บทที่ 83

ประสบการณ์บวกความชอบทำให้ชายหนุ่มเรียนรู้และฝึกฝนที่จะอยู่ในวงการนี้มาอย่างยาวนาน เพื่อหาเลี้ยงครอบครัว ชายหนุ่มจึงอุทิศทั้งชีวิตเพื่ออาชีพนี้ และไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เขายังคงทำมันได้อย่างดีขึ้นเรื่อย ๆ

“...”

“วันนี้พี่คลาส มาคนเดียวเหรอคะ”

เสียงหญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่ม เมื่อเห็นว่าเขาอยู่คนเดียว สายตาคู่คมจ้องมองนมตรงหน้า ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า มันเย้ายวนรัญจวนใจ การที่พบเจอสองเต้าอวบอูมข้างนอก มันช่างต่างจากเวลาที่เขาทำงานเป็นอย่างมาก หลายคนอาจสงสัยว่าทำไม ช่างสักถึงทนไว้ต่อสองเต้านุ่มนิ่มตรงหน้าได้ แต่สำหรับเขาเป็นสิ่งที่น่ารำคาญสิ้นดี เกะกะ ลูกหู ลูกตา และมีผลต่อลายเส้นเป็นอย่างมาก

“มองขนาดนี้อยากดูด หรือ อยากซบคะ”

น้ำเสียงยั่วยวนเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา เพียงเท่านั้นก็ทำให้ชายหนุ่มรับรู้ได้ทันที ว่าเธอต้องการสิ่งใดจากเขา

ปึก!ปึก!ปึก!

อื้อออออออ!!!!

เสียงเนื้อกระทบกันดังกึกก้องไปทั่วบริเวณห้อง... ไร้ซึ่การรบเร้า.. คลาสอัดกระแทกแก่นกายใหญ่เข้าใส่หญิงสาวตรงหน้าที่ไม่รู้แม้แต่ชื่อของเธออย่างดิบเถื่อน และดุดัน มือหนากระชากเรือนผมของเธออย่างแรง โดยไม่สนเสียงร้องโอดโอยของเธอแม้แต่น้อย

ตับ!ตับ!ตับ!

“อ๊ะ!โอ้ยยยยย เบา หน่อยได้ไหม”

ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขาอัดกระแทกสะโพกสอบเข้าใส่เธอจนเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายของอีกวัน

ครืด~~~ครืด~~

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางเสียงกรนที่ดังสนั่นของคลาส ชายหนุ่มหลับราวกับว่าชีวิตนี้สงบสุขเกินกว่าจะตื่นขึ้นมาใช้ชีวิต

ต่างจากน้องชายคนเล็กที่ร้อนรนราวกับกำลังจะตกนรก

“เฮียคลาส ไปตายที่ไหนวะเนี่ย !”

เสียงเคเอ่ยขึ้นด้วยความร้อนใจ เมื่อพี่ชายตัวดีของเขาดันหายไปจากร้านเหมือนทุกคืน แต่ทว่าวันนี้กลับต่างออกไป ที่เลยเวลาเปิดแล้ว พี่ชายเขากลับไม่โผล่หัวมา

“จะทำไงดีวะเนี่ย”

เคนั่งมองนาฬิกาในข้อมือครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนที่พี่ชายเขาจะกดรับสาย

“โทรมาหาพ่อง!”

“ไอเฮีย!! ไปตายที่ไหน มึงนัดลูกค้าคนสำคัญไว้”

“ช่างแม่ง กูจะนอน!”

คลาสกดวางสายน้องชายทันที ก่อนจะนอนต่อด้วยท่าทีงัวเงีย

“ไอ้เฮีย! เห้ยยย เดี๋ยว! เอาไงดีวะเนี่ย!”

“เจ้ ! โทรหาเจ้”

ซึ่งไร้หนทางเคต่อสายหา คีย์ลีน พี่สาวคนกลางอย่างเลี่ยงไม่ได้ หากไม่ใช่เหตุจำเป็นไม่มีทางทีคีย์ลีนจะยอมมา

ครืด~ครืด~

คีย์ลีนกดรับสายน้องชายทันที ก่อนจะขอตัวจากเพื่อน ๆ

“ ว่าไง มีอะไร”

“เจ้! ชิบหายแล้ว ไอ้เฮียคลาส เทงาน”

“ได้ไงอ่ะ”

“เออดิ ละใกล้ถึงเวลาแล้วด้วย เจ้มารับงานแทนหน่อย”

“จะบ้ารึไง ลูกค้าเฮีย แกตามเฮียมาเองดิ”

“ถ้าเฮียมันมาอ่ะ ผมจะโทรหาเจ้ปะ”

“แคนเซิลไปก่อน งานใหญ่แบบนั้น ฉันทำไม่ได้หรอก”

“จะแคนเซิลได้ไง ลูกค้าคือ พี่องศา สถาปัตยกรรม คนดังมหาลัยเลยนะเว้ย เกิดเขาไม่พอใจ โพสต์ประจานขึ้นมา คนที่ลำบาก คือ เฮียนะเว้ย ละแม่งมารอกันตั้งนานแล้ว”

“บ้าชะมัด!”

คีย์ลีนยกมือขึ้นเหนือหัวอย่างจนความคิด ปกติแล้วพี่ชายของเธอจะเป็นคนที่มีความรับผิดชอบมากกว่านี้ แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไป

“รับหน้าไปก่อนเดี๋ยวฉันเข้าไป”

คีย์ลีนเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีหงุดหงิด ก่อนจะโบกรถเพื่อไปยังร้านสักของพี่ชายตัวเอง ระหว่างทางก็คอยโทรหาพี่ชายตัวเองอยู่ตลอด เธอไม่เข้าใจว่าพี่ชายของเธอ ถึงกล้าดีทิ้งงานลูกค้าระดับนี้ไป...