please9

เมื่อรินมาถึงที่ห้องเธอวางแทนคุณให้นั่งเล่นของเล่นส่วนเธอก็ไปอาบน้ำ วันนี้เธอรู้สึกครั้นเนื้อครั้นตัวแปลกๆ เมื่อเธออาบน้ำเสร็จเธอก็ได้พาแทนคุณเข้านอนเพราะป้าพรบอกว่าเธอป้อนข้าวแทนคุณให้แล้ว เมื่อหัวถึงหมอนเธอก็หลับไปทั้งอย่างนั้นทั้งๆ ที่เธอเองยังไม่ได้กินอะไรเข้าท้องสักคำ

ทางด้านธนินเขาเองก็กลับมาโดยความหงุดหงิดใจและพยายามจะเข้าใจตัวเองที่ไปพูดกับรินอย่างนั้น จนตอนนี้เขาเข้าใจตัวเองแล้วว่าเขานั้นต้องแอบชอบเธอเข้าแล้วแน่ๆ เลย เขาไม่ชอบให้เธอใกล้ชิดผู้ชายคนอื่นเลย นั้นเป็นเหตุผลที่เขาโมโหใส่เธอกับตะวัน เมื่อเขาเองนอนไม่หลับเลยออกมาเดินเล่น

เมื่อตอนค่ำๆ หลังทานข้าวเสร็จป้าพรได้มาบอกกับเขาว่าสีหน้าของรินเหมือนจะไม่ค่อยสบายและอ่อนล้า หรือว่าเขาจะให้เธอทำงานหนักเกิน เขาเพียงแค่คิดถึงเธอเท้าของเขาก็ได้เดินมาหยุดอยู่ที่บ้านพักของเธอ ทันใดนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงแทนคุณร้องไห้ส่งเสียงดังออกมาข้างนอก แต่เขาไม่ได้ยินเสียงของรินที่ปลอบแทนคุณเลย เขาไม่รอช้าถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปดูทั้งสองคน

เขาเข้าไปอุ้มแทนคุณที่กำลังร้องไห้และเข้ามาปลุกรินที่นอนไม่รู้เรื่องเธอนอนตัวสั่นเทาอยู่เมื่อเขามาแตะที่ตัวเธอก็รู้ได้ทันทีว่าเธอนั้นไข้ขึ้น เขาเลยรีบอุ้มแทนคุณเดินไปบ้านของป้าพร

ก๊อกๆๆ"

"ใครกันมาเคาะประตูบ้านเอาจนปานนี้ สักครู่นะคะ อ้าวคุณธนินมาทำไมตอนนี้คะ "

"ผมขอฝากแทนคุณให้นอนกับป้าสักคืนนะครับ" ป้าพรมองดูเจ้าหนูที่ยังร้องไห้โยเยอยู่ในอ้อมกอดของธนิน

"ทำไมกันคะ ดูสิแทนคุณร้องไห้จนตาบวมหมดเลยลูกแม่รินหนูไปไหนจร๊ะ"

"ผมออกมาเดินเล่นได้ยินเสียงแทนคุณร้องไห้เลยเข้าไปดู ตอนนี้รินนอนไข้ขึ้นไม่รู้สติอยู่ในห้องครับ ผมฝากแทนคุณหน่อยนะครับผมจะกลับไปดูริน ป้าพรมียาลดไข้มั้ยครับ"

"มีค่ะ เดี๋ยวป้าเดินเข้าไปหยิบมาให้นะคะ "

ป้าพรรีบเดินเข้าไปหยิบยามาให้ธนินแล้วอุ้มพาแทนคุณเข้าไปปลอบและพาเข้านอน

"โอ๋ๆ แทนคุณคนดีของป้า มาม๊ะป้าจะพาหนูไปนอนจร๊ะ"

เมื่อธนินได้ยาเขารีบกลับเข้าไปหารินที่นอนหนาวสั่นอยู่บนเตียง

"คุณรินครับลุกขึ้นกินยาก่อนแล้วค่อยนอนต่อนะครับ "

เขาพยุงเธอให้ลุกขึ้นกินยา รินเธอแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงแถมยังสั่นเทาด้วยความหนาวร้อนที่เกิดอยู่ภายใน เมื่อเธอกินยาเสร็จก็นอนลงเช่นเดิม ธนินเข้าไปหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้กับเธอ รินแทบไม่รู้สึกตัว เธอทำได้เพียงนอนครางออกมาด้วยความหนาวเมื่อร่างกายสัมผัสกับผ้าที่เปียกไปด้วยน้ำ ธนินเองเขาก็เป็นสุภาพบุรุษมากพอเขาเช็ดแค่เพียงใบหน้าแขนและเรียวขาของรินเพียงแค่นั้น ถึงเธอจะเคยมีลูกมีสามีมาแล้วเขาก็ยังให้เกียรติเธอ เมื่อเธอตัวเย็นขึ้นแล้ว เหงื่อเริ่มผุดออกมาด้วยฤทธิ์ยาเขาไม่ได้ห่างเธอไปไหน นั่งเฝ้าเธอทั้งคืนจนเผลอหลับไป เขาสะดุ้งตื่นอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของรินรดา

"ไม่นะ พี่อย่าจากรินไปอย่าทิ้งรินกับแทนคุณไว้แบบนี้ ฮื้อๆ"

เขาตื่นขึ้นมารีบจับมือของรินไว้เพื่อปลอบใจเธอ เธอน่าจะฝันร้ายแน่ๆ แม้เขาอยากจะรู้ว่าเธอฝันถึงใคร เขาก็ได้เพียงแต่เก็บมันเอาไว้ในใจ

"คุณรินผมอยู่ตรงนี้ ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเอง"

เมื่อรินคิดว่าเป็นพี่สาวของเธอที่เข้ามาจับมือเธอไว้ เธอกลัวว่าพี่สาวของเธอจะหายไปอีกเธอรีบดึงแขนของเขาเข้ามากอดไว้อย่างแน่น ทำใหธนินเองต้องคล้อยไปตามแรงของเธอ เขาทำได้แค่เพียงนอนโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ตอนนี้เธอไม่ลืมตาด้วยซ้ำแต่น้ำตาของเธอไหลนองอาบแก้ม

"อย่าจากรินไปนะคะ อยู่กับรินตลอดไปนะ"

"ครับผมจะอยู่กับคุณเองหยุดร้องนะ"เขาทำได้เพียงลูบหัวเธอเบาๆ ให้เธอได้หลับไป เขาเองไม่รู้ตัวว่าทำไมเขาถึงได้รู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจเมื่อรินคิดถึงคนในฝันของเธอขนาดนี้ เธอคงจะรักพ่อของแทนคุณมากๆ สินะ ธนินกอดรินจนทั้งคู่หลับไป

เมื่อตื่นเช้ามารินรู้สึกตัวและตื่นขึ้นมาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นธนินนอนกอดเธออยู่ ทำให้เธอกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจ

"กรี๊ด!!!."

ธนินเมื่อได้ยินเสียงกรี๊ดของเธอเขารีบลุกขึ้นมาขยี่ตามองดูคิดว่าเธอเป็นอะไร

"ตื่นแล้วเหรอครับ เป็นอะไรครับคุณกรี๊ดทำไม"

"ฉันต้องถามคุณมากกว่าคุณมาอยู่บนเตียงของฉันได้อย่างไร อย่าบอกนะคะว่าคุณข่มขืนฉันนะ"

ธนินทำหน้าตึงก่อนบอกเธอออกมา

"คุณนี่เห็นผมเป็นคนอย่างนั้นหรือ เมื่อคืนนี้คุณไม่สบายไข้ขึ้นคุณหมดสติไป ผมออกมาเดินเล่นได้ยินเสียงแทนคุณร้องไห้อยู่นานเลยสงสัย พอเข้ามาดูก็เห็นคุณหมดสติไปแล้ว ผมเฝ้าไข้คุณทั้งคืนตื่นมายังหาว่าผมข่มขืนคุณอีก ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ เลยเรา"

ธนินพูดไปก่อนจะบีบไปที่แขนของตัวเองที่เป็นเหน็บช้าอยู่ตอนนี้

"แล้วคุณขึ้นมานอนบนเตียงเดียวกับฉันทำไมล่ะคะ ใครตื่นมาเจอแบบนี้ก็ต้องคิดแบบฉันทุกคน"

"ก็เพราะคุณเพ้อหาสามีเก่าของคุณทั้งคืนนะสิ อย่าทิ้งรินไปนะคะ แถมยังดึงแขนผมเข้าไปกอด พอผมจะลุกหนีคุณก็ดึงไว้ ดูสิเนี่ยะแขนผมชาหมดแล้ว "

รินเริ่มนึกได้คร่าวๆ เมื่อคืนเธอฝันว่าพี่สาวของเธอมาหาแล้วบอกว่าจะอยู่เคียงข้างเธอจะไม่ไปไหน พอรู้ว่าเป็นธนินเธอเริ่มรู้สึกเขินอายที่ต่อว่าเขา ทั้งที่เขามาเฝ้าไข้เธอทั้งคืน เธอรีบขอโทษเขา

"ขอโทษนะคะ แล้วก็ขอบคุณที่คุณมาเฝ้าไข้ฉัน ว่าแต่แทนคุณละคะ แทนคุณไปไหน"

"ผมเอาไปฝากไว้กับป้าพร คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ วันนี้คุณก็พักผ่อนให้หายดีก่อน ส่วนเรื่องทำงานหายเมื่อไหร่ค่อยไปทำผมไม่หักเงินเดือนคุณหรอก แล้วจำไว้ด้วยต่อจากนี้ถ้าคุณขัดคำสั่งผมอีกล่ะก็ผมจะไม่สนใจคุณจริงๆ ด้วย ทำเป็นเก่งไปตากแดดทั้งวันเป็นยังไงล่ะ เป็นไข้เลยเห็นมั้ย"

"ได้ค่ะ ต่อไปนี้รินจะเชื่อฟังคุณธนิน แขนของคุณปวดมากมั้ยคะ เดี๋ยวรินนวดให้ "

เมื่อเขาเห็นหญิงสาวทำหน้าสลดและรู้สึกผิดเขาก็ได้อุ่นใจที่อย่างน้อยเธอน่าจะเชื่อเขาบ้าง

"ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณนอนต่อเถอะเดี๋ยวผมจะไปอาบน้ำแล้วจะเข้าไปที่ไร่สักหน่อย ส่วนแทนคุณผมจะให้อยู่กับป้าพรจนกว่าคุณจะหายดี ผมกลัวแทนคุณจะติดไข้จากคุณนะ ส่วนนี่ยานะครับ เรื่องกับข้าวเดี๋ยวผมให้แม่บ้านเอามาส่ง"

"ขอบคุณคุณธนินอีกครั้งนะคะ "

เมื่อเขาพูดจบก็เดินออกไป ปล่อยเขารินได้นอนต่อ พอธนินเดินพ้นประตูไปเท่านั้นรินเองก็ไม่สามารถนอนหลับตาได้ลง นี่เธอทำอะไรลงไปเธอนอนกอดกับคุณธนินทั้งคืนมิหน่าล่ะเธอถึงรู้สึกอบอุ่น เมื่อเธอคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนเธอก็แน่ใจแล้วว่าเธอชอบคุณธนินเข้าแล้ว

ใบหน้าสีขาวเผือกตอนนี้ก็แดงระเรื่อขึ้นหัวใจก็สั่นหวั่นไหวเมื่อนึกถึงหน้าของธนิน เธอรู้สึกว่าเขาช่างเป็นสุภาพบุรุษมากๆ ถ้าเป็นชายอื่นป่านนี้เธอคงจะเสร็จเขาไปแล้ว อย่างน้อยเขาก็ไม่ฉวยโอกาศกับเธอ

รินลุกขึ้นอาบน้ำล้างหน้าล้างตาเพราะเหงื่อของเธอที่ออกมาเยอะด้วยฤทธิ์ยาทำให้ตัวของเธอเหนียวเนอะนะ เมื่อเธอนึกขึ้นได้ก็อายหน้าแดงอีกรอบไม่รู้ว่าธนินจะเหม็นเหงื่อเธอหรือเปล่า เพราะเขาเองก็นอนกอดเธอทั้งคืน

(⁠T∆⁠T⁠)