บทที่ 5 เพื่อนน้าวัน

บทที่ 5 เพื่อนน้าวัน

ท่ามกลางผู้คนที่เริ่มหนาตาในตลาดสด เสี่ยกรยังคงเดินนำหน้าด้วยท่วงท่าสง่างามจนคนรอบข้างต้องหลบทางให้ ทว่าเขากลับชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อยก่อนจะหันมาถามเด็กหนุ่มที่เดินฮัมเพลงตามหลังมาอย่างไม่ทุกข์ร้อน

“อยู่แผงใคร... จะได้ไปส่งถูกทาง”

“แผงหมูเบอร์ 09 ของน้าวันครับลุง” กันต์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจ พร้อมส่งยิ้มทะเล้นไปให้หนึ่งที

เสี่ยกรไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ แล้วออกเดินนำไปโดยไม่ถามทางต่อ ราวกับว่าหลับตาเดินก็ยังจำตำแหน่งได้ทุกตารางนิ้วในที่แห่งนี้ จนกระทั่งฝีเท้าของชายวัยกลางคนมาหยุดกึกลงที่หน้าเขียงหมูขนาดใหญ่

“อ้าว! ไอ้กร มาทำอะไรวะเนี่ย” เสียงทุ้มแหบของน้าวันที่กำลังง่วนอยู่กับการรวบรวมมีดปังตอเงยหน้าขึ้นทักทาย

“เดินตรวจตลาดถึงนี่เลยเหรอมึง”

“กูมาส่งเด็ก...” เสี่ยกรตอบเสียงเรียบ พลางเบี่ยงตัวออกเล็กน้อยเพื่อให้คนเป็นน้าได้เห็นร่างโปร่งที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ด้านหลัง

“อ้าว! ไอ้กันต์! มึงไปก่อเรื่องอะไรไว้ล่ะเนี่ย ถึงให้เสี่ยเขามาส่งถึงที่!” น้าวันละมือจากข้าวของ หันมาจ้องหน้าหลานชายตัวดีด้วยสายตาคาดโทษ

“โถ่น้า... ก็พูดเกินไป นั่งยันนอนยันเลยว่าน้องกันต์ยังไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด” กันต์รีบปฏิเสธพัลวันพลางทำหน้าซื่อตาใส

“หึ... ไม่ได้ทำอะไรหรอก แต่มันกำลังจะไป เสือกเรื่องของคนอื่นเข้าพอดี” เสี่ยกรพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทแต่จิกกัดอยู่ในที

“นั่นไง! กูว่าแล้วไม่มีผิด!” น้าวันตบเข่าฉาด บ่นออกมาอย่างเหลืออด

“เมื่อไหร่มึงจะหยุดสร้างเรื่องฮะไอ้กันต์ พ่อแม่เขาเนรเทศมึงมานี่ก็เพื่อให้มึงดัดนิสัยให้มันดีขึ้น แต่นี่วันแรกมึงก็จะหาเรื่องให้ข้าโดนไล่ที่แล้วเหรอ!”

“โถ่ลุง! ลุงก็พูดเกินไป ผมก็แค่เห็นคนโดนรุมเลยจะเข้าไปช่วยตามสัญชาตญาณฮีโร่ไง” กันต์หันไปทำตาเขียวใส่คนที่อายุมากกว่าอย่างนึกเคืองที่ดันมาฟ้องน้าเขา

“เอ็งไม่ต้องมามองเพื่อนข้าด้วยสายตาแบบนั้นเลยเจ้ากันต์!” น้าวันดุซ้ำ

“ไอ้กรมันเตือนก็เพราะมันหวังดี ไม่อยากให้มึงไปโดนลูกหลง”

“หวังดีประสงค์ร้ายล่ะไม่ว่า...” กันต์บ่นอุบอิบในลำคอ แต่ก็ไม่รอดพ้นหูของเสี่ยกรที่ยืนกอดอกมองอยู่

“พูดมากนักนะมึง ไป! เก็บของใส่ถังได้แล้ว เดี๋ยวจะกลับบ้านกัน” น้าวันตัดบทพลางหันไปคุยกับเพื่อนสนิทที่ยืนคุมเชิงอยู่

“ขอบใจมึงมากไอ้กรที่อุตส่าห์เดินมาส่งหลานกูถึงที่”

“ไม่เป็นไร... มึงกับกูเพื่อนกัน เรื่องแค่นี้เล็กน้อย” เสี่ยกรเอ่ยพลางปรายตาไปมองเด็กหนุ่มที่กำลังก้มๆ เงยๆ เก็บของด้วยความหมั่นไส้

“เดี๋ยวเย็นนี้กูไปหาที่บ้านละกัน ว่าจะไปนั่งกินเหล้าคุยกับมึงหน่อย”

“เออๆ มาดิ เดี๋ยวกูเตรียมทำกับแกล้มเด็ดๆ ไว้รอ” น้าวันตอบรับอย่างอารมณ์ดี

กันต์ที่กำลังก้มเก็บถังน้ำแข็งถึงกับชะงักกึก หูผึ่งทันทีที่ได้ยินคำว่าเย็นนี้หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวขึ้นมาเสียอย่างนั้น เขาแอบเหลือบมองเสี่ยกรที่ยังคงยืนนิ่งขรึมดูดีทุกระเบียดนิ้ว

‘อะไรนะ... เย็นนี้ลุงจะมาบ้านเหรอ? แบบนี้ก็ทางสะดวกน้องกันต์เลยดิ’เด็กหนุ่มลอบยิ้มกริ่ม แววตาเจ้าเล่ห์ฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง ดูเหมือนว่าน้ำพริกหนุ่มที่สุพรรณบุรีเย็นนี้ท่าทางจะแซ่บ

กว่าที่คิดเอาไว้เยอะเลย!

หลังจากกลับมาจากตลาดสดด้วยร่างกายที่ล้าเต็มที กันต์ก็ทิ้งตัวลงบนที่นอนฟูกแข็งๆ ในห้องนอนไม้และหลับเป็นตายชนิดที่เสียงนกเสียงกาไม่ได้เข้าหู จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงยามเย็น แสงแดดสีส้มรำไรทอฉาบผ่านช่องหน้าต่างไม้ และตามมาด้วยเสียงตะโกนระดับลำโพงแตกที่คุ้นเคย

“ไอ้กันต์โว้ยยย!” เสียงทุ้มแหบของน้าวันดังทะลุจากใต้ถุนบ้านขึ้นมาถึงชั้นบนจนสะเทือนไปถึงตับไต

“โอ๊ยยยย! มีอะไรอีกล่ะน้าวัน!” กันต์ควานหาหมอนมาอุดหูพลางโวยวายด้วยน้ำเสียงงัวเงียจัด

“ตื่นได้แล้วโว้ย นอนกินบ้านกินเมืองเดี๋ยวตะวันก็ทับตาพอดี!” น้าวันยังคงไม่ลดละ แถมยังใช้ไม้สอยมะม่วงเคาะรัวๆ กับพื้นไม้ใต้ถุนประกอบจังหวะ

“ตะวันจะทับตาก็ตาผม ไม่ใช่ตาน้าสักหน่อย!” กันต์ตะโกนตอบโต้ข้างๆ คูๆ ตามนิสัยเด็กดื้อ ก่อนจะจำใจลุกขึ้นบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นเปรี๊ยะ

“บร๊ะ! ไอ้เด็กนี่มันเถียงไม่หยุดจริงๆ ลุกลงมาเดี๋ยวนี้ มาเอาเงินไปซื้อของให้ข้าหน่อย!”

“รู้แล้วๆ! สั่งจังเลย!” กันต์ขยี้ผมจนฟูฟ่อง เดินโซซัดโซเซลงบันไดไม้ชันๆ มาด้วยสภาพชุดนอนยับยู่ยี่ ทว่าทันทีที่เท้าเหยียบถึงพื้นปูนใต้ถุนบ้าน สายตาที่พร่ามัวก็พลันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

“ลุง!!!”

กันต์ตะโกนออกมาเสียงหลงจนความง่วงงุนมลายหายไปสิ้น แผ่นหลังที่เคยค่อมลงด้วยความเกียจคร้านยืดตรงขึ้นทันทีเมื่อสายตา

ปะทะเข้ากับร่างสูงกำยำของชายวัยกลางคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ใต้ถุนบ้าน

เสี่ยกรในชุดลำลองอย่างเสื้อยืดคอตตอนเนื้อดีสีเข้มกับกางเกงสแล็กดูเนี้ยบกริบสวนทางกับบรรยากาศลูกทุ่งรอบกาย เขานั่งนิ่งจิบน้ำเย็นประหนึ่งหลุดออกมาจากนิตยสารหัวนอก จนกันต์เผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่

“ไอ้กันต์! เอ็งจะไปเรียกเพื่อนข้าว่าลุงได้ยังไง!” น้าวันละมือจากเขียงที่กำลังสับมะม่วงทำน้ำปลาหวาน หันมาแยกเขี้ยวใส่หลานชายตัวดี

“เรียกข้าว่าน้า เอ็งก็ต้องเรียกเพื่อนข้าว่าน้าเหมือนกันสิ มาลุงเลิงอะไร กิริยามารยาทน่ะมีบ้างไหมไอ้เด็กคนนี้”

กันต์หาได้สนใจคำอบรมสั่งสอนที่ลอยเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไม่ สายตาแพรวพราวระยิบระยับของเขายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าคมเข้มของคนที่นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นสลัก

“มาตั้งแต่เมื่อไหร่...”

“ก็มาตั้งแต่ข้าตะโกนเรียกจนคอจะแตก แล้วเองยังนอนอืดไม่ยอมลงมานั่นแหละ” ไม่ใช่เสียงทุ้มที่รอคอย แต่เป็นน้าวันเจ้าเก่าที่สอดแทรกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“ผมไม่ได้ถามน้า! ผมถามลุงกร!” กันต์หันไปทำหน้ามุ่ยใส่คนเป็นน้าที่ขยันทำหน้าที่เป็นโทรโข่ง ส่วนตัวให้เพื่อนเสียเหลือเกิน

“น้าก็หันไปสับมะม่วงของน้าไป๊ บรรยากาศดี ๆ ของเขากำลังได้ที่ น้าก็พูดแทรกจัง!”

“อ้าว... ไอ้นี่! แล้วมันเป็นอะไรล่ะ เขาจะมาตอนไหนหรือทำอะไร มันต้องรายงานเอ็งด้วยหรือไงฮะ?” น้าวันวางมีดในมือลงพลางเท้าสะเอวร่ายยาวอย่างเหลืออด

“เอ็งเป็นเจ้าของบ้าน หรือเป็นเมียเขาถึงต้องมาซักไซ้ไล่เลียงขนาดนี้เนี่ย หึ? ไอ้นี่... ไอ้กรมันเพื่อนข้า คบกันมาตั้งแต่สมัยแกยังเป็นวุ้น ไม่ใช่เพื่อนเล่นแกนะไอ้กันต์”

“โว้ย!! ยุ่งจริงๆ เลยน้าวันเนี่ย ผมถามลุงกรคนเดียว ลุงกรเขามีปากเขาก็คงตอบผมเองได้ น้าไม่ต้องทำหน้าที่ภาคภาษาไทยแปลไทยให้เขาหรอก!” กันต์กระทืบเท้ากับพื้นปูนอย่างขัดใจ ท่าทางเหมือนเด็กโดนขัดใจยิ่งทำให้ดูน่าเอ็นดูในสายตาคนมอง

เสี่ยกรที่นั่งนิ่งมานานแอบกระตุกยิ้มที่มุมปากเบาๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองเด็กหนุ่มที่กำลังแผลงฤทธิ์ใส่น้าตัวเองด้วยความรู้สึกขบขัน แววตาของเด็กนี่มันชัดเจนเสียจนเขาที่ผ่านโลกมาครึ่งชีวิตดูออกไม่ยาก

“ก็ข้าอยากตอบ ข้าอยากเสือกเรื่องหลานตัวเองมีอะไรไหม!” น้าวันขยับเข้ามาใกล้พลางยัดธนบัตรหลายใบใส่ในมือเรียวของหลานชาย

“เอ้า! เอาเงินนี่ไป เลิกทำหน้าเป็นปลาทูแม่กลองได้แล้ว ไปซื้อน้ำแข็ง โซดา แล้วก็บุหรี่ที่ร้านป้าชื่นหน้าปากซอยมาให้ข้าด่วนๆ เลย พวกข้าจะกินเหล้ากัน ไม่ต้องมายืนอ่อยเพื่อนข้าตรงนี้ ไป๊!”

“อ่อยอะไรล่ะน้า! คนเขาก็แค่ทักทายคนรู้จัก” กันต์เถียงกลับคอเป็นเอ็น แต่ใบหน้าใสกลับเริ่มขึ้นสีระเรื่อเมื่อถูกน้าชายดักคอเข้าอย่างจัง เขาหันไปสบตากับเสี่ยกรอีกครั้ง

“ลุงอย่าเพิ่งรีบเมานะครับ... รอน้องกันต์ซื้อของกลับมาเดี๋ยวน้องกันต์จะมาชงให้เองกับมือ รับรองว่าหวานถึง...หมายถึงเหล้าน่ะครับที่หวาน”

“ไปได้แล้วไอ้กันต์!” น้าวันยกมือทำท่าจะเขกหัวหลานชายด้วยความหมั่นไส้ จนกันต์ต้องรีบกระโดดหลบพัลวัน

เด็กหนุ่มหมุนตัววิ่งออกไปทางหน้าบ้าน แต่ก็ยังไม่วายหันกลับมาส่งสายตาวิ้งค์ ๆให้เสี่ยกรไปหนึ่งทีทิ้งท้าย ทิ้งให้น้าวันยืนส่ายหัวพลางบ่นพึมพำกับเพื่อนสนิท

“มึงอย่าไปถือสามันเลยนะไอ้กร หลานกูมันเด็กกรุงเทพฯ สติสตังมันไม่ค่อยดี สงสัยแดดสุพรรณฯ มันร้อนมันเลยแก่แดดแก่ลมไปหน่อย”

เสี่ยกรมองตามแผ่นหลังโปร่งที่วิ่งร่าเริงออกไปจนลับสายตา ก่อนจะยกน้ำขึ้นจิบอีกครั้งเพื่อดับความร้อนแปลกๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก

“ไม่เป็นไร... กูว่ามันก็น่ารักดีออก”

“ห๊ะ!? เมื่อกี้มึงว่าไงนะไอ้กร?” น้าวันหันขวับมาถามเหมือนหูฝาด

“กูบอกว่า... มะม่วงมึงน่ะเปรี้ยวดี กูนึกถึงรสชาติน้ำปลาหวานแล้ว” เสี่ยกรเปลี่ยนเรื่องหน้าตาย แต่ปลายนิ้วที่เคาะแคล่ไม้ไผ่เป็นจังหวะนั้น กลับดูอารมณ์ดีอย่างประหลาด

น้าวันขมวดคิ้วมองเพื่อนรักอย่างจับผิด แต่เมื่อเห็นใบหน้าเรียบนิ่งดุจกำแพงหินของเสี่ยกรที่ยังคงตีมึนได้โล่ เขาก็สะบัดหัวไล่ความสงสัยทิ้งไปเสีย ก่อนจะก้มลงไปจัดการสับมะม่วงน้ำดอกไม้ต่อจนเสียงดัง ฉับ ฉับ

“เออ... นึกว่ามึงชมไอ้เด็กนั่น กูล่ะกลัวจริงๆ ว่ามันจะมาทำให้มึงรำคาญจนถอนเช่าแผงหมูกู”

“กูไม่ใช่คนไร้เหตุผลขนาดนั้น” เสี่ยกรตอบกลับสั้นๆ ทอดสายตามองไปยังเส้นทางหน้าบ้านที่เด็กหนุ่มเพิ่งวิ่งหายไป แสงแดดยามเย็นที่ตกกระทบใบหน้าคมสันเผยให้เห็นรอยยิ้มจางๆ ที่แทบจะมองไม่เห็นหากไม่สังเกตให้ดี