공유

บทที่ 13

last update 게시일: 2025-04-12 08:29:21

ไทเกอร์มองหน้าเลโอด้วยความประหลาดใจ ไม่เคยมีใครชมว่าเขาฉลาดมาก่อน ส่วนใหญ่ผู้คนจะมองเขาเป็นแค่เด็กหนุ่มหน้าตาดีที่มีฐานะร่ำรวยเท่านั้น

"มึงหิวไหม ?ไปกินอะไรกันไหม?" ไทเกอร์ถามขึ้น

"ได้ มีร้านไหนดีๆ แนะนำไหม?" เลโอคิดสักครู่ แล้วพยักหน้า

"กูรู้จักร้านอาหารญี่ปุ่นร้านนึงใกล้ๆ นี่กูเลี้ยงดีกว่า ถือว่าเป็นการขอบคุณที่ช่วยกูวันนี้" ไทเกอร์บอก

"โอเค" เลโอเก็บหนังสือใส่กระเป๋า

ทั้งสองเดินออกจากห้องสมุดด้วยกัน ไทเกอร์ยังคงต้องใช้ไม้เท้าช่วยพยุง แต่ดูเหมือนเขาจะเดินได้คล่องขึ้นแล้ว

"ขับรถมาไหม?" ไทเกอร์ถาม

"เปล่า นั่งรถเมล์มา" " เลโอตอบ

"งั้นนั่งรถกูไปกัน" ไทเกอร์เสนอ ชี้ไปที่รถสปอร์ตสีดำคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล

"มึงขับแทนกูได้ไหม? ขากูยังไม่ค่อยดี" ไทเกอร์บอกเลโอ

"มึงแน่ใจเหรอ? รถมึงราคาแพงขนาดนั้น..."เลโอมองรถสปอร์ตราคาแพงด้วยความลังเลเพราะมันเป็นรถของคนอื่น หากเป็นรถของที่บ้านเขาจะไม่ถามออกไปแบบนั้นเลย

"ไว้ใจกูสิ กูรู้ว่ามึงขับรถดี" ไทเกอร์ยิ้ม ส่งกุญแจให้เลโอ

"รู้ได้ไง?" เลโอประหลาดใจ

"เคยเห็นมึงขับรถพี่มึงมาส่งที่มหาวิทยาลัยครั้งนึง มึงเป็นคนขับรถระมัดระวัง แค่ดูก็รู้" ไทเกอร์ตอบ

เลโออึ้งไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าไทเกอร์จะสังเกตเขาถึงขนาดนั้น ในที่สุดเขาก็รับกุญแจมา

"ถ้ามึงแน่ใจจริงๆ แต่กูต้องบอกว่ากูไม่เคยขับรถหรูแบบนี้นะ" เลโอพูดออกไปเพราะรถที่บ้านไม่มีคันราคาเกินสิบล้าน ส่วนรถไทเกอร์คันนี้น่าจะยี่สิบล้าน

"มันก็แค่รถธรรมดา ยังไงมึงก็ติดกับดักทุนนิยมแล้ว" ไทเกอร์ว่า

ทั้งสองหัวเราะเบาๆ ก่อนเดินไปที่รถด้วยกัน

เลโอช่วยไทเกอร์เข้าประตูฝั่งผู้โดยสาร ก่อนเดินอ้อมไปที่ฝั่งคนขับ เขานั่งลงบนเบาะหนังนุ่ม มองแผงหน้าปัดที่มีไฟส่องสว่างและดูซับซ้อน

"ปุ่มสตาร์ทอยู่ตรงนั้น กดเลย" ไทเกอร์ชี้

เลโอกดปุ่ม เสียงเครื่องยนต์ดังครืนแล้วเบาลงเป็นเสียงหึ่งๆ ที่แทบไม่ได้ยิน

"ทางไปร้านยังไง?" เลโอถาม

"เลี้ยวขวาออกจากมหาวิทยาลัย แล้วตรงไปประมาณสองกิโล เดี๋ยวกูบอกทาง

" ไทเกอร์อธิบาย

เลโอขับรถออกจากมหาวิทยาลัยอย่างระมัดระวัง รถแล่นอย่างนุ่มนวล คล่องตัว ให้ความรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่เขาไม่คาดคิด

"มึงดูชิน" ไทเกอร์สังเกต "เหมือนเคยขับรถหรูมาก่อน"

"กูมีรถที่บ้าน แต่ไม่ได้นำมากรุงเทพฯ ที่นี่รถติดเกินไป กูเลยอยู่หอใน" เลโอตอบ

"บ้านมึงอยู่ที่ไหนนะ? กูจำได้ว่ามึงบอกว่ามาจากต่างจังหวัดใช่ไหม?" ไทเกอร์ถาม

"สุราษฎร์ธานี" เลโอตอบสั้นๆ

"อ๋อ ทางใต้ กูไม่ค่อยรู้จักทางนั้นเท่าไหร่ เคยไปแค่ภูเก็ตกับสมุย" ไทเกอร์พยักหน้าตอบออกไป

"ตรงนี้เลี้ยวซ้ายใช่ไหม?" เลโอถามเมื่อถึงสี่แยก

"ใช่ อีกประมาณ 500 เมตรก็ถึงแล้ว" ไทเกอร์พยักหน้า

เลโอเลี้ยวรถเข้าซอย ขับไปตามถนนเล็กๆ ที่มีร้านอาหารและร้านค้าเรียงรายสองข้างทาง

"ร้านนั้นตรงนั้น" ไทเกอร์ชี้ไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่นขนาดกลางที่มีป้ายไฟนีออนสีแดงสว่างอยู่หน้าร้าน

เลโอจอดรถในลานจอดข้างร้าน ดับเครื่องยนต์ และส่งกุญแจคืนให้ไทเกอร์

"ขอบคุณ ตอนกลับกูก็คงต้องรบกวนมึงอีก" ไทเกอร์รับกุญแจกลับมา

"ไม่เป็นไร" เลโอตอบ

เลโอลงจากรถและเดินอ้อมไปช่วยไทเกอร์ เมื่อทั้งสองเข้าไปในร้าน พนักงานก็ต้อนรับอย่างอบอุ่น

"คุณไทเกอร์! นานแล้วนะคะที่ไม่ได้เจอ ได้โต๊ะประจำเลยค่ะ" พนักงานสาวร้องทัก

"ขอบคุณมากครับ วันนี้มากับเพื่อน" ไทเกอร์ยิ้มให้

พนักงานยิ้มให้ทั้งสอง และนำทางไปยังโต๊ะมุมหนึ่งที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว ทั้งสองนั่งลงฝั่งตรงข้ามกัน

"มึงสั่งเลย ร้านนี้ซาชิมิดีมาก แล้วก็ซุปมิโซ" ไทเกอร์บอก

"มึงมาบ่อยเหรอ?" เลโอถามขณะเปิดเมนู

"พ่อกูชอบอาหารญี่ปุ่น ครอบครัวกูมาที่นี่ประจำ" ไทเกอร์ตอบ

ทั้งสองสั่งอาหาร ไทเกอร์สั่งกิมจิและซาชิมิรวม ส่วนเลโอสั่งซูชิและราเมน พนักงานจดและเดินไปที่ครัว

"ช่วงนี้มึงตั้งใจเรียนเชียวนะ ตอนแรกกูนึกว่ามึงเป็นพวกเนิร์ดไร้สังคมซะอีก" ไทเกอร์สังเกต

"ก็เป็นนะ แต่กูแค่อยากเรียนให้จบไวๆ เพื่อกลับไปช่วยงานที่บ้าน" เลโอตอบพร้อมยิ้มบางๆ

"ทำธุรกิจอะไรเหรอ?" ไทเกอร์ถาม

"โรงแรมกับรีสอร์ท ของครอบครัว" เลโอตอบเรียบๆ

"เหรอ? กูนึกว่า..." ไทเกอร์แปลกใจ

"นึกว่ากูจน?" เลโอถาม น้ำเสียงเรียบ ไม่มีความรู้สึกโกรธหรือน้อยใจ

"ก็..มึงไม่เคยพูดถึงนี่" ไทเกอร์ทำท่าเก้ๆ กังๆ

"มันไม่สำคัญ กูไม่อยากให้คนรู้จักกูเพราะพ่อแม่หรือเพราะเงินอยู่แล้ว" เลโอยักไหล่

"ตรงกันข้ามกับกูเลยนะ กูชอบให้ทุกคนรู้ว่ากูมีฐานะ" ไทเกอร์นิ่งคิดและบอกไป ก่อนจะถอนหายใจ

"ทุกคนมีวิธีคิดต่างกัน" เลโอตอบ

พนักงานนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ น้ำชาร้อนสำหรับเลโอ และชาเขียวเย็นสำหรับไทเกอร์

"มึงรู้อะไรเกี่ยวกับกูบ้าง?" ไทเกอร์ถามกลางจังหวะ น้ำเสียงเรียบจริงจัง มองเลโอที่เหมือนกำลังคิด

"รู้แค่ว่ามึงเป็นลูกนักธุรกิจในกรุงเทพฯ เป็นคนชอบเที่ยว ชอบโชว์ ชอบเด่น เกรดพอใช้ได้แต่ไม่เก่งวิชาการ ความเก่งของมึงอยู่ที่เรื่องสังคม การเข้ากับคน" เลโอบอกตามความคิดของตัวเอง

"มึงสังเกตกูเยอะเหมือนกันนะ" ไทเกอร์ฟังอย่างตั้งใจ

"ก็เรียนห้องเดียวกันหลายวิชามาเกือบปี" เลโอยักไหล่

"แล้วมึงรู้ไหมว่าทำไมกูเป็นแบบนั้น?" ไทเกอร์ถาม

"ไม่รู้ และกูไม่ควรเดา" " เลโอส่ายหน้า

ไทเกอร์จิบชาเย็นอึกใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจ

"พ่อกูคาดหวังสูงมาก ถ้ากูไม่เด่น ไม่ดังในมหาวิทยาลัย เขาจะผิดหวัง" ไทเกอร์เริ่มพูด

"มึงเลยแสดงตัวเป็นเดือนคณะ เป็นคนดัง" เลโอต่อความให้

"ใช่" ไทเกอร์พยักหน้า

"พี่สาวกูเป็นอดีตดาวคณะบริหาร จบเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ตอนนี้ไปทำงานบริษัทใหญ่ที่สิงคโปร์ พ่อภูมิใจมาก"

"แล้วมึงเลือกตามรอยพี่สาว"

"จะว่าตามก็ได้ แต่กูรู้ตัวว่ากูไม่เก่งวิชาการเท่าเขา เลยต้องหาทางอื่นที่จะทำให้พ่อภูมิใจ แล้วอีกอย่างกูอย่างเอาชนะมึงอ่ะ" ไทเกอร์ยอมรับในเหตุผลของตัวเอง

"เข้าใจแต่เกี่ยวไรกับกู" เลโอพยักหน้า

"ก็นั่นสิ มึงล่ะ? ครอบครัวมึงเป็นยังไง?" ไทเกอร์ถาม

"ก็ปกติ พ่อแม่ให้อิสระกูมาก เพราะเขารู้ว่ากูรับผิดชอบตัวเองได้ กูมีพี่ชายพี่สาวฝาแฝด เรียนอยู่อเมริกา" เลโอตอบ

"ดีจังวะ ได้ทำในสิ่งที่อยากทำโดยไม่มีใครบังคับ" ไทเกอร์ถอนหายใจ

อาหารถูกยกมาเสิร์ฟ จานซาชิมิสวยงามเรียงเป็นระเบียบ ซูชิหลากสีสัน และชามราเมนที่มีไอร้อนลอยฟุ้ง

"กินให้อร่อยนะ" ไทเกอร์ยิ้ม

"ขอบคุณที่เลี้ยง" เลโอพูด

ทั้งสองเริ่มกินอาหารพร้อมคุยเรื่องเรียนและเรื่องทั่วไป บรรยากาศผ่อนคลายและเป็นกันเองมากขึ้นเรื่อยๆ

"เฮ้ย อร่อยว่ะ" เลโอชมเมื่อลองซาชิมิที่ไทเกอร์แบ่งให้

"บอกแล้วไง ถูกปากมึงใช่ไหมล่ะ?" ไทเกอร์ยิ้ม

"อือ" เลโอพยักหน้า

"ต่อไปกูจะพามึงไปกินอาหารใต้บ้าง ต้มยำกุ้งน้ำข้นที่บ้านกูเด็ดมาก" เลโอขออวดของเด็ดบ้านเกิดตัวเอง

"ได้เลย" ไทเกอร์ตอบรับทันที

"ว่าแต่ กูขอปรึกษาเรื่องรายงานวิชา Mechanics ได้ไหม? อาจารย์ให้ส่งสัปดาห์หน้าแล้ว" ไทเกอร์ขอให้เลโอช่วยเรื่องเรียนต่อ

"ได้ พรุ่งนี้ก็ได้ ว่างตอนไหน?" เลโอพยักหน้า

"พรุ่งนี้กูมีคลาสถึงบ่ายสาม หลังจากนั้นว่าง" ไทเกอร์ตอบ

"ตกลง เจอกันที่ห้องสมุดอีก" เลโอพยักหน้า

มื้ออาหารผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคุยกันถูกคอกว่าที่คาดไว้ ไทเกอร์จ่ายเงิน และทั้งคู่เดินออกจากร้าน

"กูขับละกัน มึงดูเหนื่อยแล้ว" เลโอเสนอตัวขับรถ

"ขอบใจ กลับหอมึงเลยใช่ไหม?" ไทเกอร์ส่งกุญแจให้

"อืม" เลโอพยักหน้า

ระหว่างทางกลับ ไทเกอร์เอนหลังพิงเบาะและหลับตา เขาดูเหนื่อยจากการกลับมาเรียนวันแรก เลโอขับรถอย่างระมัดระวัง ส่ายหน้าเล็กน้อยกับตัวเอง

ใครจะคิดว่าเขากับไทเกอร์จะกลายเป็นเพื่อนกันได้ หลังจากที่เคยเกลียดกันมาก่อน ชีวิตบางทีก็เหนือความคาดหมายจริงๆ

"ถึงแล้ว " เลโอเอ่ยเมื่อจอดรถหน้าหอพัก ไทเกอร์ค่อยๆลืมตา

"พรุ่งนี้เจอกันที่ห้องสมุดนะ" เขาพยักหน้า

"อือ ขอบคุณนะ " เลโอพยักหน้า แล้วลงจากรถ

"เดี๋ยว!" ไทเกอร์ร้องเรียก ก่อนที่เลโอจะเดินเข้าหอ

"มีอะไร?" เลโอหันกลับมาถาม

"ขอบคุณอีกครั้งสำหรับวันนี้ สำหรับทุกอย่าง" ไทเกอร์พูด

"ไม่เป็นไร ระวังตัวกลับบ้านล่ะ" เลโอยิ้มบางๆ

ไทเกอร์พยักหน้า สตาร์ทรถ และขับออกไป เลโอมองตามรถสปอร์ตคันหรูที่ค่อยๆ หายลับไปในความมืด ก่อนจะหันหลังเดินเข้าหอพัก ความรู้สึกแปลกใหม่แล่นผ่านอกของเขา

ความรู้สึกที่ไทเกอร์ไม่คุ้นเคย แต่แปลกดีที่ไม่รู้สึกแย่เลย

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 107

    “จากไหนก็ช่างแต่กูเอาแรงทั้งหมดของกูมาใช้กับมึงคนเดียว อาส์”ไทเกอร์เดินอุ้มเลโอมาถึงปลายเตียงในห้องนอนเขายืนกระแทกต่อจนอีกฝ่ายส่งเสียงครางไม่หยุดแม้ว่าจะสุขสมไปก่อนแล้ว จากนั้นวางเลโอลงที่เตียงเลโอเองพลิกกายนอนตะแคงบ่งชี้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะต่อด้วยท่าใด แก่นกายร้อนสอดเข้าสุดลำอีกครั้งและสะโพกสอบก็กร

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 106

    ไทเกอร์ยิ้มร้ายลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนจะเดินมาช้อนหลังของเลโอ“เจลอยู่ไหน”“ไม่ต้องใช้หรอก”“มึงแน่ใจนะ”“แน่ใจ มึงไม่ทำกูเจ็บหรอกใช่ไหมละ” เลโอเชื่อใจไทเกอร์อย่างล้นเปี่ยมเพราะเขามั่นใจว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำให้เขาต้องเจ็บตัว หรือเจ็บใจแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ยอมแต่งงานกับคน ๆ นี้“ไม่ กูจะไม่ทำให้มึงเจ็บเ

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 105

    “มึงนั่นแหละ คิดจะทำอะไร ไม่รู้เหรอว่าทุกอย่างมันมีขั้นตอน” ไทเกอร์พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด ทำเอาเลโอที่ได้เห็นสีหน้าและได้ยินแบบนั้นก็พลันเกิดความสงสัย“ขั้นตอนอะไร ไม่เข้าใจทำไมต้องมีขั้นตอนอีก ก็จดทะเบียนก็จบแล้วไหมวะ”“มึงไม่รู้เรื่องการแต่งงานเลยหรือไงวะ วันนี้เหมือนเป็นวันแต่งงานของเรา”

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 104

    ไทเกอร์ดึงเลโอเข้ามาจูบอีกครั้ง ลึกซึ้งกว่าเดิม จนลืมไปเลยว่าพวกเขาอยู่ในออฟฟิศส่วนตัวที่มีกระจกใส ถ้าดันทุรังทำมากกว่านี้ไปอาจจะมีใครคนใดคนหนึ่งเข้ามาเห็นได้ตลอดเวลาแต่ตอนนี้ไทเกอร์ไม่สนใจแล้ว เขาอยากให้ทุกคนเห็น... ไม่สิ เขาอยากให้ธันย์หรือคนอื่นๆ เห็นว่าเลโอเป็นของเขาหลายวันต่อมาครอบครัวของเลโอม

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 103

    "รู้ใจกูชะมัด พอดีกูไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย" ไทเกอร์ยิ้ม ความหงุดหงิดที่มีตลอดทั้งเช้าหายไปทันทีเพราะแค่ได้เห็นหน้าคนรัก"นี่ไง แซนด์วิชทูน่าที่มึงชอบ กับลาเต้ร้อน" เลโอเอาอาหารออกจากถุง"วันนี้มึงยุ่งมากเหรอ?""ก็นิดหน่อย" ไทเกอร์ตอบ หยิบแซนด์วิชมากัด"แล้วมึงล่ะ? วันนี้ไม่มีประชุมเหรอ?""เพิ่งเสร็จ

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 102

    ตอนพิเศษบทส่งท้าย NCหลังจากที่เลโอเปิดสำนักงานใหม่ของบริษัททวีวงศ์กรุ๊ปสาขากรุงเทพฯแล้ว การบริหารงานของเลโอก็ประสบความสำเร็จอย่างก้าวกระโดดในระยะเวลาเพียง 6 เดือน สามารถปิดดีลงานได้หลายโครงการจนต้องมีการปิดรับดีลใหม่เพื่อทำงานที่รับมาแล้วให้มีมาตรฐานที่สุด และยังสามารถดีลกับบริษัททัวร์ทั้งนักท่องเท

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 85

    และแล้ว ไทเกอร์และเลโอก็เหลือเพียงลำพัง ในบ้านพักกลางป่า แสงไฟจากเตาฟืนสาดส่องให้เห็นเงาของทั้งสองคนบนผนังไม้ ความเงียบกลับมาอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝนตกหนักบนหลังคาและเสียงไม้ในเตาฟืนที่ลุกไหม้แตกเปรี๊ยะเป็นระยะ"คงต้องค้างที่นี่คืนนี้แน่ๆ" ไทเกอร์พูดทำลายความเงียบ พลางมองออกไปนอกหน้าต่างที่ฝนยังคงตกห

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 83

    สามวันผ่านไปอย่างอึดอัดหลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้น เลโอทำทุกอย่างเพื่อหลีกเลี่ยงการอยู่ตามลำพังกับไทเกอร์ เขามาถึงที่ประชุมในนาทีสุดท้าย รีบออกทันทีที่ประชุมเสร็จ และอ้างว่ามีงานเร่งด่วนทุกครั้งที่ไทเกอร์พยายามขอคุยเป็นการส่วนตัวไทเกอร์นั่งอยู่ในห้องทำงานชั่วคราวที่บริษัททวีวงศ์กรุ๊ปจัดให้ สายตาจ้องท

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 78

    หลังอาหารจบลง เหล้าถูกรินเพิ่มอีกหลายรอบ บรรยากาศยิ่งคึกคักขึ้น มิ้นท์ พี่สาวของเลโอเดินมาหาไทเกอร์ที่กำลังนั่งจิบวิสกี้อยู่มุมหนึ่ง"มองไม่วางตาเลยนะคะ" มิ้นท์พูดเสียงเบา"อะไรนะครับ?" ไทเกอร์ถามด้วยความงุนงง"น้องชายพี่ไม่วางตาเลยนะ" มิ้นท์ยิ้มพลางเอียงศีรษะไปทางเลโอที่กำลังยืนคุยกับนักลงทุนชาวญี่

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 76

    "แต่คุณเปลี่ยนไปแล้ว" เลโอพูดราวกับเป็นข้อเท็จจริง ไม่ใช่คำถาม"ผมพยายามในทุกวัน อยากเป็นคนที่ดีขึ้นและโอกาสที่คุณให้มาผมจะทำให้ดี " ไทเกอร์ตอบเสียงเบาบทสนทนาดำเนินต่อไปเกี่ยวกับรายละเอียดของโปรเจคและแผนงานต่อไป ทั้งคู่มีความเห็นตรงกันในหลายเรื่อง และเมื่อมีความเห็นต่าง ก็สามารถพูดคุยกันอย่างเปิดเผ

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status