายบ๊ายแล้ว ยังร้องไห้งอแงจะให้ธนินอุ้มอย่างเดียว แถมยังอ้าแขนไปหาแต่ธนิน

“แง แง๊ ปะป๋า”

ธนินมองดูเด็กตัวเล็ๆ กก็พอเข้าใจในภาษากายของแทนคุณ

“ไม่ให้ปะป๋าพาไปนอนใช่มั้ย งั้นมาสิเดี๋ยวปะป๋าไปส่งที่ห้องนะเด็กดี”

รินได้ยินก็ทำตัวไม่ถูกเธอปล่อยแทนคุณให้กับธนินอุ้มไปที่บ้านพักของเธอ ตามที่แทนคุณต้องการเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเขา แทนคุณก็เงียบโดยปริยาย เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไรแทนคุณถึงได้ติดธนินขนาดนี้ ทั้งที่เขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลย