บทที่ 6

“ข้าเคยได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน เจ้าจะบอกอีกกี่ครั้งผลก็ยังคงเดิม”

“เพราะอย่างนั้นข้าจึงจะไปกับเจ้าอย่างไรเล่า”

“ไม่ได้” กู้จื่อเหยียนปฏิเสธ

“ข้าจะไป หรือไม่เจ้ากับข้าแยกกันไปคนละทาง ข้าไปทางเจ้าไปทาง อย่างไรคดีนี้ข้าเองก็มีส่วนรับผิดชอบ”

กู้จื่อเหยียนถอนหายใจออกมาด้วยความจนใจ เขาเพียงหมุนตัวเดินขึ้นเขาไปเงียบๆ และได้ยินเสียงฝีเท้าของเหวินซวี่ไห่เดินตามมา หากแต่ก็ไม่ได้หันกลับไปเอ่ยปากไล่

ลึกๆ แล้วเขาเองก็รู้สึกโล่งใจที่มีคนติดตามขึ้นเขา เพราะอีกใจหนึ่งก็ให้หวั่นใจกับสิ่งที่รอเขาอยู่บนยอดเขา เขากังวลว่าจะเกิดอันตรายขึ้นกับสหาย ซึ่งหาได้รับรู้อะไรด้วยไม่

“จื่อเหยียนเจ้าจะขึ้นยอดเขาหรือ”

เมื่อมั่นใจแล้วว่าสหายเดินตรงขึ้นเขา หาได้มีจุดประสงค์จะเดินสำรวจเพียงอย่างเดียว เหวินซวี่ไห่ก็รีบเอ่ยถาม ในใจอดรู้สึกหวั่นขึ้นมาไม่ได้ เพราะบรรยากาศรอบตัวตอนนี้ ทำให้เขาหายใจติดขัดด้วยความหวาดผวา จนแทบจะแสดงออกมาทางสีหน้า

“ข้าอยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง”

“อะไรหรือ”

“หลุมศพ”

“หา!!!”

“ข้าฝันเห็นสตรีผู้หนึ่งมาสามปีเต็ม นับจากที่ข้าสวมหมวกเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ วันนั้นที่ข้าใช้ดาบแทงปิศาจที่ทางขึ้นหั่วซาน ข้าเห็นคนผู้หนึ่งนั่งคุกเข่าอยู่หน้าหลุมศพ ข้าสงสัยว่าคนผู้นั้นคือตัวข้าเอง”

เหวินซวี่ไห่มองสหายราวไม่เคยรู้จักมาก่อน “เจ้าหมายความว่าอย่างไร เจ้าเคยมาที่หั่วซานเช่นนั้นหรือ”

“อาจใช่”

เหวินซวี่ไห่มองกู้จื่อเหยียนด้วยใบหน้าลังเล หากแต่เขายังไม่ทันได้พูดอะไรอีกฝ่ายก็ออกเดินทางต่อ เขาได้แต่มองแผ่นหลังของกู้จื่อเหยียน ในดวงตาฉายแววสับสนลังเล กระทั่งเดินไปได้อีกครู่ใหญ่ ทั้งสองก็ตัดสินใจนั่งพัก

ท่ามกลางธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ ความเงียบอันสวนทางกับความน่าจะเป็น ทำให้กู้จื่อเหยียนได้แต่มองไปรอบๆ ด้วยดวงตาสำรวจ คิ้วเข้มยังคงไม่คลายนับจากที่เขาขึ้นเขามา

เหวินซวี่ไห่มีท่าทีเหมือนอยากจะพูดอะไรหลายครั้ง หากแต่ทุกครั้งก็หยุดชะงักก่อนจะเงียบไป

“เจ้าอยากจะพูดอะไรหรือ เหตุใดทำท่าทีลับๆ ล่อๆ”

ไม่คาดเหวินซวี่ไห่ถึงกับสะดุ้ง

“เจ้าหมายถึงเรื่องใด”

“ตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว เจ้าอยากจะพูดอะไรกับข้าหรือ”

เหวินซวี่ไห่ขมวดคิ้วด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ ดวงตาของเขาฉายแววสับสน “เรากลับไปตอนนี้ยังทันนะ” พูดจบเขาก็มองไปรอบๆ ท่าทีของเขาราวกำลังหวาดกลัวบางอย่าง เสียงที่พูดหรือก็เบาแสนเบา

กู้จื่อเหยียนมองตามสายตาของสหาย นอกจากความเงียบและความรกทึบแล้ว เขาย่อมมองไม่เห็นสิ่งใดอีก “หากเจ้าเปลี่ยนใจก็ไปเถิด ข้าจะไปเองเพียงลำพัง”

กล่าวจบชายหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับเตรียมตัวเดินทางต่อ ตอนนี้กำลังจะเลยยามอู่[1] แดดกำลังร้อน แต่เพราะต้นไม้สูงและทึบทำให้การเดินทางไปไม่ได้ลำบากนัก ดังนั้นหากจะเดินทางในยามนี้จึงไม่ร้อนมาก อีกทั้งหากโชคดีเขาอาจกลับลงมาก่อนฟ้ามืดได้สำเร็จ

มองดูแผ่นหลังสหายเดินจากไป เหวินซวี่ไห่ได้แต่รู้สึกผิดสายตามองผ่านต้นหยางขนาดใหญ่ เห็นเงาสีดำยืนอยู่ตรงนั้นอีกทั้งไม่ได้ยืนอยู่เพียงลำพัง หัวใจของเขาบีบรัด

“จื่อเหยียน ข้าขอโทษ” เขารีบเดินตามกู้จื่อเหยียนไปอย่างยอมจำนน ในใจหนักอึ้งไม่อาจทำอะไรได้นอกจากเดินขึ้นเขาไปเช่นกัน

ชั่วยามต่อมาในที่สุดชายหนุ่มทั้งสองก็เดินทางมาจนถึงทางแยก ถนนด้านซ้ายมองเห็นชัดเจนเพราะยังคงมีร่องรอยเก่าก่อน แม้ไร้ซึ่งคนสัญจรไปมาอยู่นาน ส่วนอีกเส้นทางนั้นมีหินก้อนใหญ่พังลงมาปิดถนนเอาไว้ ทำให้หากไม่สังเกตดีๆ ก็จะมองไม่เห็นว่านั่นเคยเป็นเส้นทางที่ผู้คนใช้สัญจรไปมา

กู้จื่อเหยียนจ้องมองหินก้อนมหึมานั้นนิ่ง หากแต่เหวินซวี่ไห่กลับมองไปยังถนนอีกด้าน คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เมื่อเห็นว่ากู้จื่อเหยียนก้าวไปอีกฝั่งซึ่งหาใช่เส้นทางที่เขาหมายมั่น

“จื่อเหยียน” เหวินซวี่ไห่เดินเข้าไปขวางสหายเอาไว้

“อะไรหรือ”

“เจ้าจะไปไหน เส้นทางนั้นเป็นทางตันเจ้าก็เห็น”

กู้จื่อเหยียนจ้องมองไปยังก้อนหินนั้นนิ่ง บางอย่างบอกเขาว่าเบื้องหลังนั้นเขายังคงสามารถไปต่อได้ ทั้งที่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรจึงรู้สึกเช่นนั้น

“ข้าจะลองไปดู หากไม่ได้จริงๆ เราค่อยไปอีกทาง”

เหวินซวี่ไห่ขมวดคิ้ว เขามองไปยังเส้นทางเบื้องหลังด้วยสายตาเป็นกังวล “ไปทางนี้เถิด จะลำบากไปทำไมในเมื่อเห็นๆ อยู่ว่าเส้นทางอีกด้านน่าจะเดินทางสะดวกกว่า

“ไม่รู้สิ ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างด้านหลังหินก้อนนี้”

“อะไรนะ” เหวินซวี่ไห่ชะงัก “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

ไม่อธิบายให้มากความกู้จื่อเหยียนยังคงปีนขึ้นไปตามรอยต่อของก้อนหิน ดาบปักวสันต์ห้อยข้างเอวกระทบก้อนหินดังเป็นจังหวะ เหวินซวี่ไห่ไม่มีทางเลือกดังนั้นจึงได้แต่รีบตามไป อีกทั้งยังไม่ลืมที่จะหันไปมองด้านหลังด้วยดวงตาเป็นกังวล

สายลมเย็นเยือกพัดผ่านใบหน้า คิ้วเข้มขมวดมุ่นในยามที่มือลูบลงไปยังรองเท้าหุ้มแข็ง ในนั้นมีมีดสั้นเล่มหนึ่งซุกซ่อนอยู่ มองดูแผ่นหลังของสหายที่กำลังปีนป่าย

เหวินซวี่ไห่ได้แต่กล่าวคำขอโทษในใจ อีกทั้งหัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

‘อย่าโทษข้าเลยนะ ข้าจำเป็นต้องทำ ระหว่างชีวิตเจ้าและหลันเอ๋อร์ หากข้าจำต้องเลือกข้าย่อมเลือกหลันเอ๋อร์แน่นอน’ ปิศาจสาวตนนั้นจับอันซิ่วหลันเอาไว้เพื่อข่มขู่เขา เขาไม่มีทางเลือกได้แต่ผิดต่อสหายแล้ว...

[1] ช่วงเวลาสิบเอ็ดโมงถึงบ่ายโมง