บทที่ 4 เจออีกแล้ว

บทที่ 4 เจออีกแล้ว

รถกระบะคู่ใจของน้าวันเลี้ยวเข้าจอดในโซนขนส่งหลังตลาดวรเศรษฐ์ที่เนืองแน่นไปด้วยรถบรรทุกผักและเขียงหมูเจ้าอื่น กันต์กระโดดลงจากรถพลางสะดุ้งสุดตัวเมื่อมวลอากาศเย็นยะเยือกยามเช้าพุ่งเข้าปะทะผิว กลิ่นคาวสดของเนื้อสัตว์และกลิ่นฉุนของเครื่องเทศนานาชนิดลอยมาตามลมจนเขาต้องย่นจมูก ร่างโปร่งแบกถังพลาสติกหนักอึ้งเดินตามน้าวันเข้าสู่แผงหมูเบอร์ 09 ด้วยท่าทางทุลักทุเล

ตั้งแต่เข็มนาฬิกาชี้เลขสามจนล่วงเข้าสู่เจ็ดโมงเช้า กันต์แทบจะไม่ได้พักหายใจ เด็กหนุ่มที่เคยหยิบจับแต่ปากกาและจอยเกมจำต้องแปลงร่างเป็นลูกมือสารพัดประโยชน์ เดี๋ยวช่วยสับหมู ส่งของให้ลูกค้าจนหัวหมุน ไหนจะยกถังน้ำแข็งใบเขื่องจนเสื้อยืดตัวบางเปียกชุ่มไปด้วยน้ำและหยาดเหงื่อ

“โว้ยยย! อยากกลับบ้านแล้ว น้า... ผมง่วงนอนตาจะปิดแล้วเนี่ย!” กันต์โวยวายออกมาอย่างเหลืออด ขณะที่ทิ้งตัวลงนั่งบนลังพลาสติกพรางปาดเหงื่อบนหน้าผากทิ้งอย่างหงุดหงิด

“เออๆ ข้ารู้แล้ว ข้าก็เมื่อยเหมือนกันนั่นแหละ เดี๋ยวเก้าโมงก็เก็บร้านกลับบ้านแล้ว” น้าวันตอบพลางใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดเขียงไม้ใบใหญ่โดยไม่หันมามอง

“กลับแล้วไม่มาแล้วนะรอบเย็นอ่ะ ผมไม่เอาด้วยแล้วนะน้า!” กันต์รีบพูดดักคอไว้ทันควัน เพราะรู้ซึ้งถึงกิตติศัพท์ความขยันของน้าชายที่ชอบลากยาวมาขายรอบเย็นด้วย

“เออ... ข้ารู้แล้ว ต่อไปข้าจะปรับมาขายแค่รอบเช้ารอบเดียวก็ได้ เห็นแก่เองหรอกนะเนี่ย”

“ดีเหมือนกันน้า น้าจะได้พัก ผมจะได้นอน” กันต์ฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความหวัง

“ดีกับผีน่ะสิ! ข้าขาดรายได้ไปตั้งเท่าไหร่รู้ไหมไอ้ตัวแสบ” น้าวันค้อนขวับเข้าให้

“โห... ขาดรายได้ก็น้าก็ไปขอจากแม่ผมสิ รายนั้นน่ะรวยจะตายไป”

“ไอ้นี่! ข้าไม่ใช่ลูกแงแบบเองนะเว้ยที่จะได้แบมือขอเงินแม่ใช้ไปวันๆ ข้ามันคนทำมาหากิน” น้าวันสวนกลับน้ำเสียงเข้มข้นแต่แฝงความเอ็นดู

“น้าอ่ะ... ใจร้ายกับน้องกันต์จัง” กันต์ทำปากยื่นพึมพำด้วยน้ำเสียงแง่งอนหงอยๆ ท่าไม้ตายที่ใช้ได้ผลกับแม่เสมอ แต่น้าวันกลับเบือนหน้าหนีพลางล้วงเป๋าเงินออกมา

“พูดมากนักนะเองเนี่ย... เอ้า! เอาเงินนี่ไปหาซื้อขนมกินไป จะได้หยุดปากเสียที”

“จริงเหรอน้า! น้าวันใจดีที่สุดในโลกเลย!” แววตาที่เคยหงอยเหงาประกายวับขึ้นมาทันทีราวกับจุดพลุ

“เอ้า... นี่ค่าแรงแกวันนี้ 300 บาท เก็บไว้ให้ดีล่ะ เงินน้ำพักน้ำแรงตัวเองทั้งนั้น” น้าวันส่งธนบัตรให้หลานชาย

“ขอบคุณครับน้าวัน!” กันต์รีบพนมมือไหว้สวยอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ก่อนจะรับเงินมาสะบัดโชว์อย่างภูมิใจ แล้วขยับขากางเกงขาสั้นรีบเดินลิ่วออกไปหาของกินในตลาดทันทีเด็กหนุ่มเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ท่ามกลางสายตาของแม่ค้าที่มองตามความหล่อใสของเด็กเมืองกรุงอย่างนึกเอ็นดู

ทว่าในจังหวะที่เขากำลังเดินฮัมเพลงผ่านซอกตึกแถวซึ่งเป็นมุมอับสายตา หางตากลับเหลือบไปเห็นกลุ่มชายชุดดำฉกรรจ์สามสี่คนกำลังรุมล้อมซ้อมชายวัยรุ่นคนหนึ่งจนหมอบลงกับพื้น เสียงตุบตับและเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดทำเอาสัญชาตญาณความใจร้อนของเด็กหนุ่มทำงานทันที

“เฮ้ย! ทำอะไรกันน่ะ!” กันต์ตะโกนออกไปสุดเสียงด้วยความสงสัยระคนอยากรู้อยากเห็นตามประสาวัยรุ่นที่รักความยุติธรรมและขี้เผือกเป็นทุนเดิม

แต่กลับไม่มีใครหันมาสนใจคำทักท้วงของเขา กันต์จึงตัดสินใจขยับเท้าจะเข้าไปห้ามทัพด้วยตัวเอง ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวพ้นขอบตึก...

หมับ!

“เฮ้ย! ใครวะ ปล่อย!” กันต์ร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆ สัมผัสหนักหน่วงจากมือปริศนาก็คว้าเข้าที่คอเสื้อด้านหลังจนตัวเขาลอยหวือถอยกรูดออกมา

“มานี่...” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นเหนือศีรษะ ก่อนที่ร่างโปร่งจะถูกลากกระชากให้หันกลับไปเผชิญหน้า

“ลุง!!!” กันต์ตาโตเท่าไข่ห่าน ความตกใจทำเอาเขาลืมความโกรธเมื่อครู่ไปจนสิ้น เขาจำใบหน้าคมเข้มและดวงตาดุจัดคู่นี้ได้แม่นยำ... คนที่เขาวิ่งชนจนอกสั่นขวัญแขวนที่กรุงเทพฯ!

“รู้จักฉันด้วยเหรอ?” ภากร หรือ เสี่ยกร เจ้าของตลาดผู้ทรงอิทธิพลจ้องมองเด็กตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย

“เอ้าลุง! จำผมไม่ได้จริงดิ?” กันต์ถามกลับอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ตัวเขาออกจะโดดเด่นปานนี้

“ถ้าจำได้ ฉันจะถามเธอไหม” ชายวัยกลางคนย้อนกลับนิ่งๆ จนกันต์หน้ามุ่ย

“ก็คนที่ชนลุงที่ห้างไง จำได้ไหม!” กันต์พยายามรื้อฟื้นความจำพลางขยับเข้าไปใกล้จนแทบจะชิดอกแกร่งอีกรอบ

“จำไม่ได้... แล้วเธอมาเสือกเรื่องอะไรของคนอื่นเขา” เสี่ยกรตัดบทด้วยคำถามที่ทำเอาคนฟังสะอึก

“โธ่ลุง... พูดจาทำร้ายจิตใจกันจัง เสียใจนะเนี่ยที่จำกันไม่ได้” กันต์ทำหน้าเศร้าสร้อย แสร้งบีบน้ำตาแบบฉบับเด็กขี้อ้อน

“อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง... ออกไปจากตรงนี้ซะ มันไม่ใช่ที่ของเด็กอย่างเธอ” เสี่ยกรแสดงสีหน้าเซ็งจัดเมื่อเจอเด็กพูดจาเลอะเทอะไม่รู้ความ

“ไม่ได้หรอกลุง ผมจะไปช่วยพี่คนนั้น เขาโดนรุมนะลุงไม่เห็นเหรอ” กันต์ยังคงดื้อแพ่ง พยายามจะมุดตัวออกจากวงแขนแกร่งเพื่อกลับไปที่ซอกตึก

“ไปช่วยมันทำไม... ในเมื่อมันเป็นคนไม่ดี” เสี่ยกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ใบหน้าคมนิ่งสนิทจนน่าขนลุก

“ลุงรู้ได้ไงว่าเขาไม่ดี ลุงเป็นโคนันเหรอไง” กันต์เอียงคอถามอย่างสงสัย

“ก็ฉันเป็นคนสั่งลูกน้องให้จัดการมันเอง”

คำตอบสั้นๆ เรียบๆ จากปากคนตรงหน้าทำเอากันต์ถึงกับหน้าเหวอ อ้าปากค้างจนคำพูดที่จะเถียงกลืนหายลงคอไปทันที

“ลุง!!!”

“รู้แล้วก็กลับไปหาพ่อแม่เธอซะ อย่าให้ฉันต้องสั่งลูกน้องมาลากตัวเธอออกไปอีกคน” เสี่ยกรเอ่ยไล่อย่างไม่ใยดี

“ก็ได้... แต่มีข้อแม้ ลุงต้องเดินไปส่งผมหน่อย”

กันต์เปลี่ยนโหมดจากอาการหน้าเหวอมาเป็นส่งสายตาแพรวพราว ยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยใส่ชายรุ่นพ่ออย่างไม่นึกกลัวเกรงอาวุธในมือลูกน้องที่ยืนคุมเชิงอยู่รอบข้างแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าภายใต้หน้ากากที่ดุดันของคนตรงหน้า มีบางอย่างที่น่าดึงดูดใจจนอยากจะขยับเข้าไปใกล้มากกว่านี้

“เป็นง่อยหรือไง เดินเองไม่ได้?” ภากรขมวดคิ้วมุ่นพลางถามเสียงเรียบ แต่กระนั้นเขาก็ยังไม่ยอมขยับหนีไปไหน

“น้องกันต์ไม่ได้เป็นง่อยครับ แต่อยากให้คนสวย... เอ๊ย! อยากให้ลุงไปส่งมากกว่า” กันต์จงใจลากเสียงยาวแกล้งหลุดปากเรียกอีกฝ่ายด้วยสรรพนามที่ทำเอาเหล่าลูกน้องชุดดำที่ยืนอยู่ไกลๆ ถึงกับสำลักน้ำลาย หันขวับมามองเด็กเมื่อวานซืนที่กล้ากระตุกหนวดเสือเจ้าของตลาด

“น้องกันต์!?” เสี่ยกรทวนคำชื่อนั้นออกมาอย่างเหลือเชื่อในความหน้าด้านหน้าทน

“แทนตัวเองว่าน้องกันต์? อายุเท่าไหร่กันเราน่ะ หึ?”

“สิบแปดครับ... อยู่ในวัยกำลังกินกำลังนอน แล้วก็น่าเอ็นดูมากด้วย ลุงว่าชื่อนี้ไม่น่ารักเหรอครับ?” กันต์เอียงคอถามพลางช้อนตาขึ้นมองอย่างจงใจอ้อน แววตานั้นระยิบระยับปานดวงดาว

“น่ารัก... อย่างกับเด็กโข่งสิไม่ว่า” เสี่ยกรแค่นหัวเราะในลำคอ แต่สายตากลับเผลอจ้องมองใบหน้าใสซื่อที่แฝงความเจ้าเล่ห์นั้นอยู่นานเกินจำเป็น

“เห็นตัวบางๆ แบบนี้ผมก็อุ้มลุงไหวหน่า... อยากลองทดสอบแรงแขนเด็ก ม.6 ไหมล่ะครับ?” กันต์ขยิบตาให้หนึ่งทีพลางกวาดสายตามองสำรวจร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อดีของคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ปิดความปรารถนาไม่มิด

“เพ้อเจ้อ!” เสี่ยกรตะคอกกลับเสียงเข้ม แม้ใบหน้าจะยังคงนิ่งขรึมและดูดุดัน แต่ริ้วสีแดงจางๆ ที่ลามไปถึงใบหูหนากลับไม่พ้นสายตาของเด็กช่างสังเกตอย่างกันต์

‘หึ... ลุงเขินว่ะ น่ารักฉิบหาย’ กันต์คิดในใจอย่างลำพอง

“แล้วสรุปจะไปส่งไหมล่ะครับ? ถือว่าทำบุญทำทานกับเด็กหลงทางที่เพิ่งจะทำงานหนักจนเข่าอ่อนมาตั้งแต่เช้า” กันต์แสร้งทำท่าขาสั่นประกอบคำพูด

“เออ! ไปสิ เดี๋ยวเดินไปส่งให้ถึงที่ จะได้เลิกพูดมากพล่ามเรื่องไร้สาระเสียที” เสี่ยกรสะบัดหน้าหนีแล้วเดินนำออกไป ทิ้งระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว ท่าทางการเดินที่ดูมั่นคงและน่าเกรงขามนั้นกลับทำให้คนมองรู้สึกหลงไหลอย่างน่าประหลาดใจ

กันต์ลอบยิ้มกว้าง เขาเดินตามแผ่นหลังกว้างของคนเบื้องหน้าไปพลางฮัมเพลงอย่างรื่นเริง สายตาก็จ้องมองแผ่นหลังแน่นหนาที่ตัดกับแสงไฟในตลาดสดไปตลอดทาง... ดูเหมือนว่าการถูกเนรเทศมาสุพรรณบุรีครั้งนี้ จะมีเรื่องที่นุ่มฟูและตื่นเต้นกว่าการนั่งเฝ้าเขียงหมูเสียอีก