ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ)

ตอนที่1 ไม่อยู่ในสายตา

ร่างเล็กก้าวขาเข้ามาภายในรั้วมหาวิทยาลัยด้วยหัวใจที่เต้นแรงกว่าทุกวัน

นี่คือวันแรก… วันที่เธอรอคอยมานานเหลือเกิน

กะทิสูดลมหายใจลึก ๆ ไหล่บางขยับขึ้นลงตามแรงตื่นเต้น แสงแดดเช้าสะท้อนกระทบอาคารเรียนสูงใหญ่ ผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมา เสียงประกาศจากลำโพงดังระงมไปทั่ว บรรยากาศแบบที่เธอเคยเห็นแค่ในรูป ในคลิป หรือในจินตนาการ

วันนี้เธอไม่ใช่นักเรียนมัธยมอีกแล้ว

วันนี้เธอคือ นิสิตปีหนึ่งคณะวิศวกรรมศาสตร์สาขาเครื่องกล ใคร ๆ ถามว่าชอบไหม? คำตอบคือ… ไม่

เธอไม่ได้ฝันอยากเป็นวิศวกร ไม่ได้อินกับเครื่องยนต์ ไม่ได้หลงใหลโลหะหรือกลไกใด ๆ ทั้งนั้น เหตุผลเดียวที่เธอเลือกเรียนที่นี่ ก็เพราะคนที่เธอชอบ อยู่ที่นี่ต่างหาก...

ถ้าใครจะมองว่าเธอบ้าผู้ชาย กะทิก็ยอมรับตรง ๆ

ใช่… เธอบ้าเขา

เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เอาอนาคตตัวเองมาฝากไว้กับความรู้สึกของหัวใจ ฟังดูงี่เง่าแต่เธอก็เลือกแล้ว

กะทิก้มมองแผนที่ในมือถืออีกครั้ง นิ้วเรียวเลื่อนจอขึ้นลง เส้นทางที่เคยเซฟไว้ดูง่ายเหลือเกิน

แต่พอมาอยู่ตรงนี้จริง ๆ มันกลับไม่เหมือนกันเลยสักนิด ตึกที่ควรอยู่ตรงหน้า กลับกลายเป็นลานกว้าง ทางแยกที่ควรเลี้ยวซ้าย ดันไปโผล่อีกคณะหนึ่ง

ผู้คนเดินสวนกันจนเธอเริ่มรู้สึกตัวเล็กลงเรื่อย ๆสุดท้าย… กะทิหยุดยืนอยู่ตรงนั้น กลางทางเดินที่ไม่รู้ว่าควรไปทางไหนต่อ

ไม่มีเพื่อน

ไม่มีคนรู้จัก

ไม่มีแม้แต่คนคุ้นเคยเอาไว้ให้เกาะ

‘ถ้าจะโทรถาม… ได้ไหมนะ’

ความคิดนั้นผุดขึ้นมาโดยอัตโนมัติและใบหน้าของใครบางคนก็ลอยเข้ามาในหัวทันที ผู้ชายที่เธอแอบชอบมานานผู้ชายที่ทำให้เธอกล้าบ้าพอจะเลือกเรียนคณะนี้

แต่นิ้วที่กำมือถือกลับไม่ขยับ เธอไม่กล้าโทรไม่กล้ารบกวนไม่กล้าแม้แต่จะส่งข้อความ

เขาไม่เคยบอกให้เธอตามมา ทั้งหมดนี่… เป็นการตัดสินใจของเธอคนเดียว

“เฮ้!” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังกะทิสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกถึงปลายนิ้วที่สะกิดไหล่เธอเบา ๆ

“...”

“หวัดดี”

“...”

เธอหันกลับไปตามเสียงและก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย

ผู้ชายตรงหน้าสูงโปร่ง ผิวขาวสะอาด เสื้อยืดสีเรียบกับกางเกงยีนดูธรรมดา แต่กลับดูดีอย่างประหลาด ดวงตาคมเป็นประกาย ยามยิ้มมุมปากยิ่งทำให้ดูเป็นคนอัธยาศัยดี

“เราชื่ออคิน” เขาพูดพลางยิ้ม “เรียนวิศวะเครื่องกล”

“เรากะทิ… เรียนเครื่องกลเหมือนกัน” กะทิกะพริบตาถี่ๆ ก่อนจะยิ้มตอบอย่างเก้อ ๆ

“หลงทางเหรอ” อคินถามเสียงเป็นกันเอง

“นิดหน่อย… ไม่สิ หลงเยอะเลย” เธอหัวเราะแห้ง ๆ “ปีหนึ่งเหมือนกันใช่ไหม” เธอถามกลับ

“ใช่” เขาพยักหน้า “งั้นดีเลย เดี๋ยวเดินไปพร้อมกัน จะได้ไม่หลงคนเดียว”

ประโยคนั้นทำให้ไหล่ที่เกร็งอยู่คลายลงอย่างไม่รู้ตัว อย่างน้อย… วันนี้เธอก็ไม่ต้องยืนเดียวดายอีกแล้ว

ทั้งสองเดินไปพร้อมกัน มุ่งหน้าไปยังหน้าคณะเพื่อรายงานตัว บริเวณนั้นเต็มไปด้วยรุ่นพี่คอยจัดแถว แจกเอกสาร ตรวจรายชื่อ บางคนพาไปถ่ายรูป บางคนอธิบายกำหนดการคร่าว ๆ ของวันแรก รับบัตรนิสิต ชี้แจงระบบเรียน ตารางกิจกรรม และการปฐมนิเทศ

ทุกอย่างดูวุ่นวาย แต่ก็มีชีวิตชีวา

กะทิพยายามตั้งใจฟังและลองชะเง้อมองไปรอบ ๆ อย่างเผลอใจ เธอมองหาคนเพียงคนเดียวแต่ไม่เห็นแม้แต่เงา

มุมปากเล็กค่อยๆ คว่ำลง สีหน้าเศร้าจางๆ นั้นไม่รอดพ้นสายตาอคินไปได้

“เป็นอะไรหรือเปล่า” เขาถาม

“เปล่า… แค่คิดอะไรนิดหน่อย” กะทิส่ายหน้าเบา ๆ

ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะไปต่อ เสียงฝีเท้าจากบันไดด้านข้างก็ดึงสายตาเธอไป และในที่สุด… คนที่เธอรอคอยก็ปรากฏตัว

น่านน้ำ...

เขาเดินลงมาพร้อมหญิงสาวคนหนึ่ง ผู้หญิงรูปร่างดี เซ็กซี่ดูมั่นใจ และอีกอย่างอกยังอึ๋มอีกต่างหาก ทุกอย่างดูเข้ากันไปหมดเมื่อยืนอยู่ข้างเขา

สวยกว่าเธอ

ดูเหมาะสมกว่าเธอ

หัวใจของกะทิหล่นวูบ สายตาเธอหยุดอยู่ตรงนั้นนานเกินไป อคินมองตาม ก่อนจะยิ้มบาง ๆ เขายื่นมือไปวางบนหัวเธออย่างเป็นกันเอง

“กะทิก็น่ารักนะ แต่พี่คนนั้นเขาดูสวยเซ็กซี่จริง ๆ”

“อคิน!” เธอหันไปตีแขนเขาเบา ๆ ด้วยสีหน้าที่แดงจัด

กะทิรีบละสายตา หันกลับมาคุยกับอคินแทน ราวกับพยายามกลบความรู้สึกในใจ

เสียงพูดคุยรอบตัวเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากการรายงานตัวใกล้จะเสร็จสิ้น กลุ่มนักศึกษาเดินผ่านไปมาอย่างคุ้นเคย บางคนทักทายกันเสียงดัง บางคนยืนคุยหัวเราะเหมือนไม่มีอะไรต้องกังวล

น่านน้ำเดินเข้ามาจากอีกฝั่งของลานคณะ ท่าทางสบายๆ เสื้อช็อปสีน้ำเงิน กางเกงยีนสีเข้มรับกับรูปร่างสูงใหญ่ของเขาได้อย่างพอดี ข้างกายยังคงมีหญิงสาวคนเดิมเดินมาด้วย แขนเรียวของเธอเกี่ยวแขนเขาแน่นเหมือนเป็นเรื่องปกติ

“พี่น่าน!”

เสียงของรุ่นน้องปีสองดังขึ้น ชายหนุ่มเจ้าของเสียงเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า ก่อนที่รุ่นน้องจะยกมือไหว้ตามมารยาท

“กำลังจะกลับเหรอครับ”

“อืม” น่านน้ำพยักหน้าเล็กน้อย

“พอดีคืนนี้พวกผมจะไปเที่ยวกันน่ะครับ” รุ่นน้องอีกคนเสริมขึ้น “ชวนพี่ไว้ก่อน เผื่อพี่ว่าง”

หญิงสาวที่เกาะแขนเขาอยู่ยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะเอียงหน้าเข้าหาเขานิด ๆ

“มีล่าก็จะไปนะ น่านไปด้วยกันสิ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ “มีน่านไปด้วย ล่าก็จะได้เมาเต็มที่ไง” เสียงนั้นดังชัดเจน ราวกับตั้งใจให้ใครบางคนได้ยิน

กะทิยืนอยู่ไม่ไกล ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่ค่อยๆ จมลง เธอเห็นทุกอย่างเห็นมือผู้หญิงคนนั้นที่เกาะแขนน่านน้ำ เห็นท่าทางสนิทสนมที่ไม่ต้องพูดก็รู้ว่า ไม่ใช่แค่คนรู้จัก

“...”

“มีธาม ฉลาม พีเจ แล้วก็พวกรุ่นน้องอีกหลายคนเลยนะคะ” มีล่าพูดต่ออย่างกระตือรือร้น “ไปผับแถวมหาลัย สนุกดี”

“มึงจะไม่ไป?” พีเจเพื่อนในคณะที่ทำหน้าที่ดูแลการรายงานตัวหันไปมองน่านน้ำ

“ไม่ไป” น่านน้ำตอบกลับแทบจะทันที น้ำเสียงนั้นฟังดูเรียบเฉยอย่างไม่ลังเล

“อ้าว ทำไมล่ะน่าน มีล่าอยากให้น่านไปด้วยนะ” มีลาชะงักไปเล็กน้อย

“ขี้เกียจ” เขาขยับไหล่เล็กน้อย สีหน้าเบื่อหน่ายชัดเจนรุ่นน้องบางคนมองหน้ากัน ก่อนจะพยายามรบเร้า

“ไปเถอะพี่น่าน แป๊บเดียวเองนะครับ”

“ใช่ ๆ พี่ไปด้วยกัน”

“นะน่าน… แค่คืนนี้เอง” มีล่ายังไม่ยอมแพ้ เธอบีบแขนเขาแน่นขึ้น

“อืม” น่านน้ำถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตอบแบบส่งๆ

คำตอบนั้นเหมือนไม่มีความหมายแต่กลับทำให้หัวใจของคนที่แอบฟังอยู่… หน่วงลงอย่างแรง

กะทิแทบกลืนน้ำลายไม่ลง ลำคอแห้งผากทั้งที่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาเห็นเธอ เธอมั่นใจว่าเขาเห็น

แต่เขากลับทำเป็นไม่สนใจ ทำเหมือนเธอเป็นเพียงอากาศเป็นแค่ฉากหลังที่ไม่มีตัวตน

“กะทิ” เสียงอคินทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมอง

“หืม?”

“เซ็นชื่อตรงนี้หน่อย” เขายื่นแผ่นกระดาษมาให้

กะทิรีบรับปากกา มือเล็กสั่นนิด ๆ ตอนก้มลงเซ็นชื่อ และในจังหวะนั้นเอง สายตาหลายคู่ก็หันมามองเธอโดยไม่ตั้งใจ

รวมถึง… สายตาของคนที่เธอพยายามไม่มอง

อคินเงยหน้าขึ้นไปถามพีเจ

“พี่ครับ มีอะไรต้องทำอีกไหมครับ”

“ไม่มีแล้วครับ รายงานตัวเสร็จแล้ว กลับบ้านได้เลย” พีเจส่ายหน้า

“ครับ” อคินพยักหน้า ก่อนจะหันมายิ้มให้กะทิ “ไปกันเถอะ”

กะทิพยักหน้าตามแรงส่งนั้นแต่ก่อนจะก้าวเท้าออกไปเธอเผลอเหลือบมองน่านน้ำอีกครั้ง เธอหวัง… แค่เสี้ยววินาทีหวังว่าเขาจะมองกลับมา หวังว่าเขาจะพูดอะไรสักคำ แต่เขากลับหันไปคุยกับชายอีกคนไม่เหลือบมองเธอแม้แต่นิดเดียว

เหมือนว่า…

เธอไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลยตั้งแต่ต้น กะทิเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะก้าวเดินตาม อคินออกไป ทิ้งความรู้สึกอึดอัดเอาไว้ข้างหลัง

และนั่น คือครั้งแรกที่กะทิเริ่มรู้สึกว่าการตามใครสักคน… มันอาจทำให้เจ็บมากกว่าที่คิด