บทที่ 4

กู้จื่อเหยียนมองสบตากับเหวินซวี่ไห่นิ่ง ทั้งสองคนต่างตัดสินใจไม่พูดอะไร เพียงเก็บดาบขึ้นและต่างคนต่างก็ช่วยกันพยุงกันและกันเดินลงเขามา

ระยะทางที่ทั้งสองขึ้นเขาไปนั้นไม่ไกลนัก หากแต่เส้นทางที่รกร้างก็ทำให้ลำบากไม่น้อยกว่าจะเดินลงเขามาได้

เมื่อนำม้าที่ผูกเอาไว้เดินออกมาจากเขตหั่วซาน เหวินซวี่ไห่อดที่จะมองหน้าสหายของตนไม่ได้ เขาสงสัยหากแต่ก็ไม่รู้ว่าควรเอ่ยถามเช่นไรดี ดังนั้นจึงได้แต่รวบรวมความคิดของตัวเอง กระทั่งหันไปมองกู้จื่อเหยียนอีกครั้ง และพบว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมายังเขาเช่นกัน

“มีอะไรหรือ”

“จื่อเหยียน ข้า...”

“ข้าเหมือนจะเห็นภาพบางอย่าง ตอนที่ข้าแทงปิศาจตนนั้น”

เหวินซวี่ไห่เลิกคิ้วมองอีกฝ่าย “ภาพอะไร”

“บุรุษผู้หนึ่ง”

“ใครหรือ”

“ไม่รู้สิ ข้าไม่เคยเห็นเขามาก่อน ดูเหมือนเขากำลังคุกเข่าอยู่หน้าหลุมศพ” พูดจบก็เงยหน้าขึ้นมองยังยอดเขาที่ถูกเมฆหมอกหนาทึบบดบัง “หลุมศพที่ดูเหมือนจะตั้งอยู่บนยอดเขา...สักแห่ง”

หากเขาเดาไม่ผิดหลุมศพนั้นอาจอยู่เหนือยอดเขาหั่วซาน หากแต่เขาก็ไม่ได้พูดออกมา

“จื่อเหยียน” เหวินซวี่ไห่รู้สึกไม่ใคร่จะสบายใจนัก “เรื่องในวันนี้เราไม่ควรพูดออกไป ความเชื่ออันล้ำลึกของชาวบ้านที่นี่ อาจทำให้พวกเขาต่อต้านทั้งเจ้าและข้า”

“เพียงเพราะเราเข้ามาในหั่วซานหรือ”

“ใช่ ดีไม่ดีพวกเขาอาจโทษว่าเป็นเพราะเราสองคนเข้ามา ดังนั้นเรื่องการตายที่อาจยังคงเกิดขึ้นนั้น เราอาจกลายเป็นต้นเหตุขึ้นมาจริงๆ ข้าว่าเรื่องนี้...จนกว่าเราจะสามารถไขคดีได้ เรา...”

กู้จื่อเหยียนขมวดคิ้ว เขายังคงเงยหน้าขึ้นมองยอดเขาสูงชัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำได้เพียงพยักหน้า “ข้าเข้าใจ ไปเถิด”

“ยังมี...”

“อะไรหรือ”

“เพราะอะไรดาบของเจ้าจึงสามารถทำร้ายปิศาจตนนั้นได้”

กู้จื่อเหยียนส่ายหน้า “ข้าเองก็ไม่รู้” เขาส่ายหน้าด้วยความจนใจ เนื่องจากตัวเขาเองก็ประหลาดใจไม่แพ้ผู้เป็นสหาย

“จื่อเหยียน” เหวินซวี่ไห่ขมวดคิ้ว “หากเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราไม่อาจควบคุมจริงๆ เจ้าว่าเราควรทำเช่นไรดี”

มีหรือที่กู้จื่อเหยียนจะไม่เข้าใจว่าเหวินซวี่ไห่หมายความว่าอย่างไร เรื่องของปิศาจคนธรรมดาอย่างพวกเขาจะจัดการได้อย่างไร

“ข้าอยากไปลองปรึกษากับไต้ซือไป๋อู่ดูก่อน หากไม่ได้ผลคงต้องขอความช่วยเหลือไปยังเมืองหลวง ข้าพอจะรู้จักหลวงจีนที่มีฝีมือในเรื่องนี้อยู่บ้าง”

“เชื่อถือได้หรือ มิใช่เจ้าไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ แล้วทำไมเจ้าจึงรู้จักหลวงจีนเหล่านั้นเล่า”

“คำร่ำลือน่ะ” กู้จื่อเหยียนถอนหายใจออกมา “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเชื่อถือได้หรือไม่ แต่ดูเหมือนหลวงจีนผู้นั้นจะมีชื่อเสียงในเมืองหลวง”

เขาจดจำได้แม่นเนื่องจากอีกฝ่ายเคยรั้งเขาเอาไว้ ในวันที่เขาพามารดาไปไหว้พระที่วัด วันนั้นเขาถูกทักว่าอายุสั้น และนั่นจึงเป็นสาเหตุให้มารดาสรรหาวิธีต่างๆ เพื่อต่อชะตาอายุให้เขา

‘น่าเสียดาย ท่านเป็นคนที่นับว่ามีดวงชะตาแรงกล้า หากแต่กลับอายุสั้นยิ่งนัก เรื่องราวในอดีตจะส่งผลให้ชะตาในอนาคตพลิกผัน ความผูกพันและความแค้นที่ยากสะสาง ทำให้ท่านล้วนไร้ซึ่งหนทางหลีกเลี่ยง อามิตตาพุทธ’

“เอาอย่างนี้สิ เจ้าส่งข่าวไปเลย ขอคำปรึกษาจากหลวงจีนผู้นั้น ไม่ว่าจะอย่างไรเราควรเหลือทางออกเอาไว้บ้าง”

“อืม” กู้จื่อเหยียนพยักหน้าช้าๆ “ข้าจะรีบส่งข่าวไปที่เมืองหลวงทันที”

เหวินซวี่ไห่กระโดดขึ้นบนหลังม้า เช่นกันกับกู้จื่อเหยียน ทั้งสองยังคงมองเข้าไปยังทางขึ้นเขา ในใจสับสนนั้นกำลังครุ่นคิดในเรื่องที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

เหวินซวี่ไห่สาบานกับตัวเอง หากไม่จำเป็นจริงๆ เขาจะหาทางหลีกเลี่ยง ไม่เข้าใกล้สถานที่แห่งนี้อีกเป็นอันขาด

ผิดกับกู้จื่อเหยียนที่กำลังครุ่นคิดถึงภาพเหตุการณ์เลือนรางที่เขาเห็นเมื่อครู่ บุรุษผู้นั้นแม้เขาไม่คุ้นเคยแต่เพราะเหตุใดเขาจึงรับรู้ได้ถึงความโศกเศร้าที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างที่นั่งคุกเข่านิ่ง

เมื่อทั้งสองกลับเข้าไปในกำแพงเมือง กู้จื่อเหยียนกำชับให้เจ้าหน้าที่ทุกคนลาดตระเวนดูแลความปลอดภัย อีกทั้งกำชับให้ติดประกาศให้ชาวบ้านอยู่แต่ในบ้าน อย่าได้ออกมาด้านนอกในยามวิกาล

“เจ้าว่าปิศาจสาวตนนั้นจะถูกเจ้าฆ่าตาย หรือว่านางเพียงหายตัวไปชั่วคราวเท่านั้น”

“ข้าเองก็ไม่รู้” ในขณะที่ตอบคำถาม กู้จื่อเหยียนใช้ผ้าเช็ดดาบปักวสันต์ของตัวเอง พร้อมกันนั้นก็มองพิจารณาอย่างละเอียด

ดาบเล่มนี้เป็นดาบประจำตำแหน่ง เขาได้รับพระราชทานมาจากฮ่องเต้ เพราะบิดาเป็นขุนนางตงฉินที่มีผลงานไม่น้อย อีกทั้งพี่ชายของเขาเองก็เป็นถึงราชอาลักษณ์หลวง ดังนั้นฮ่องเต้จึงทรงสนพระทัยเป็นพิเศษ ในวันที่เขาขอออกมาประจำการยังเมืองหลงอู่ แต่ถึงอย่างนั้นไม่ว่าจะมองเช่นไรเขาก็มองไม่เห็นว่ามีสิ่งใดพิเศษ จึงได้ทำให้เขาสามารถแทงปิศาจตนหนึ่งได้

“เจ้าจะให้คนส่งจดหมายไปยังเมืองหลวงเลยหรือไม่ ข้าพอรู้จักคนของหอสาส์น”

“อ้อ เช่นนั้นข้าจะจัดการเดี๋ยวนี้ พรุ่งนี้เช้าข้าอยากลองไปที่วัด เผื่อไต้ซือไป๋อู่จะมีความเห็นอื่น”

“แต่พรุ่งนี้ข้าต้องเข้าเวรรักษาการ”

“ข้าไปคนเดียวได้”