تسجيل الدخولพี่ชายเจ้าขาอย่ารังแกน้องเลย โดย มาวิญญา นางเป็นคุณหนูเพียงคนเดียวของสกุลโจวมิใช่หรือ เหตุใดจึงโดนพวกเขารุมรังแกเช่นนี้ โจวหนิงเป่ามีชีวิตสุขสบายอยู่ในจวนสกุลโจวมาตลอดด้วยเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวหลังจากมีพี่ชายติดกันมาสามคน นางได้รับการดูแลเอาใจใส่และตามใจโดยไม่คิดว่าจะมีวันหนึ่งที่ต้องโดนทิ้งขวางด้วยไม่ใช่บุตรสาวที่แท้จริง หลังจากนั้น พี่ชายที่เฝ้าคิดถึงก็โผล่หน้ามาทีละคน พวกเขาไม่พูดพล่ามแต่พากันรังแกนาง สุดท้ายแล้วชีวิตของโจวหนิงเป่าจะลงเอยอย่างไร ติดตามอ่านได้ใน พี่ชายเจ้าขาอย่ารังแกน้องเลย ----------------- พี่ชายเจ้าขาอย่ารุมข้าเลย โดย มาวิญญา หญิงสาวรุ่นใหญ่ได้มาใช้ชีวิตในร่างสาวน้อยลูกติดอนุในเรือนคหบดี โดยมีพี่ชายต่างสายเลือดสองคนซึ่งเติบโตมาด้วยกัน และบุตรสาวที่แท้จริงของเจ้าบ้านคอยกลั่นแกล้งรังแก นางจะรอดพ้นเงื้อมมือของพวกเขาหรือชายผู้เรียกว่าเป็นบิดาได้หรือไม่ แล้วชีวิตที่น่าสงสารของนางจะพบความสุขได้เช่นไร ติดตามได้ใน "พี่ชายเจ้าขาอย่ารุมข้าเลย"
عرض المزيدนิยายชุดพี่ชายเจ้าขา
พี่ชายเจ้าขาอย่ารังแกน้องเลย
โดยมาวิญญา
นางเป็นคุณหนูเพียงคนเดียวของสกุลโจวมิใช่หรือ เหตุใดจึงโดนพวกเขารุมรังแกเช่นนี้
โจวหนิงเป่ามีชีวิตสุขสบายอยู่ในจวนสกุลโจวมาตลอดด้วยเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวหลังจากมีพี่ชายติดกันมาสามคน
นางได้รับการดูแลเอาใจใส่และตามใจโดยไม่คิดว่าจะมีวันหนึ่งที่ต้องโดนทิ้งขวางด้วยไม่ใช่บุตรสาวที่แท้จริง
หลังจากนั้น พี่ชายที่เฝ้าคิดถึงก็โผล่หน้ามาทีละคน พวกเขาไม่พูดพล่ามแต่พากันรังแกนาง
สุดท้ายแล้วชีวิตของโจวหนิงเป่าจะลงเอยอย่างไร อ่านได้ใน พี่ชายเจ้าขา อย่ารังแกน้องเลย
-------------------------
แนะนำตัวละคร
ครอบครัวสกุลโจวซึ่งมีบิดาโจวจือเป็นเจ้ากรมการค้า มีบุตรชายสามคนซึ่งเกิดจากฮูหยินเอก พวกเขาต่างเล่าเรียนเขียนอ่านได้อย่างดีมีความรู้และได้ดีในหน้าที่ราชการ
*โจวจางเหว่ย รองเจ้าเมืองซื่อเฉิงผู้สุขุม เงียบขรึม จริงจัง ด้วยความเป็นบุตรชายคนโตจึงต้องเป็นหัวหน้าครอบครัวสกุลโจวคนต่อไป
*โจวหวังเหว่ย ผู้ตรวจการหนุ่มบุตรชายคนรองผู้เจ้าเล่ห์และเป็นนักวางแผน
*โจวซีเหว่ย นายอำเภอหยางสุ่ยผู้อ่อนโยนและมีจิตใจดีแต่แฝงความเอาแต่ใจตามประสาบุตรชายคนเล็ก
*โจวหนิงเป่า บุตรสาวคนแรกและคนเดียวของสกุลโจว ซึ่งเกิดจากอนุ
*โจวจือ เจ้าบ้านสกุลโจวมีตำแหน่งราชการเป็นเจ้ากรมการค้า
*อนุลู่ อนุคนใหม่ของโจวจือซึ่งคลอดบุตรชายอีกคนออกมา
บทนำ
“พอแล้ว พี่รอง เปาเป่าไม่ไหวแล้ว” เสียงโอดครวญอย่างไร้เรี่ยวแรงดังขึ้นในค่ำคืนหนึ่งภายในห้องซอมซ่อของบ้านเก่าสกุลโจว
โจวหนิงเป่าถูกเคี่ยวกรำมาตลอดทั้งคืนจนเมื่อยล้าเต็มที ไม่คิดว่าเพียงแค่ยอมให้พี่ชายคนรองอาบน้ำให้ตามคำหลอกล่อ นางกลับถูกเขากลืนกินขบเคี้ยวจนอ่อนละลายกลายเป็นน้ำไปทั้งเนื้อทั้งตัว
“จะพอได้อย่างไร เปาเป่าของพี่ ไม่คิดว่าจากกันไม่กี่ปี เจ้าจะน่าหลงใหลเช่นนี้ ดูสิ ซาลาเปาคู่อวบช่างน่าเอร็ดอร่อยยิ่ง เมื่อก่อนที่พี่ลูบไล้ยังไม่ใหญ่โตเต็มมือปานนี้
แล้วยังเนินเนื้อด้านล่างนี่อีก ช่างโหนกนูนน่ากระแทกนัก ร่องกลีบหรือก็มิดชิดงดงามยิ่ง สีชมพูน่าเลียชะมัด”
พี่ชายคนรองลูบไล้บีบเคล้นสัดส่วนเย้ายวนไปตามคำพูดทั้งยังก้มลงไปดูดกลืนความอวบอิ่มที่ชูช่อเชิญชวน
แม้โจวหนิงเป่าจะผอมบางด้วยความอดอยาก แต่ส่วนที่ควรอวบอิ่มยังคงไม่ลดลงจึงน่าเคล้นคลึงนัก
“เปาเป่าไม่ไหวแล้วจริงๆ” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วเบาก่อนจะหลับตาลงแล้วจมดิ่งไปในห้วงนิทรา
ตอนที่สามไม่รู้กระทั่งชื่อแซ่หวังเหม่ยฟางเดินขึ้นเขาในเส้นทางเดียวกับที่เคยมากับบิดาสกุลหวังหลายครั้งหลายคราวหวังหย่งคังพาบุตรสาวออกเสาะหาสมุนไพรเพื่อหมักทำสุรามาตั้งแต่นางยังขาสั้นเดินตามไม่ทัน จนบัดนี้ผ่านมาหลายปีแล้วหวังเหม่ยฟางย่อมจดจำทุกสิ่งอย่างได้เป็นอย่างดี หวังเหม่ยฟางเก็บสมุนไพรใส่ตะกร้าด้านหลังได้พอสมควรแล้ว เมื่อเห็นน้ำตกซึ่งมักมาว่ายเล่นกับบิดาจึงหวนคิดถึงความหลัง หญิงสาวถอดเสื้อผ้าลงเล่นน้ำอย่างคุ้นเคยโดยไม่ได้ระแวดระวัง กว่าจะรู้ตัวว่ามีผู้อื่นอยู่ใกล้ก็ต่อเมื่อโดนอุ้มลอยเหนือน้ำแล้ว “ว๊ายยยยย ปล่อยข้านะ” หญิงสาวร้องโวยวายเสียงดังด้วยความตกใจ
ตอนที่สอง เถ้าแก่เนี้ย ยิ่งการเล้าโลมยิ่งไม่ต้องพูดถึง พวกเขาทำได้เพียงลูบๆคลำๆขยำขยี้จนเต้าหู้ของนางบิดเบี้ยวเท่านั้น อีกทั้งยังคำนวณแรงไม่ถูกจนบางครั้งเจ็บมากเกินไป จากการร่วมรักทีละคน หวังเหม่ยฟางจึงสั่งให้พวกเขารุมนางพร้อมกัน แต่นั่นก็ยังไม่สาแก่ใจด้วยพวกเขาเกรงอกเกรงใจไม่กล้าทำรุนแรงกับนาง จนเมื่อบิดาของนางเสียชีวิต นี่เป็นคืนแรกที่พวกเขาทั้งสามสามารถร่วมรักกันได้โดยไม่ต้องหลบซ่อนอีก แต่พวกเขาก็ยังไม่ได้ทำให้หวังเหม่ยฟางมีความสุขจนพอใจ เช้าวันที่สี่หลังจากที่บิดาเสียชีวิตลง หวังเหม่ยฟางตัดสินใจเปิดโรงสุราตามปกติเพื่อหารายได้จะยังมัวทุกข์เศร้าอยู่ไม่ได้ อย่างไรท้องก็ต้องหิว เงินก็ต้องหา หญิงสาวเรียกประชุมคนงานใ
ตอนที่หนึ่ง คนใกล้ชิด เถ้าแก่เนี้ยหวังเหม่ยฟางกับชายหนุ่มทั้งสอง พวกเขาสามคนเติบโตมาด้วยกัน หวังฟูคือเด็กที่บิดาสกุลหวังอุ้มมาเลี้ยงดูคู่กันกับบุตรสาว ด้วยอายุที่ไล่เลี่ยกันเขาจึงเป็นทั้งเพื่อนเล่น ผู้ช่วย และคนใกล้ชิดที่สุดของหญิงสาวหวังฉีถูกจูงเข้ามาเมื่อหวังเหม่ยฟางอายุได้7ขวบปี เขามีอายุมากกว่า2ปี จึงคล้ายพี่ชายคนหนึ่ง แต่ด้วยอุปนิสัยอ่อนแอ สุดท้ายจึงกลายเป็นลูกไล่ให้นางกับหวังฟูคอยกดขี่บิดาสกุลหวังฝึกฝนให้พวกเขาเป็นผู้ช่วยดูแลกิจการและคอยคุ้มกันโรงสุราด้วย สองหนุ่มมีฝีมือระดับหนึ่งซึ่งเพียงพอที่จะต่อยตีกับนักเลงยามเมาอาละวาดได้ผู้ที่มีฝีมือมากที่สุดย่อมคือหวังเหม่ยฟาง บิดาของนางฝึกฝนทั้งวิชาการหมักสุราชั้นเลิศและการต่อสู้ให้จนนางเก่งกล้าสามารถพอตัวนั่นจึงทำให้แม้ชายหนุ่มทั้งสองจะรุมนางเพียงคนเดียวแต่พวกเขาก็ไม่อาจสู้แรงอดทนของนางได้ครั้งแรกของพวกเขาคือเมื่อยามหวังเหม่ยฟางมีอายุ14ขวบปี ด้วยความอยากรู้อยากลองและเคยเห็นพี่สาวข้างบ้านร่วมรักกับชายหนุ่มมากหน้าหลายตาอย่างมีความสุข สาวน้อยจึงลอบเข้าไปในห้อง
บทนำหวังเหม่ยฟางนั่งร้องไห้จนตาบวมเป่งมาหลายชั่วยามแล้ว บิดาหวังหย่งคังซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวของนางเพิ่งตายจากไปเมื่อสามวันที่แล้ว หลังเสร็จพิธีฝังศพ นางซึ่งเป็นบุตรสาวคนเดียวจึงยังคงเศร้าเสียใจจนไม่เป็นอันทำอื่นใดยามหันไปมองกิจการโรงสุราซึ่งบิดาทิ้งไว้ให้ หญิงสาวได้แต่ทอดถอนใจด้วยช่างอ้างว้างเสียเหลือเกิน แม้จะมีผู้ช่วยหนุ่มซึ่งบิดาพามาเลี้ยงดูเพื่อให้คอยช่วยเหลือบุตรสาว แต่พวกเขาหรือจะเหมือนเช่นบิดาก่อนที่จะเสียชีวิต หวังหย่งคังกำลังเสาะหาชายหนุ่มเพื่อให้มาแต่งงานกับบุตรสาว เขาคงรู้ตัวว่าชีวิตเหลืออีกไม่นานแล้ว มิคาดว่ายังไม่ทันได้ตกลงใจก็จากไปเสียก่อนความจริงเรื่องนี้กลับสร้างความยินดีกับหวังเหม่ยฟางด้วยนางไม่คิดว่าการแต่งงานจะช่วยอันใดได้ แคว้นนี้มีประมุขเป็นฮองเฮาผู้เก่งกาจ นางไม่ได้แต่งตั้งฮ่องเต้คู่กายแต่กลับมีสวามีรับใช้หลายคน พวกเขาล้วนอยู่ในตำแหน่งใหญ่โตแต่ไม่อาจนั่งครองบัลลังค์คู่กันได้ด้วยเหตุนี้ หญิงสาวในแคว้นจึงมักเอาเยี่ยงอย่างผู้ครองแผ่นดิน พวกนางล้วนสร้างฐานะและมีเงินทองเป็นของตนเอง อีกทั้งยังม

















