บทที่ 5

เจียงเหมียนยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกใครบางคนเหวี่ยงกระแทกลงบนพื้นที่เย็นชื้นอย่างแรง

เปียกฝนไปทั้งตัวในชั่วพริบตา

เธอกุมหน้าอกที่เจ็บปวด กัดฟันพยุงตัวขึ้น

พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นชายแปลกหน้าสองคนยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว

สวมเสื้อเชิ้ตมีลายราคาถูก ดูเป็นพวกอันธพาลตั้งแต่หัวจรดเท้า

อยู่ห่างกันสองสามเมตรยังได้กลิ่นเหม็นของบุหรี่จากตัวพวกเขา

เจียงเหมียนทนเจ็บ พลางขยับตัว

“พวกแกคิดจะทำอะไร?”

ชายคนนั้นยิ้มเล็กน้อย เลียฟันเหลืองคล้ำทีหนึ่ง “จะทำอะไรน่ะเหรอ? เธอคิดว่าไงล่ะ?”

เขาเน้นเสียงบางคำ พร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยราคะ กวาดมองเรือนร่างที่เปียกปอนของเจียงเหมียน

เจียงเหมียนเข้าใจเจตนาของพวกเขาทันที

เธอไม่พูดมากอีก หันไปมองรอบ ๆ เพื่อหาทางหนี

เพราะบริเวณนี้กำลังปรับปรุงอยู่ รอบข้างนอกจากสแลนสีเขียวแล้ว ก็เป็นก้อนหินใหญ่ที่หลงเหลืออยู่

กว่าเจียงเหมียนจะเจอกระถางต้นไม้ที่มีรอยบิ่นใบหนึ่ง

ฉวยโอกาสตอนที่ทั้งสองคนไม่ระวัง เธออุ้มกระถางต้นไม้ขึ้นมาแล้วขว้างออกไป ก่อนจะวิ่งตรงไปยังทางเข้าตรอกในเวลาต่อมา

จวนจะพุ่งออกจากทางเข้าตรอกอยู่แล้ว แต่เพียงไม่กี่วินาที ชายสองคนนั้นก็ไล่ตามมาทัน

ทั้งสองคว้าตัวเธอไว้ กลิ่นเหม็นบนตัวแทบทำให้เธออาเจียน

เจียงเหมียนกัดฟันแน่น เกาะผนังไว้ ดิ้นรนสุดชีวิต

ตอนนี้เอง เธอเห็นเผยเหยี่ยนจือที่ลงจากรถอยู่ตรงข้ามถนนพอดี

แม้เขาจะไม่รักเธอแล้ว แต่ระหว่างพวกเขายังมีความผูกพันที่เติบโตมาด้วยกันอยู่

เขาไม่มีทางดูเธอถูกคนอื่นย่ำยี

“คุณชายรอง! คุณ...อื้อ!”

ชายอีกคนปิดปากเธอไว้ ทั้งสองช่วยกันลากเธอกลับไปที่ตรอกมืดอีกครั้ง

นิ้วของเจียงเหมียนทิ้งรอยขีดข่วนบนผนังไว้เป็นทาง

เผยเหยี่ยนจือที่อยู่ไม่ไกลกลับทำเพียงกวาดตามองเธออย่างเฉยชา หันไปประคองเซี่ยหว่านหนิงลงจากรถแล้วเดินจากไป

เจียงเหมียนมองเงาหลังที่จากไปด้วยความสิ้นหวัง ทั้งใบหน้าซีดเผือด

ที่แท้ เมื่อไม่รักแล้ว ก็ไม่มีเยื่อใยได้ถึงขนาดนี้จริง ๆ

เจียงเหมียนสะดุดล้มอีกครั้ง โทรศัพท์ในกระเป๋าหล่นออกมาพอดี

เธอรีบไปเก็บโทรศัพท์เพื่อโทรแจ้งตำรวจ แต่เธอที่สภาพยับเยินไปทั้งตัว โทรศัพท์ก็สแกนไม่ติด

ชายสองคนนั้นมองเธออย่างใจเย็น ถึงขั้นหัวเราะออกมาด้วย

“ไม่มีประโยชน์หรอก ต่อให้ตำรวจมา ก็เป็นเรื่องสมยอมกัน พวกเขาจัดการไม่ได้หรอก”

ขณะพูด ชายคนนั้นหยิบเหล้าขาวคุณภาพต่ำดีกรีสูงออกมาขวดหนึ่ง

ส่วนชายอีกคนกลับหยิบโทรศัพท์ออกมา หันกล้องไปที่เธอ

เจียงเหมียนรูม่านตาหดตัวอย่างรุนแรง ความหวาดกลัวเอ่อล้นขึ้นในใจ

พวกเขาคิดจะมอมเหล้าเธอ แสร้งทำเป็นว่าเมาแล้วมั่วไปเรื่อย

จากนั้นบันทึกวิดีโอไว้ ทำให้เธอชื่อเสียงย่อยยับ

แต่แผนการที่รัดกุมขนาดนี้ ไม่เหมือนสิ่งที่อันธพาลสองคนนี้จะคิดออกมาได้

เจียงเหมียนยังไม่ทันคิดให้ละเอียด ชายคนหนึ่งก็ปลดเข็มขัดและพุ่งเข้าใส่เธอแล้ว

เจียงเหมียนรวบรวมแรงทั้งหมด เตะเขาไปหนึ่งที

ชายคนนั้นด่าทอด้วยความเจ็บปวด “แม่งเอ๊ย!”

ขณะพูด เขาคว้าข้อเท้าของเจียงเหมียน ลากเธอมาตรงหน้า

บีบคางเธอไว้ กรอกเหล้าขาวทั้งขวดใส่ปากเธอ

“ฮือ ๆ ...ปล่อย...นะ...”

ชายคนนั้นหอบหายใจแรง จ้องเรือนร่างของเจียงเหมียนที่เสื้อผ้าแนบชิด อดใจไม่ไหวตั้งนานแล้ว

“ให้ฉันได้ลองชิมรสชาติผู้หญิงของคุณชายรองบ้าง!”

คุณชายรอง?

คนอย่างพวกเขาไม่มีทางรู้จักเผยเหยี่ยนจือได้เลย

แล้วจะรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเผยเหยี่ยนจือได้อย่างไร?

เว้นแต่ว่ามีคนจ้างพวกเขามาย่ำยีเธอ!

ระหว่างที่คิด ชายคนนั้นทำท่าจะจูบลงมา

ลำคอของเจียงเหมียนเจ็บแบบแสบร้อน แม้แต่จะขอความช่วยเหลือก็ร้องไม่ออก

ทำได้เพียงใช้แรงทั้งหมดเตะต่อยไม่ยั้ง

ชายคนนั้นโกรธจัด พลิกมือกลับมาบีบคอเจียงเหมียน

“มันจะมากเกินไปแล้ว! ก็แค่ผู้หญิงที่คุณชายรองทิ้งแล้วเท่านั้น!”

ชายคนนั้นเผยสายตาโหดเหี้ยม เพิ่มแรงที่มือ อีกมือหนึ่งกระชากเสื้อคลุมของเจียงเหมียนออก

ความรู้หายใจไม่ออกทำให้เจียงเหมียนหูอื้อ ในหัวเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่คุ้มค่าของสี่ปีที่ผ่านมา

ขณะที่สติใกล้เลือนราง ภาพหยุดอยู่ที่เผยเหยี่ยนจือและเซี่ยหว่านหนิงประกาศความสัมพันธ์

ไม่!

เจียงเหมียนเบิกตากว้างอย่างรุนแรง ดวงตาแดงก่ำ

ท่ามกลางความโกลาหล เธอคลำไปเจอเศษกระถางต้นไม้ที่แตกอยู่บนพื้น

เธอกำเศษที่แตกแน่น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว

ต่อให้ตายไปด้วยกัน เธอก็จะไม่ให้คนที่คิดจะทำร้ายเธอสมหวัง

ตอนที่เธอเอาเศษที่แตกแทงชายคนนั้น จู่ ๆ ชายที่กดเธออยู่ก็เบิกตาโพลง ล้มกระแทกพื้นเหมือนโคลนเละ ๆ

ชายอีกคนที่ถ่ายวิดีโอก็หมดสติอยู่บนอย่างเงียบเชียบ

เจียงเหมียนกัดริมฝีปากที่ไร้สีเลือดของตัวเองแน่น ลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ

พอเงยหน้าขึ้น ร่มสีดำคันหนึ่งก็ปรากฏสู่สายตา

ม่านฝนราวกับผ้าบาง ๆ ชั้นหนึ่ง

บดบังคนใต้ร่มจนเลือนราง ราวกับภาพลวงตา

มีเพียงนัยน์ตาสีดำคู่นั้นที่ดูคุ้นเคยเล็กน้อย

ยังไม่ทันที่เธอจะมองชัด ๆ เธอก็ล้มลงในอ้อมแขนของคนที่มาและหมดสติไป

ในความเลือนราง ร่างกายเธอเบาหวิว ข้างหูมีเสียงสุขุมแว่วมา

“จัดการซะ”

……

โรงพยาบาล

เซี่ยหว่านหนิงพิงหัวเตียง มองไปทางเผยเหยี่ยนจือด้วยน้ำตาคลอเบ้า

“คุณชายรอง เป็นความผิดฉันเองที่ไม่ระวังทำข้อเท้าแพลง ยังทำให้คุณต้องวางงาน แล้วมาโรงพยาบาลเป็นเพื่อนฉันอีก”

“...”

เผยเหยี่ยนจือมองด้านนอกหน้าต่าง ไม่ได้ตอบอะไร

เซี่ยหว่านหนิงเรียกอย่างระมัดระวังอีกครั้ง “คุณชายรอง”

เผยเหยี่ยนจือเก็บสายตากลับมา ขมวดคิ้วพลางพูดว่า “เมื่อกี้เจียงเหมียนกำลังเรียกฉันใช่ไหม?”

พอได้ยินชื่อเจียงเหมียน เซี่ยหว่านหนิงแทบจะเก็บสีหน้าไม่อยู่

เธอกลอกตาเล็กน้อย จงใจถามกลับว่า “หรือเธอกำลังสะกดรอยตามคุณอีกแล้ว?”

เผยเหยี่ยนจือลังเลเพียงครู่หนึ่ง ก็หัวเราะเสียงเย็นออกมา

“เธออยากมาไม้นี้อีกแล้วเหรอ ไม่ใช่ว่าแน่มากถึงขนาดบล็อกฉันหรือไง? ฉันจะไม่สนใจเธออีกแล้ว”

เซี่ยหว่านหนิงยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

จากนั้นก็สูดปากครั้งหนึ่ง จงใจเอามือกุมเท้าไว้

“เจ็บจัง”

เผยเหยี่ยนจือรีบเดินมานั่งข้างเธอ

“เจ็บขนาดนี้เลยเหรอ? ให้ฉันดูหน่อย”

“อืม”

เซี่ยหว่านหนิงตอบ พลางดึงชายกระโปรงขึ้นสูง ยิ่งดึงยิ่งสูง

แทบจะเผยขาทั้งหมดสองข้าง

เธอขยับขาเล็กน้อย พูดอย่างออดอ้อน “คุณชายรอง เจ็บมากจริง ๆ นะคะ คุณว่าทำยังไงดี?”

เผยเหยี่ยนจือยิ้มบาง ๆ พลิกตัวกดเธอลงบนเตียงคนไข้

“ยัยปีศาจ”

เซี่ยหว่านหนิงโอบรอบคอเขา “คุณไม่ชอบเหรอ?”

“ชอบจนไม่รู้จะชอบยังไงแล้ว”

ทั้งสองคนจูบกัน

พยาบาลเข้ามาทายา พอเห็นแบบนั้น ก็ยิ้มแล้ววิ่งออกไป

……

ห้องพักผู้ป่วยอีกด้านหนึ่ง

ตอนที่เจียงเหมียนฟื้นขึ้นมา ข้างเตียงมีพยาบาลสาวคนหนึ่งยืนอยู่

“ฟื้นแล้วเหรอคะ ยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนอีกไหม?”

เจียงเหมียนส่ายหัวเล็กน้อย มองไปรอบ ๆ ไม่พบคนที่ช่วยเธอเลย

เธอดึงพยาบาลสาวไว้ ถามว่า “คนที่พาฉันมาล่ะคะ?”

“คุณผู้ชายคนนั้นรอจนคุณไข้ลดก็ไปแล้วค่ะ”

“งั้นเขาทิ้งช่องทางติดต่อหรือชื่อไว้ไหมคะ?” เจียงเหมียนถาม

“เปล่าค่ะ”

“...ค่ะ”

เจียงเหมียนรู้สึกผิดหวังนิด ๆ อย่างไร้สาเหตุ

ไม่รู้ทำไม เธอมีความรู้สึกคุ้นเคยกับคนคนนี้อย่างบอกไม่ถูก

ตอนนี้เอง พยาบาลสาวหยิบผ้าพันคอที่พับเรียบร้อยแล้วที่หัวเตียงขึ้นมา

“ตอนที่คุณมีไข้ต้องให้น้ำเกลือ ร้องว่าหนาวอยู่ตลอด จับผ้าพันคอของคุณผู้ชายคนนั้นไว้แน่นไม่ยอมปล่อยมือ พวกเราสองคนก็ดึงไม่ออก เขาเลยจำต้องทิ้งผ้าพันคอไว้”

แค่เจียงเหมียนคิดถึงฉากที่เหมือนชักเย่อนั้น เธอก็อยากล้มกลับไปนอนอีก

รับผ้าพันคอมา สัมผัสของขนแคชเมียร์ชั้นเลิศ อ่อนนุ่มจนทำให้เธอไม่อยากปล่อย

แม้จะเป็นสีดำ แต่วิธีการทอสิ้นเปลืองแรงมาก ไม่ใช่ของที่คนทั่วไปจะสามารถซื้อได้

ตอนที่เข้าใกล้ เธอได้กลิ่นของผู้ชายคนนั้นที่หลงเหลืออยู่บนผ้าพันคอ

กลิ่นยาสูบจาง ๆ แฝงความเย็นชาอันเลือนรางสายหนึ่ง

ก็เหมือนนัยน์ตาสีดำคู่นั้นหลังม่านฝน

พยาบาลสาวนึกอะไรได้กะทันหัน พูดต่อว่า “ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอหนุ่มหล่อมากสองคนในวันเดียวกัน แถมทั้งสองคนก็ใส่ใจขนาดนั้น โดยเฉพาะคุณชายรองที่ปลอบใจคุณเซี่ย อันนั้นหวานกันสุด ๆ จนพวกเรากระดากจะมอง”