บทที่ 13

นางซึ่งเป็นคนโผงผางและไม่ชอบเรื่องจุกจิก ทั้งยังรำคาญบุรุษจำพวกบัณฑิตที่แสดงท่าทีของผู้คงแก่เรียนที่ใช้ชีวิตอยู่บนหลักการที่กินไม่ได้ ไหนจะกฎข้อห้าม และธรรมเนียมหยุมหยิมมากมาย แค่นางได้สนทนาด้วยเพียงครั้งเดียวนางก็แทบจะเป็นลมแล้ว

“ดูเหมือนจะอายุน้อยกว่าข้ากระมัง เจ้าอายุเท่าไหร่”

“ยี่สิบสอง”

“เอ๋” ในที่สุดนางก็ลืมตาขึ้นมาพิจารณาเขาอย่างจริงๆ จังๆ “อายุเท่าข้าหรอกหรือ นึกว่าเด็กกว่าเสียอีก” นางจ้องเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ราวกับไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง และนั่นทำเอาอีกฝ่ายขมวดคิ้วด้วยความอึดอัด

เฉิงเค่อฉวนประหลาดใจกับท่าทีของหญิงสาวเป็นอย่างมาก ตามที่สายสืบของตระกูลเฉิงรายงานมา นางก็คือนางมารประจิมที่ผู้คนต่างก็ร่ำลือกันไม่ผิดแน่ แต่จากที่ได้พูดคุยและพบปะ เขาพลันรู้สึกลังเลว่าอาจจะเชิญมาผิดคน หญิงสาวผู้นี้แม้จะมีท่าทีสงบเยือกเย็น อันที่จริงน่าจะบอกว่านางดูผ่อนคลายจึงจะถูก ทั้งที่รู้ว่าตนโดนกักตัวแต่รอบกายนางกลับไม่มีแม้แต่กลิ่นอายของผู้ฝึกยุทธ์ที่สมควรระมัดระวังตัว แล้วนางจะเป็นนางมารผู้ที่โค่นล้มจอมดาบประจิมได้อย่างไร

ทว่าแส้ที่ประดับพู่สีดำห้อยมุกอันแสนอัปลักษณ์ที่นางไม่ยอมให้ห่างกาย ก็คล้ายจะยืนยันตัวตนของนางได้เป็นอย่างดี

“เจ้าเคยได้ยินข่าวลือในอดีตเกี่ยวกับการก่อกบฏของแคว้นหนานเมื่อสองสามปีก่อนหรือไม่” จูเสวี่ยหลินชวนคุยคล้ายกับกำลังเบื่อ

เฉิงเค่อฉวนเองก็คล้ายจะรักษามารยาทกับแขกของเขา ซึ่งก็คือจูเสวี่ยหลินนั่นเอง ชายหนุ่มคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าด้วยความลังเล “เคยได้ยินมาบ้างแต่ไม่ชัดเจน ทำไมหรือ”

“เล่าให้ฟังหน่อยสิ”

เฉิงเค่อฉวนไม่รู้ถึงจุดประสงค์ของจูเสวี่ยหลิน ดังนั้นเขาจึงเล่าเท่าที่ตนเคยได้ยินมา ตราบใดที่เรื่องที่เขาเล่าไม่เกี่ยวกับเรื่องภายในของตระกูลเฉิง เขาก็ไม่รังเกียจที่จะสร้างความคุ้นเคยกับนาง เพราะหากนางเห็นเขาเป็นสหาย นั่นจะเป็นเรื่องดีต่อตระกูลเฉิง

“ได้ยินมาว่าอดีตจักรพรรดิถูกหนานหลิ่งอี้ ซึ่งเป็นน้องชายลอบวางแผนปลงพระชนม์ หลังจากนั้นหนานหลิ่งอี้ก็ลอบปลงพระชนม์จักรพรรดิองค์ปัจจุบันและไทเฮา ทำให้ทั้งสองต้องเร่ร่อนอยู่นอกวังหลวงอยู่นาน กระทั่งระหว่างนั้นจักรพรรดิองค์ปัจจุบันทรงพบกับพระอนุชาของพระองค์ที่เป็นฝาแฝดกัน ทั้งสองพระองค์ร่วมมือกันกอบกู้ราชบัลลังก์ ก่อนที่จักรพรรดิองค์ปัจจุบันจะทรงขึ้นครองบัลลังก์”

“อะไรกัน! รายละเอียดปลีกย่อยเช่นมีใครบ้างที่มีความสำคัญ ใครบ้างที่อยู่ฝ่ายกู้บัลลังก์ ใครบ้างที่อยู่ฝ่ายกบฏทำนองนั้นเล่า ไม่มีเลยหรือ!”

จูเสวี่ยหลินสบถด้วยความเบื่อหน่าย นางอยากฟังเรื่องจากคนนอกบ้างเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่นางก็ต้องผิดหวังที่มันไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นเลยสักนิด

“แล้วเจ้าอยากให้มีอะไรเล่า”

“เจ้าเคยได้ยินหรือไม่ว่าหนานหลิ่งอี้คนนี้มีจอมยุทธ์คนหนึ่งอยู่ข้างกาย เขาคนนี้ได้ยินมาว่าฝีมือร้ายกาจและโหดเหี้ยมมาก เขาเป็นเหมือนแขนขาของอ๋องจอมละโมบคนนี้เลยก็ว่าได้”

จูเสวี่ยหลินลองหยั่งเชิง เพื่อดูว่าอีกฝ่ายเคยได้ยินเรื่องของเจี่ยนอิงมาบ้างหรือไม่

“อ๋อ ที่แท้เจ้าก็หมายถึงเขานั่นเอง แน่นอนว่าข้าเคยได้ยินอยู่แล้ว เห็นว่าเป็นคนมีฝีมือคนหนึ่งเลยทีเดียว แต่คนผู้นี้มีความเป็นมาไม่แน่นอน ทั้งยังไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง ทำให้เข้าถึงตัวเขาได้ยากมาก ท่านพ่อของข้าถึงกับเอ่ยชมเขาอยู่บ่อยๆ เพราะมีคนที่เคยประมือกับเขาเปรยว่าฝีมือของเขากับท่านพ่อน่าจะอยู่ในระดับเดียวกัน”

“ระดับเดียวกันเลยหรือ” จูเสวี่ยหลินครุ่นคิด

“ใช่ ที่จริงเทียบเชิญจากตระกูลเฉิงเองก็ส่งไปให้เขาแล้วด้วย แต่สุดท้ายแล้วเขาก็หายตัวไปหลังจากกบฏถูกโค่นล้ม ทำให้กระทั่งวันนี้หลายคนยังคงคลางแคลงใจว่าระหว่างท่านพ่อกับเขาใครคืออันดับหนึ่งของทักษิณ ข้าจำชื่อแซ่ของเขาได้ไม่ชัดเจนนัก แต่ไม่แน่หากเจ้าอยากรู้ท่านพ่ออาจให้คำตอบเจ้าได้”

“แล้วพ่อของเจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงอยากพบข้า”

“เขาก็คือเฉิงอวี้ฉือแห่งทักษิณอย่างไรเล่า เจ้าเคยได้ยินหรือไม่” ในยามที่เอ่ยถึงผู้เป็นบิดาเฉิงเค่อฉวนมีความภาคภูมิใจ และความเลื่อมใสแฝงอยู่ในน้ำเสียง ทำให้จูเสวี่ยหลินรับรู้ได้ในทันทีว่าเขาเทิดทูนบิดาเป็นอย่างมาก แต่เรื่องที่นางให้ความสนใจมากกว่านั้นคือเรื่องของอีกคนต่างหาก

แน่นอนว่าผู้ที่นางกำลังหลอกล่อถามเอากับเฉิงเค่อฉวนก็คือเรื่องของเจี่ยนอิง เพราะบุคคลที่เป็นดังแขนขาของหนานหลิ่งอี้จอมกบฏของแคว้นหนานก็คือเขา

หญิงสาวอยากจะรู้ระดับฝีมือที่แท้จริงของเขาในยุทธภพ จึงได้หลอกถามเอากับอีกฝ่ายและนางก็คิดถูกที่ทำเช่นนี้

หากวรยุทธ์แมวสามขาที่นางเรียนรู้มาจากเจี่ยนอิง สามารถเอาชนะไป๋ซูผู้เป็นใหญ่ของประจิม จูเสวี่ยหลินคงไม่ต้องกังวล หากว่าเจี่ยนอิงอาจจะต้องประมือกับผู้เป็นใหญ่ในแดนทักษิณอย่างเฉิงอวี้ฉือ

ถึงแม้ว่าในการจู่โจมไป๋ซูในวันนั้น นางจะเล่นนอกกติกาเล็กน้อย ด้วยการใช้วิวัฒนาการจากโลกอนาคต ทำให้อีกฝ่ายมองไม่เห็น และไม่อาจสัมผัสตัวตนของนางได้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ากระบวนท่าที่นางใช้ เป็นท่าไม้ตายที่เจี่ยนอิงบอกนางว่ามันสามารถปลดอาวุธคู่ต่อสู้ได้โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว

และแน่นอนหากนางเอาชนะยอดฝีมือได้ในสองกระบวนท่า โดยที่นางยังเรียนรู้ได้ไม่ครบทั้งหมดเช่นนี้ แล้วอาจารย์ผู้สอนนางอย่างเจี่ยนอิงจะร้ายกาจสักเพียงใด

จูเสวี่ยหลินคิดไปก็กระหยิ่มยิ้มย่องด้วยความนึกสนุก นางยอมติดตามคนเหล่านี้มาโดยดี ทั้งที่นางสามารถหลบหนีได้ทุกเวลา แม้ว่าพวกเขาจะเป็นยอดฝีมือของที่นี่ แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ได้เปรียบนางเลยแม้แต่น้อย นางสามารถหายวับไปต่อหน้าต่อตาพวกเขา หรือจะบินหนีไปด้วยปีกบังคับเลยก็ยังได้ แต่นางไม่ทำเพราะนางกำลังใช้เรื่องนี้พิสูจน์บางอย่าง

นางต้องการพิสูจน์ว่าเจี่ยนอิงที่คืนความทรงจำแล้ว จะตามมาช่วยนาง หรือเขาจะทำเหมือนไม่สนใจ เพราะหากเป็นเช่นนั้นก็นับว่านางสมควรปล่อยวางจากเขาได้แล้ว แต่นางเดิมพันหมดหน้าตักเลยว่าเขาต้องมาแน่ๆ

ไม่มีทางที่นางจะคิดผิด เมื่อได้เห็นสายตาของเขาก่อนที่เขาจะเอ่ยบางอย่างแล้วถูกคนเหล่านี้ขัดจังหวะ

“ป่านนี้คงจะหัวเสียมากแน่ๆ”

หญิงสาวพึมพำคนเดียวเสียงเบา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเอ่ยประโยคหลังกับเฉิงเค่อฉวน “นี่ ข้าขอบอกเจ้าเอาไว้ก่อนนะว่าข้าไม่ใช่คนดี ข้าหวังว่าตระกูลเฉิงของเจ้าคงจะยอมรับผลจากการเชิญข้ามาเช่นนี้”