บทที่ 5

เหวินซวี่ไห่มองหน้าสหายแวบหนึ่ง จากนั้นก็ได้แต่พยักหน้า “เจ้าต้องระวังตัวด้วย เรื่องที่เกิดขึ้นกับเราสองคน หากเลี่ยงได้ข้าเองก็ไม่อยากให้เจ้าไปเสี่ยงที่หั่วซานอีก”

“วางใจเถิด ข้าเพียงไปที่วัด จะไม่เข้าใกล้หั่วซานอีก”

“เช่นนั้นข้าก็วางใจ อย่าลืมพาคนของเราไปด้วย”

กู้จื่อเหยียนเขียนจดหมายส่งกลับไปยังเมืองหลวงเงียบๆ เรื่องราวที่เกิดขึ้นยังหั่วซาน ยังคงกวนใจเขาไม่หยุดกระทั่งไม่อาจนอนหลับ

ภาพใบหน้าของชายหนุ่มผู้หนึ่งที่คุกเข่าหน่าหลุมศพ อีกทั้งบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย หากแต่อะไรบางอย่างทำให้เขามั่นใจว่ามันคือปลายยอดหั่วซานอันสูงชันนั้น

“มันคืออะไรกันแน่”

เขาพึมพำกับตัวเองเงียบ จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกับพยายามนอนให้หลับ ระหว่างที่กำลังพลิกตัวและหลับตาลงนั้น เขาหาได้สังเกตเลยว่ามีเงาวูบหนึ่งผ่านหน้าต่างไป

เงานั้นวูบไหวไปยังห้องของเหวินซวี่ไห่ กระทั่งค่อยๆ เลือนหายเข้าไปด้านใน นับจากนั้นกระทั่งรุ่งสางเงานั้นก็ไม่ได้กลับออกมาอีกเลย

รุ่งเช้าวันต่อมากู้จื่อเหยียนเดินทางไปที่วัดเฮยหลง ซึ่งเป็นวัดที่มีชื่อเสียงของเมืองหลงอู่ เขาเข้าพบไต้ซือไป๋อู่ ซึ่งอีกฝ่ายก็ให้เข้าพบโดยดีเนื่องจากรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นมือปราบที่ช่วยเจ้าเมืองสืบคดีสำคัญหลายครั้ง

ไต้ซือไป๋อู่จ้องมองชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงถอนหายใจออกมา “ประสกหลายวันจากนี้จงระวังให้มาก เคราะห์ร้ายดูเหมือนกำลังคืบคลานเข้ามาแล้ว”

กู้จื่อเหยียนได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมาบางๆ “ขอบคุณไต้ซือ ความจริงชะตาของข้านั้น มีไต้ซือหลายท่านเคยทำนายทายทัก อีกทั้งยังกล่าวเหมือนกันกับท่าน”

ไต้ซือไป๋อู่เพียงพยักหน้า “ชะตาของท่านเป็นเรื่องที่เกี่ยวพันกับเรื่องในอดีต ดีร้ายอย่างไรไม่อาจคาดเดา ขอเพียงท่านเชื่อมั่นในความดี ทุกอย่างย่อมส่งผลให้การกระทำลุล่วง”

“ข้าใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน หากข้าทำเรื่องไม่ดีเอาไว้ในอดีต ข้าย่อมต้องชดใช้เป็นเรื่องธรรมดา”

“ประสกเป็นผู้ที่มีชะตากล้าแข็ง ทั้งยังเป็นผู้ที่ยึดมั่นต่อความถูกต้อง ยากนักที่จะพานพบ”

“ข้ามีเรื่องรบกวนสอบถาม”

“เชิญกล่าว”

“ดาบของข้าเล่มนี้” กู้จื่อเหยียนค่อยๆ วางดาบปักวสันต์ลงตรงหน้าไต้ซือไป๋อู่ เขามองอีกฝ่ายพิจารณาดาบของตนจากนั้นจึงวางลงดังเดิม

“เป็นดาบที่ดี” แม้จะกล่าวเช่นนั้นแต่สีหน้ากลับเป็นไปในทางตรงกันข้าม

“เมื่อวานข้ากับสหายไปตรวจตราใกล้หั่วซาน”

ไต้ซือไป๋อู่ขมวดคิ้วมองชายหนุ่มจากนั้นจึงได้แต่พยักหน้าราวเพิ่งตระหนักบางอย่าง “สถานที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความชั่วร้าย นี่คงเป็นเหตุผลที่ดาบเล่มนี้ยังคงหลงเหลือกลิ่นอายเหล่านั้นมาด้วย”

“ท่านกล่าวไม่ผิด ข้ากับสหายดูเหมือนเจอเข้ากับบางอย่าง”

ไต้ซือไป๋อู่มองดาบปักวสันต์อีกครั้ง

“ไต้ซือพอจะทราบหรือไม่ว่าเพราะเหตุใดดาบเล่มนี้จึงสามารถทำร้ายปิศาจตนนั้นได้”

ไต้ซือไป๋อู่ยิ้มแล้วเงยหน้าขึ้นมองกู้จื่อเหยียน แวบหนึ่งกึ่งกลางหน้าผากของกู้จื่อเหยียน กลับปรากฏสัญลักษณ์คล้ายอักขระสีทองขึ้น “หาใช่เป็นเพราะดาบเล่มนี้ไม่”

“ไต้ซือหมายความว่าอย่างไร”

“ชะตาของท่านมีความพิเศษ อดีต ปัจจุบัน อนาคต ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับทางเลือกที่ท่านเลือกเดินทั้งสิ้น หากท่านต้องการคำตอบ ก็คงมีแต่ตัวท่านเท่านั้นที่สามารถหาพบ”

กู้จื่อเหยียนชะงัก เขาสบตากับไต้ซือไป๋อู่ครู่หนึ่ง ภาพของบุรุษผู้นั้นยังคงวนเวียนในความคิด “เช่นนั้นข้ารู้แล้วว่าสมควรทำเช่นไร”

“อามิตตาพุทธ”

กู้จื่อเหยียนจากมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เขามองดูคนสองคนที่เขาพามาด้วย จากนั้นจึงเดินตรงเข้าไปหา “เจ้าสองคนกลับไปก่อนเถิด ข้ามีเรื่องอื่นที่ต้องทำ”

“ขอรับ”

มองดูเจ้าหน้าที่สองคนเดินจากไป กู้จื่อเหยียนได้แต่ถอนหายใจ เขาไม่อาจเสี่ยงพาผู้ใดขึ้นหั่วซานไปด้วย เนื่องจากเกรงว่าจะเกิดเรื่องอีก

ภาพความทรงจำเลือนรางที่เขาพบ เขามั่นใจว่ามีความเกี่ยวข้องกับอดีตของเขา อดีตที่ยังคงตามหลอกหลอน

นับจากผ่านพิธีสวมหมวกเพื่อเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ เขาเคยฝันซ้ำซาก หากแต่พอตื่นขึ้นกลับลืมเลือนไปจนสิ้น ที่จดจำได้คือความเศร้าโศกที่ยังคงเกาะกุมจิตใจ รวมไปถึงเสียงร้องไห้ตัดพ้อของคนผู้หนึ่ง ก่อนที่เสียงนั้นจะกลายเป็นความคลั่งแค้น เกลียดชัง...

ร่างสูงกระโดดขึ้นบนหลังม้าจากนั้นก็เลี้ยวไปอีกด้าน ซึ่งหาใช่ทิศทางเข้าเมืองไม่

เมื่อเขาจากไปแล้วภายในห้องของไต้ซือไป๋อู่ กลับปรากฏเงาร่างหนึ่งขึ้น ด้านข้างยังมีร่างของไต้ซือไป๋อู่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น สภาพร่างกายขาวซีดไร้สีเลือดหลงเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก

“ท่านพี่...”

เสียงร่ำไห้ดังขึ้นด้วยความอ้างว้าง หากแต่เมื่อเงาร่างนั้นจางหายไป ทุกอย่างก็หลงเหลือเอาไว้เพียงความเงียบงัน

ครู่ต่อมาพระลูกวัดเข้ามาหาไต้ซือไป๋อู่ เขาร้องโหวกเหวกโวยวาย กระทั่งพบว่าไต้ซือไป๋อู่นั้นสิ้นลมไปแล้ว...

หั่วซานอันสูงชันหาได้ทำให้กู้จื่อเหยียนเปลี่ยนใจ เขาลงจากหลังม้าจากนั้นก็ลูบแผงคอมันเบาๆ “เจ้ากลับไปก่อนไม่ต้องรอ ข้าไม่รู้ว่าจะลงเขาเมื่อไร”

เจ้าม้าคู่ใจส่งเสียงในลำคอ จากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับไปตามถนนที่มันพาเจ้านายมา ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองทางเดินรกร้าง จากนั้นคิ้วเข้มก็ต้องขมวดมุ่น

“อาไห่ เหตุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่”

เหวินซวี่ไห่ถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่ง “เพราะข้ารู้ว่ายังไงเจ้าก็ต้องมาอย่างไรเล่า” กล่าวจบก็ก้าวออกมาจากหลังต้นหยาง “เจ้าให้สองคนนั้นกลับไป ข้าก็รู้แล้วว่าเจ้าต้องมาที่นี่แน่ๆ”

“ข้ามีบางอย่างต้องการพิสูจน์”

“เจ้ากำลังเอาชีวิตไปทิ้ง ไม่มีใครที่ขึ้นไปแล้วได้กลับลงมา”