บทที่ 82

องศาxคีย์ลีน

แนะนำเรื่อง

ในค่ำคืนที่เร่าร้อน ท่ามกลางแสงไฟและแก้วเหล้าสีอำพัน ทำให้เธอขาดสติ และพลาดมีความสัมพันธ์กับชายหนุ่มสุดฮอตพ่ิวงมาด้วยสถานะลูกค้าร้านประจำของพี่ชายเธอ แม้จะพยายามหลบหลีกความเป็นจริง แต่ความเร่าร้อนในคืนนั้น เธอกลับจำมันไม่เคยลืม...

นิยายเรื่องนี้เป็นเซ็ทรุ่นลูกจากเรื่อง

(เสือร้ายขังรัก)

คำเตือน

(นิยายต่อไปนี้ เป็นนิยายเฉพาะ (ผู้ใหญ่) ซึ่งไม่เหมาะสมต่อเด็กที่ต่ำกว่า 18ปี นิยายเรื่องนี้จะมีเนื้อหาที่อันตรายอย่างชัดเจน ซึ่งจะมีฉากและตอนที่ใช้ความก้าวร้าว รุนแรง บังคับและขืนใจมีความสะเทือนใจ มีผลกระทบทางจิตใจ หรือลักษณะที่ไม่เหมาะสม โปรดพิจารณาก่อนอ่าน)

“...”

💢 สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 โดยห้ามผู้ใดนำส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ไปลอกเลียนแบบ ทำสำเนาถ่ายเอกสารหรือนำไปเผยแพร่บนอินเตอร์เน็ต และเครือข่ายต่างๆ ไม่ว่าจะรูปแบบใดๆ นอกจากจะได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากทางเจ้าของสิทธิ์เท่านั้น หากพบเจอจะดำเนินคดีตามกฎหมายให้ถึงที่สุด

นามปากกา วารินทร์ทิพย์

0

ครึ้มมมม!!! เสียงเมฆฝนกระหึ่มตกลงมาอย่างหนัก ท่ามกลางเสียงเพลงภายในร้านคาราโอเกะแห่งหนึ่ง...

แก้วเหล้าสีอำพันถูกยกขึ้นดื่มนับครั้งไม่ถ้วน เสียงโอดโอยจากเจ้าของร้านสักแห่งหนึ่งที่ถูกคนรักทิ้งไปเพราะความจน ภายในใจพลันนึกโทษตัวเอง ที่ทิ้งอนาคตตัวเอง เพื่อเลือกทำสิ่งที่รัก และบังคับน้อง ๆ ให้เลือกเส้นทางชีวิตเพื่อตัวเอง เพียงเพราะความชอบ...

การจะเป็นช่างสักได้ มันไม่ใช่แค่ต้องจินตนาการ แต่มันคือการถ่ายทอดอารมณ์ผ่านลายเส้นที่จะฝังลงเนื้อผิวของคนที่ต้องการเห็นภาพนั้นติดอยู่บนเรือนร่างไปจนตาย...

การทำอาชีพที่มั่นคงสำหรับผู้ใหญ่หลาย ๆ คนก็คงเป็นข้าราชการ แต่สำหรับเขา การมีอาชีพที่มีรายได้ที่มาจากความชอบและอิสระบวกกับในช่วงเวลานั้นไม่ใช่ว่าใครก็ทำมันได้คือ สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด...

แต่ในเมื่ออาชีพที่รัก...มันดันสวนทางกับอาชีพของคนที่รัก ทำให้เธอตัดสินใจทิ้งเขา เพราะแรงกดดันจากสถานะทางสังคม

สามเดือนก่อนหน้า....

“เราเลิกกันเถอะ เราอายคน พ่อแม่เราไม่สามารถรับแรงกดดันจาก ผอ หรือ คนอื่น ๆ ได้แล้ว เราอยากได้คนที่มั่นคงในชีวิต”

“แล้วเราไม่มั่นคงตรงไหน เงินเราก็มีให้เธอได้ทุกอย่าง ความรักเราก็ให้เธอเต็มที่”

“แค่รักอย่างเดียวมันไม่พอไง เราต้องการคนที่สามารถพาไปออกงานได้ อย่างไม่โดนสายตาเยียดหยามแบบนั้น”

“แล้วการที่เราชอบศิลปะบนร่างกาย มันผิดตรงไหนละแอมป์...”

“เพราะมันไม่ใช่ทุกคนที่ชอบสิ่งนี้ไง โดยเฉพาะผู้ใหญ่ที่เรานับถือ”

“มันก็เรื่องของเขาสิ มันอยู่บนตัวเรา ไม่ได้อยู่บนหัวของเขา”

“เอาเป็นว่า เราต้องการคนที่อยู่ในชีวิต ที่กล้ายืนข้าง ๆ เรา โดยที่เราไม่ต้องรู้สึกถึงสายตาพวกนั้น...”

“เราไม่เลิกกันได้ไหม”

“ขอโทษนะ แต่คำขอนั้น มันยากเกินไปสำหรับเรา...”

สิ้นเสียงหญิงสาว เรียวขาสวยก็ก้าวขาออกไปทันที ทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งจมอยู่กับความคิดกับประโยคเมื่อครู่ เขาไม่เคยรู้เลยว่า ความชอบในลวดลายหรือศิลปะบนเรือนร่าง มันทำให้ใครหลาย ๆ ต้องรับไม่ได้...

หยาดน้ำตาชายหนุ่มหลั่งไหลออกมาเป็นทางผิดหวังในครั้งนี้ มันทำให้เขารู้เลยว่า สถานะทางสังคม มีผลกับรอยสักบนตัวอย่างเถี่ยงแท้ แต่การที่มีรอยสักบนพื้นผิว ก็ไม่สามารถตัดสินได้ ว่าเป็นคนดีหรือเลว แต่หนึ่งที่เขารู้ในตอนนี้ คือตัวเขาเองต้องทำใจ และเคารพการตัดสินใจของเธอ....

คลาส หนุ่มช่างสักวัย 34 ปี ที่อดทนต่อคำดูถูกเปิดร้านสักเป็นของตัวเองในวัยเพียง 19 ปี เพื่อส่งน้องสาวและน้องชายเรียน