บทที่ 6

“ปลอบใจคุณเซี่ย?” เจียงเหมียนได้สติกลับมา

“คุณเซี่ยไม่ระวังทำข้อเท้าแพลง คุณชายรองอยู่เป็นเพื่อนเธอตลอด กลัวว่าเธอจะเจ็บแม้แต่นิดเดียว ความรักของเจ้าหญิงเจ้าชายตระกูลใหญ่เนี่ย ฟินอย่างที่คิดเลย” พยาบาลสาวพูดพลางยิ้ม

“...”

ใบหน้าของเจียงเหมียนกลับซีดลงเล็กน้อย

ที่แท้เผยเหยี่ยนจือทิ้งเธอไปอย่างไม่สนใจไยดี เพียงแค่เพื่ออยู่เป็นเพื่อนเซี่ยหว่านหนิงที่ข้อเท้าแพลง

แม้จะบอกตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน ให้ปล่อยวางความรู้สึกที่มีต่อเผยเหยี่ยนจือ

แต่ความรู้สึกแท้จริงสี่ปี ก็ยังทำให้หัวใจเธอเจ็บแปลบขึ้นมา

ถึงขั้นหายใจไม่ออกเล็กน้อย

พยาบาลสาวเห็นดังนั้น ก็รีบถาม “คุณเจียง คุณไม่สบายตรงไหนคะ?”

เจียงเหมียนลองปรับลมหายใจ ค่อย ๆ สงบลง

“ขอบคุณค่ะ ฉันไม่เป็นไรแล้ว”

“ค่ะ งั้นฉันไปดูคนไข้คนอื่นแล้ว คุณมีอะไรก็กดกริ่งนะคะ”

พยาบาลสาวกำชับหนึ่งประโยค แล้วหันหลังออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

พอเจียงเหมียนนึกถึงเรื่องที่ตัวเองเจอมา ก็รู้สึกว้าวุ่นใจเล็กน้อย สุดท้ายก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก

เธอเลยลงจากเตียง ไปเดินเล่นนอกห้องพักผู้ป่วย

ไม่คิดว่าจะได้เจอเซี่ยหว่านหนิงที่ถูกผู้ดูแลพยุงอยู่

สีหน้าตอนเซี่ยหว่านหนิงเห็นเธอ ราวกับเห็นผี

“เจียงเหมียน! เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!”

เจียงเหมียนเคยสัมผัสกับลูกค้ามาเยอะมาก รู้จักอ่านสีหน้าท่าทางคนอยู่บ้าง

แวบเดียวก็มองออกถึงความร้อนตัวและตื่นตระหนกของเซี่ยหว่านหนิง

รวมกับคำพูดของผู้ชายสองคนนั้น ที่พูดออกมาอย่างแม่นยำว่าเธอคือผู้หญิงของเผยเหยี่ยนจือ

ในหัวของเจียงเหมียนเกิดข้อสันนิษฐานอย่างหนึ่งขึ้นทันที

ผู้ชายสองคนนั้นก็คือคนที่เซี่ยหว่านหนิงหามา

เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐาน เจียงเหมียนจึงเดินไปตรงหน้าเซี่ยหว่านหนิง

“คุณเซี่ย ถ้าฉันไม่อยู่ที่นี่ แล้วควรจะอยู่ที่ไหน?”

ฝีมือการแสดงของเซี่ยหว่านหนิงไม่เลว สีหน้าเมื่อครู่หายไปในพริบตา

ถูกแทนที่ด้วยความน้อยใจและความกังวล

“เจียงเหมียน ฉันแค่…คิดว่าคุณสะกดรอยตามคุณชายรองอีกแล้ว”

เสียงของเซี่ยหว่านหนิงไม่ดัง พอให้คนไข้และพยาบาลที่เดินผ่านรอบ ๆ ได้ยินพอดี

พวกเขาหันมาจ้องเจียงเหมียน ราวกับเธอเป็นพวกหัวรุนแรงอะไรสักอย่าง

เจียงเหมียนไม่ได้ตื่นตระหนกเลย แต่เผยรอยยิ้มตามมารยาทออกมา

“ฉันนัดตรวจซ้ำหลังอุบัติเหตุรถชนกับคุณหมอไว้นานแล้ว ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมฉันถึงรถชน ต้องให้ฉันอธิบายคุณเซี่ยเสียงดัง ๆ หน่อยไหมคะ?”

เซี่ยหว่านหนิงกับเผยเหยี่ยนจือเพิ่งประกาศความสัมพันธ์กัน สิ่งที่ไม่อยากให้ใครรู้มากที่สุดก็คือการมีตัวตนของเธอ

ถ้าเธอบอกว่าตัวเองกับเผยเหยี่ยนจือประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ด้วยกัน

ไม่รู้ว่าจะมีคนอยากดูเรื่องสนุกมากแค่ไหน

เซี่ยหว่านหนิงกัดริมฝีปากด้านในเล็กน้อย “อย่างนี้นี่เอง งั้นฉันคงเข้าใจผิดเอง ไม่รบกวนเธอแล้ว”

ตอนที่เธอเดินผ่านเจียงเหมียน ก็หยุดชะงักเล็กน้อย

จากนั้นก็ใช้เสียงกระซิบที่สามารถได้ยินแค่สองคน

“เจียงเหมียน อย่าดิ้นรนให้เสียเปล่าเลย ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น คุณชายรองก็ไม่มองเธอมากขึ้นหรอก ถ้าเธอไม่เจียมตัวอีกล่ะก็ ก็จะไม่ใช่แค่อุบัติเหตุรถชนธรรมดาแบบนี้แล้วนะ หึ ๆ”

เป็นเหมือนคำเตือนและคำขู่

เจียงเหมียนไม่สนใจ กลับห้องพักผู้ป่วยของตัวเองโดยตรง

แต่เธอรู้ว่าเซี่ยหว่านหนิงทำได้ทุกอย่าง

คิดอยู่ไม่กี่วินาที เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“สวัสดีค่ะ ฉันอยากแจ้งความ”

……

สถานีตำรวจ

ประสิทธิภาพการทำงานของตำรวจรวดเร็วมาก

เจียงเหมียนแจ้งความได้ไม่นาน พวกเขาก็หาผู้ชายสองคนที่กำลังร้องโอดโอยอยู่ในคลินิกเอกชนเล็ก ๆ เจอ ผ่านกล้องวงจรปิดตามข้างทาง

ก่อนเจียงเหมียนชี้ตัว ตำรวจก็เตือนล่วงหน้า

“คุณเจียง ตอนนี้สองคนนี้อาจจำยากสักหน่อย ทางที่ดีคุณควรเตรียมใจไว้หน่อยนะครับ”

“...”

เจียงเหมียนฟังแล้วงงไปหมด จนกระทั่งเห็นหัวหมูสองหัวยืนอยู่ตรงหน้าตัวเอง

คนหนึ่งขาเป๋ คนหนึ่งมือหัก

เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร ผู้ชายสองคนนี้เห็นเธอเข้าก็ตกใจลนลาน

ตำรวจสี่ห้าคนยังจับไว้ไม่อยู่ จับยากยิ่งกว่าหมูตอนปีใหม่เสียอีก

“คุณครับ! พวกเราผิดไปแล้ว! ต่อไปพวกเราไม่กล้าอีกแล้ว! พวกเราสารภาพทุกอย่าง!”

“ใช่ ๆ พวกเราติดหนี้พนัน มีผู้ชายคนหนึ่งบอกว่าจะให้เงินพวกเรา ให้พวกเรามารอคุณที่หน้าโรงพยาบาลเมื่อวานตอนบ่าย แล้วก็…กับคุณ พร้อมถ่ายวิดีโอไปด้วย”

เจียงเหมียน “...”

สารภาพแบบนี้เลยเหรอ?

แต่สีหน้าหวาดกลัวของพวกเขานี้ หลังจากที่เธอสลบไป เจออะไรมาบ้างกันแน่?

นัยน์ตาสีดำคู่นั้นท่ามกลางสายฝน ผุดขึ้นมาในหัวเจียงเหมียนอย่างไม่มีสาเหตุ

ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันแน่?

ตำรวจฟังจบก็ตกตะลึงเล็กน้อย นี่นับเป็นการสอบสวนที่เร็วที่สุดครั้งหนึ่งของพวกเขาเลย

จากคำให้การของทั้งสองคน ตำรวจก็สืบพบชายที่ให้เงินพวกเขา

และชายคนนี้ก็คือบอดี้การ์ดของเซี่ยหว่านหนิง

ตำรวจเลยเชิญตัวทั้งหมดเข้าสถานีตำรวจ

เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าคนที่มาเป็นเพื่อนเซี่ยหว่านหนิงจะเป็นเผยเหยี่ยนจือ

ทันทีที่เขาเห็นเจียงเหมียน สีหน้าก็มืดมน ไม่เปิดโอกาสให้เธอพูดเลย

ซัดคำพูดหยาบคายรุนแรงใส่ไม่ยั้ง

“เจียงเหมียน! เธออีกแล้ว! เธอจะไม่เลิกสักทีใช่ไหม? เลิกตามตื๊อฉันเหมือนหมาได้หรือเปล่า?”

พูดจบ ความเงียบงันภายในห้องพร้อมกับในหัวของเจียงเหมียนกลับอื้ออึง

มองเผยเหยี่ยนจือที่โกรธเกรี้ยวเพื่อผู้หญิงที่รัก จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าน่าขำนิดหน่อย

เพียงแต่ในรอยยิ้มนี้ แฝงไปด้วยความขมขื่นตลอดสี่ปีของเธอ

น่าเสียดายที่เผยเหยี่ยนจือไม่ใส่ใจเลย

ตอนนี้เขารู้แค่ว่าเจียงเหมียนน่ารำคาญมาก

เขาเข้าใจว่าเจียงเหมียนรักตนเองมากเกินไป ตัดใจจากความรักครั้งนี้ไม่ได้

แต่เธอไม่ควรลากเซี่ยหว่านหนิงมาเกี่ยวข้องด้วยที่สุด

เซี่ยหว่านหนิงไม่เหมือนเธอ

เมื่อไรเธอถึงจะรู้สถานะของตัวเองสักที?

เผยเหยี่ยนจือพูดอย่างเย้ยหยัน “เจียงเหมียน ฉันนึกว่าเธอจะมีศักดิ์ศรี ไม่คิดว่าเธอจะทำทุกวิถีทาง ฉันขอเตือนเธอว่าอย่าทำตัวงี่เง่าอีกเลย”

น้ำเสียงของเขาแฝงด้วยคำสั่ง สองแขนปกป้องคนในอ้อมกอด

กลัวว่าจะทำให้สาวน้อยของเขาตกใจ

เซี่ยหว่านหนิงซบอยู่ที่อกเขา ขอบตาแดงก่ำ ความน้อยใจแทบจะล้นออกมา

มีเพียงสายตาที่กวาดมองไปยังเจียงเหมียนเท่านั้น ที่ทั้งร้ายกาจและโหดเหี้ยม

เจียงเหมียนเข้าใจแล้ว ดูเหมือนว่าเซี่ยหว่านหนิงจะทำให้เผยเหยี่ยนจือเชื่อแล้วว่านี่คือการจัดฉากของเธอเอง

เผยเหยี่ยนจือค่อนข้างเอาแต่ใจตัวเอง ไม่มีทางเชื่อคนง่ายเด็ดขาด

เขากลับเลือกที่จะเชื่อคำพูดฝ่ายเดียวของเซี่ยหว่านหนิง

เขารักเซี่ยหว่านหนิง เจียงเหมียนเข้าใจ

แต่เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?

เจียงเหมียนมองเผยเหยี่ยนจืออย่างเฉยเมย

“คุณชายรอง ถ้าการปกป้องผลประโยชน์ของตัวเองคือการงี่เง่า งั้นกฎหมายก็ไม่มีความหมายสำหรับคุณเลยสินะ?”

“เจียงเหมียน!”

เผยเหยี่ยนจือเผลอขึ้นเสียงโดยไม่รู้ตัว สายตาจับจ้องเจียงเหมียนเขม็ง

พยายามให้เธอเข้าใจว่า เขาโกรธแล้ว

เจียงเหมียนขมวดคิ้ว กัดริมฝีปากเล็กน้อย

คล้ายต่อต้าน และก็จนใจเล็กน้อย

นี่คือท่าทางที่จะทำไปแบบอัตโนมัติในตอนที่เผยเหยียนจือโกรธ ซึ่งค่อย ๆ สั่งสมเป็นนิสัยในช่วงเวลาสี่ปี

แก้ไม่หายในทันที

แต่เผยเหยี่ยนจือเห็นแล้วก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้

เขารู้อยู่แล้วว่าเจียงเหมียนแค่ทำเป็นเก่ง แต่ในใจกลับยังกลัวเขาโกรธอยู่

เผยเหยี่ยนจือไม่มองเธออีก แต่หันไปหาตำรวจ

“นี่คือความเข้าใจผิดที่เจียงเหมียนแต่งเรื่องขึ้นเอง ไม่มีอะไรต้องสอบสวน ถ้าเรื่องในวันนี้แพร่ออกไป พวกคุณทั้งหมดจะถูกเบื้องบนเรียกไปสอบสวนแทน”

พูดจบ

เขาเดินผ่านเจียงเหมียนไปโดยตรง โอบเซี่ยหว่านหนิงแล้วก็จากไป

“ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ ยัยนั่นทำร้ายเธอไม่ได้หรอก เครื่องประดับที่สั่งให้เธอมาถึงแล้ว เดี๋ยวพาเธอไปลองนะ”

น้ำเสียงที่เบาหวิว สบาย ๆ ราวกับการเหยียบมดตาย

“ฉันไม่สนใจเครื่องประดับ ฉันสนแค่ว่าคุณจะปกป้องฉันตลอดไป”

เซี่ยหว่านหนิงขยับเข้าใกล้อย่างแนบเนียน หางตาเหลือบมองเจียงเหมียนอย่างได้ใจ

เคยบอกเจียงเหมียนไปนานแล้ว ไม่ว่าเธอจะทำอะไร เผยเหยี่ยนจือก็ไม่มองเธออีก

“เด็กโง่”

เผยเหยี่ยนจือจงใจบีบจมูกเซี่ยหว่านหนิงเล็กน้อยต่อหน้าเจียงเหมียน

ทำลายความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ของเธอให้สิ้นซาก

แต่เจียงเหมียนกลับเมินความหวานชื่นของทั้งคู่โดยตรง มองไปทางตำรวจ

“ในฐานะผู้เกี่ยวข้องกับคดี มีสิทธิ์ตัดสินคดีแทนตำรวจอย่างลวก ๆ ด้วยเหรอคะ?”

ตำรวจรับประกันทันที “แน่นอนว่าไม่ได้ครับ พวกเราจะบังคับใช้กฎหมายอย่างยุติธรรมแน่นอน”

ได้ยินดังนั้น แววตาของเผยเหยี่ยนจือเย็นเยียบ ทุกอณูสายตาเต็มไปด้วยการข่มขู่

“เจียงเหมียน เธอถึงขั้นบอกว่าฉันเป็นผู้เกี่ยวข้องกับคดีงั้นเหรอ? เธอกำลังพูดเพ้อเจ้ออะไรอีก?”

“คุณชายรอง ใครบอกว่าคุณไม่ใช่?”

“...”