ขังร้ายล่ามรัก

การอดหลับอดนอนและร่างกายที่อิดโรยจากการโหมทำงานหามรุ่งหามค่ำมาเป็นเวลานาน ทำให้ร่างกายของเรนอ่อนแอไม่น้อย และเพิ่งจะมารู้ตัวเอาก็วันนี้ ภายใต้ความคับแคบท้ายรถ นอกจากกลิ่นอับชื้นและมวลอากาศที่แสนบางเบา ยังมีละอองฝุ่นเล็กๆ ที่เขาสูดเข้าปอดไปเต็มๆ ไม่นานก็ไอแล้วสำลักไม่หยุด เลือดกำเดากำลังไหลออกทางโพรงจมูกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเป็นตัวส่งสัญญาณว่าร่างกายของเขากำลังย่ำแย่“ไม่ทันถึงมือนาย มึงก็ออกอาการขนาดนี้แล้ว” ไม่รู้ว่ามาถึงจุดหมายตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกทีเรนก็ถูกชายคนเดิมกระชากร่วงลงจากท้ายรถ“แค่กๆ” เล่นยังคงสำลักน้ำลายตัวเองเป็นว่าเล่น กลิ่นคาวของเลือดกำเดาหยดอยู่ที่ปลายจมูก แม้จะปาดออก ก็ยังหยดลงพื้นราวกับน้ำกระฉอก”“ให้มันไปเจอนายในสภาพนี้กูว่าไม่ดีแน่ เป็นโรคอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้ พวกมึงเอามันไปไว้ที่ห้องใต้ดินดีกว่า เดี๋ยวกูไปตามนายมาให้เอง” เรนจับใจความได้ว่าชายคนที่พูดชื่อ ‘สิงห์’ เพราะเขาเป็นคนตัดสินใจทุกอย่าง สิงห์บอกคนอื่นแบบนั้นก่อนที่จะแยกตัวเดินไปอีกทางเสียงของคนคุยกันดังพอที่จะทำให้เรนได้ยินทุกอย่าง ร่างกายของเขากำลังสั่นเทาอย่างที่ควบคุมไม่ได้ แม้แต่จะอ้าปากต่อเหมือนก่อน

“อึก...”ไม่รู้ต้องอยู่กับไอ้ของแปลกปลอมนี่นานแค่ไหน แต่เรนรู้แล้วว่าความรู้สึกของอาการใจจะขาดแต่ก็ไม่ขาดมันทรมานสิ้นดี ร้องก็ไม่ได้ ขยับทีก็สะดุ้ง ครั่นเนื้อครั่นตัวไปหมดอาการที่เป็นอยู่ทำให้เรนเหมือนคนหูดับ ตาลายไม่ได้รับรู้ถึงความเป็นไปของสิ่งรอบข้างจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าของใครสักคนที่เดินเข้ามาใกล้นั่นแหละถึงได้รู้ตัว“อื้อออออ”เขาก่นด่าอีกฝ่ายเท่าที่จะทำได้ แม้จะเป็นเพียงเสียงอู้อี้แต่คนฟังก็พอจะเดาออกว่าไม่ใช่คำที่ถูกจริตหูแน่ ๆ แต่มุมปากหยักกลับยกยิ้ม สายตาที่หรี่ลงเล็กน้อยดูร้ายกาจจนน่าหวั่น“สนุกกับตัวเองอยู่รึเปล่า”เรนจ้องอีกฝ่ายตาเขม็ง ในใจมีแต่คำสาปแช่งกริ๊ก!“อื๊มมมมมมม” เอวของเขาลอยขึ้นเหนือพื้นเมื่อจู่ ๆ แอรอนก็หยิบรีโมตขึ้นมากดเพิ่มระดับความแรง เรนคิดว่านั้นเป็นระดับสูงที่สุดแล้วเสียอีก ยังมีสูงกว่านี้อีกเหรอ“ดูนายสิ ไม่คิดว่าจะชอบสิ่งที่ฉันจัดให้ขนาดนี้ ไอ้นั่นของนายมันแข็งจนเส้นเลือดปูดทั่วแล้ว” ไม่พูดเปล่ายังยื่นมือที่ใส่ถุงมือชุดใหม่มาจับส่วนนั้นของเรน บีบมันจนเขาหน้านิ่วคนตัวเล็กรวบรวมแรงที่มีพยายามถีบอีกฝ่ายเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้น แต่แล้วก็ขาก็ถูกรวบตรึง

จินไตย์ถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจมาตั้งแต่เด็ก เพราะยามที่เขาเกิด ผู้เป็นพ่อก็ได้รับตำแหน่งใหญ่โตทำให้ครอบครัวมีเกียรติมีชื่อเสียงไปด้วย ขณะที่เรนกลับถูกเลี้ยงอย่างแตกต่าง อาจเป็นเพราะมีตัวตนขึ้นมาในตอนที่พ่อกำลังลงจากตำแหน่งก็ได้ ถึงได้กลายเป็นคนนำโชคร้ายมาสู่ครอบครัว พ่อกับแม่ถึงดูไม่ค่อยรักเขาเท่าไรนัก“อย่าทำตัวอืดอาดจะได้มั้ยวะ”เมื่อไม่ได้ดั่งใจจินไตย์ก็กลายเป็นคนอารมณ์ร้อนอย่างง่ายดาย ชายหนุ่มผลักคนที่ได้ชื่อว่าน้องชายเข้าไปในห้องของตน รีบปลดกางเกงตัวเองรูดลงเหมือนพวกตาแก่ตัณหากลับ“อมสิ”เรนเกลียดไอ้พี่เหี้ยนี่ เขาคิดหลายมุม คิดกระทั่งว่าถ้าตัวเองกลายเป็นฆาตกรจะทำยังไง ถ้าเขาฆ่ามันได้เขาจะเลือกทางไหนระหว่างอยู่หรือตาย หนีหรือรอรับกรรม“อย่าให้กูต้องพูดซ้ำสองนะเรน”“ปากเรนเป็นแผล เรนกลัวทำพี่ติดเชื้อ”“จะเอาเลยเหรอ ถ้างั้นก็แก้ผ้า แล้วขึ้นไปนอนถ่างขาท่าหมาบนเตียง ครางเรียกชื่อพี่ด้วย ขอร่านๆ เสียวๆ”จินไตย์เดินไปตรงลิ้นชักข้างโต๊ะคอม หยิบถุงยางออกมาหลายชิ้น เรนเห็นแล้วว่าในนั้นมีปืนกระบอกหนึ่งวางไว้ข้างในคนตัวเล็กค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าตัวเองช้าๆ สายตาก็กวาดมองไปรอบๆ ห้องของพี่ชาย เขาไม่

“ปล่อยกู!” เรนไม่คิดจะพูดดีกับคนพวกนี้อีกแล้ว แม้แต่สรรพนามเขาก็เปลี่ยนให้ให้มันเหมาะสม ขณะที่เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องออกจนไม่เหลือสักชิ้น เรนก็ถูกเสื้อของเขาเองมัดที่ข้อมือโดยมีโซ่เส้นเล็ก ๆ พันยึดไว้กับหัวเตียง “สภาพดูแย่กว่าที่คิดนะ” แอรอนเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าร่างกายของเรนต่างจากเมื่อวันก่อนไปมาก รอยฟกช้ำทั่วลำตัว ใบหน้ากับลำคอเองก็มีรอยเพิ่มมาเช่นกัน ทั้ง ๆ ที่ก่อนเขาจะปล่อยเจ้าตัวไป เรนมีเพียงบาดแผลที่มุมปากและรอยช้ำที่ข้อมือเท่านั้น “มึงไงที่ทำให้กูดูแย่ อุ๊บ!” แก้มที่ยังช้ำจากการฝากหลังมือของจินไตย์ถูกบีบจนต้องอ้าปากค้าง ก่อนจะถูกอุดเอาไว้ด้วยกางเกงในของเขาเอง “อื้อออ ไอ้เอี้ยยยยยย” รอบนี้คงรอดจริง ๆ แล้ว เพราะเรนมั่นใจว่าเขาเลือกที่จะไม่ให้ความร่วมมือกับแอรอนเอง จริง ๆ เขาไม่ได้คิดจะเข้าข้างจินไตย์ เขาแค่ไม่อยากเลือกอยู่ข้างไหนทั้งนั้น “หมายความว่านายไม่ได้อยากเอาไอ้นี่ออกสินะ” ว่าแล้วแอรอนก็ล้วงเข้าไปในก้นของเรนด้วยถุงมือยางที่เขาเพิ่งสวมเสร็จ นิ้วยาวดันเอาของที่อยู่ด้านในเข้าไปลึกกว่าเดิม ขณะที่เรนต้องอดกลั้นกับความทรมานนั้น ไม่ทันไรน้ำในตัวก็พุ่งออกมา เขาเสร็จ

เรนหยิบเอาเอกสารที่ค้นเจอในห้องของจินไตย์มาถ่ายเอกสารไว้ทั้งหมด เขาถ่ายเอกสารเป็นภาพสีแล้วนำมันกลับไปแทนที่ที่เดิมได้ก่อนที่จินไตย์จะกลับมา ตอนนี้เอกสารตัวจริงก็อยู่ในมือของแอรอนแล้ว ยกเว้นเอกสารที่เกี่ยวกับตัวเขาที่ไม่ให้ไปด้วย และเรนก็ได้อิสระของเขาคืนมา ชายหนุ่มกลับไปยังห้องเช่าที่เขาอาศัยหลับนอนมาสักพัก แม้มันจะไม่ใช่ห้องหรูราคาแพง แต่ก็ทำให้เขาสบายใจมากที่สุดแล้ว“พี่จินไตย์ เรนขอร้อง พี่น้องกันไม่ควรทำแบบนี้”“กูบอกให้มึงถอดไงเรน” แล้วอีกฝ่ายก็หยิบปืนกระบอกนั้นขึ้นมาจ่อหัวเขาจริง ๆ “กูให้มึงเลือกแล้วนะว่าจะเป็นของเล่นให้กูบนเตียงหรือจะให้น้องเมเป็นแทน”“พี่แม่งกล้าทำกับเด็กได้ลงจริง ๆ เหรอวะ”เพี้ยะ! “ก็ตอนกูเอามึง มึงก็เด็กไม่ใช่รึไง”เรนเปิดเสียงที่เขาแอบบันทึกไว้ในเครื่องบันทึกเสียงขนาดพกพาตอนคุยกับจินไตย์ แน่นอนว่ามันเหมือนกำลังเอามีดกรีดเนื้อตัวเอง แต่เขาก็จำเป็นต้องทำ เรนแอบบันทึกเสียงสนทนาเหล่านี้มานานแล้ว แม้กระทั่งตอนที่ถูกกระทำอยู่บนเตียง เขารวบรวมมันไว้เผื่อสักวันจะได้ใช้มันแต่แล้วเรนก็ไม่กล้าที่จะส่งให้แอรอน มันไม่ใช่แค่เขาไม่ไว้ใจแอรอน แต่มันคือศักดิ์ศรีของเขาที่ถ