ขังร้ายล่ามรัก

อึ่ก!!

“คุกเข่าไอ้ขยะถ้าไม่อยากตายตรงนี้ก็ทำตัวว่าง่าย” ปลายกระบอกปืนจ่อติดอยู่กับท้ายทอยของร่างเล็กที่ถูกถีบจากทางด้านหลังจนขาพับยวบลงกับพื้นห้องน้ำ เสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มยังคงดึงความสนใจจากนักท่องราตรีใน RJK คลับได้เป็นอย่างดี ได้ดี ในขณะที่คนอีกกลุ่มกำลังจัดการคนบางคนในมุมมืดอย่างเงียบๆ

‘เรน’ มาที่คลับแห่งนี้ก็เพื่อจะมาส่งของขวัญที่พี่ชายของเขาวานให้มาส่งให้ แต่คนพวกนี้เป็นใครกันถึงได้ลากเขาเข้ามุมแถมยังยึดทุกอย่างจากตัวเขาไว้ มิหนำซ้ำยังใช้วาจาขู่เข็ญกันอีก

ชิ้นส่วนโลหะบางอย่างแตะโดนท้ายทอยทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้ง ถึงเขาจะไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร แต่ก็พอจะเดาได้ว่าถ้าโดนมันเข้าล่ะก็คงได้วิญญาณหลุดจากร่างแน่ๆ

“หน้ามึงเหมือนไอ้อลันจังวะ เป็นอะไรกับมัน ญาติกันเหรอ” ชายที่ยืนจ่อปืนใช้ปลายกระบอกของมันกดน้ำหนักลงบนศีรษะของเรนจนเขาต้องเบี่ยงหน้าลงอัตโนมัติ “ตอบ”

“ผมไม่รู้จักคนชื่ออลัน คุณคงจำผิดคนแล้ว ปล่อยผม” ด้วยใบหน้าที่หวานเหมือนผู้หญิง เรนมักจะถูกกลั่นแกล้งอยู่เป็นประจำ ถ้าให้เขาวิเคราะห์ก็อาจจะเป็นไปได้ว่ามีคนหมั่นไส้แล้วจ้างคนพวกนี้มารังแกเขาเหมือนที่เคยมีแน่ๆ แต่มันแรงไปหน่อยหรือเปล่า ถึงขั้นเอาปืนมาจ่อหัวกันเล่นแบบนี้

“ไม่ใช่ก็ได้ เรื่องไอ้อลันช่างมันก่อน แต่หุ่นผอมแห้ง ผิวขาวอมชมพู เส้นผมสีทองแดงกับหน้าสวยๆ ของมึง กับคนที่กูดูในรูปไม่ผิดแน่” อีกฝ่ายมองเรนสลับกับรูปภาพที่ถืออยู่ในมือ สาธยายรูปลักษณ์ของเขาละเอียดยิบ ราวกับว่ามั่นใจว่าไม่มีทางจับผิดตัว

“พวกคุณต้องการอะไร”

“ต้องการเอาเลือดหัวพวกลอบกัดไง หึ หลักฐานแน่นขนาดนี้ มึงไปแก้ตัวกับนายกูเองแล้วกัน แต่กูไม่รับประกันนะว่าถ้ามึงไปถึงตรงนั้นแล้วจะได้ตายดีหรือตายทั้งเป็นน่ะ”

“ผมทำอะไรผิด”

“เห้ย! หน้าตามึงก็ดูฉลาดนะแต่ก็ไม่คิดว่าจะถามอะไรโง่ๆ ของในตัวมึงก็บอกอยู่แล้วว่ามึงมาทำอะไรที่นี่ แต่ช่างเถอะ ยังไงมึงก็คงไม่รอด” ว่าเสร็จเขาก็ลากคอเสื้อของคนตัวเล็กออกไปทางด้านหลังร้านและโยนเขาเข้าหลังรถยนต์ไปเหมือนของไร้ค่าชิ้นหนึ่ง

ฝากระโปรงหลังรถยนต์ถูกปิดลงแล้ว ทุกอย่างด้านในเหม็นอับและมืดสนิท มีเพียงเสียงเครื่องยนต์กับกลิ่นน้ำมันที่คละคลุ้งเท่านั้นที่ทำให้เรนพอจะรู้ว่ารถกำลังเคลื่อนที่ไปที่ไหนสักแห่ง

เมื่อแหกปากร้องให้คนช่วยแล้วไม่มีใครได้ยิน สิ่งเดียวที่เรนพอจะทำได้คือการขยับตัวหาท่าที่สบายตัวที่สุด หัวเข่าของเขาดูเหมือนจะระบมการโดนโยนขึ้นรถเมื่อครู่ ถ้านี่เป็นเรื่องล้อเล่นล่ะก็เขาขอให้มันจบโดยเร็วเถอะ เมื่อกี้ที่ล้มลงทำให้เข่าของเขากระแทกพื้นเต็มๆ ให้ลุกตอนนี้ก็ไม่รู้จะยืนได้หรือเปล่า

**********

[3 ชั่วโมงก่อน]

เรนที่ออกมาเช่าห้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียวนานหลายปีถูก ‘ธนิน’ ผู้เป็นพ่อเรียกให้กลับไปเจอที่บ้าน แต่พอไปถึงกลับเจอแค่ ‘จินไตย์’ ผู้เป็นทั้งพี่ชายและนักการเมืองหนุ่มไฟแรงที่กำลังเป็นที่จับตามองของคนหลายกลุ่ม

จินไตย์เกิดมาในครอบครัวที่เพียบพร้อม แต่เพราะความกดดันจากผู้เป็นพ่อทำให้เขากลายเป็นคนโหยหาอำนาจ เงินทอง และลาภยศ

“เรน” ทุกครั้งที่พี่ชายเรียกชื่อเขา ในน้ำเสียงอ่อนโยนนั้นมักจะมีอะไรซ่อนอยู่ “มานี่สิ”

“พ่อล่ะครับ”

“ติดธุระด่วน ออกไปกับคุณน้าวิจิตราแล้ว” หลังจากแม่เสีย พ่อที่สนใจแต่เรื่องอำนาจก็แต่งภรรยาใหม่อย่าง ‘วิจิตรา’ เข้าบ้านและเธอเองที่เป็นคนเขี่ยเรนให้ออกจากบ้านด้วยการป้ายความผิดต่าๆ นานาให้กับเรน และเป่าหูให้สามียิ่งเกลียดลูกชายคนเล็กมากขึ้นไปอีก ขนาดจินไตย์คัดค้านหัวชนฝาก็ไม่ได้ผล แต่พักหลังเมื่อพ่อใจอ่อน จินไตย์จึงโน้มน้าวให้พ่อเห็นใจ และยอมให้เรนกลับมาเยี่ยมบ้านแทนเป็นครั้งคราวแทน

คนถูกเรียกค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ บทเรียนบางอย่างในอดีตสอนให้เขาระมัดระวังตัวแม้คนคนนั้นจะเป็นคนในครอบครัวก็ตาม เรนช้อนสายตาขึ้นมองพี่ชายที่ตอนนี้กำลังยิ้มให้เขา แต่รอยยิ้มนั้นช่างปลอมเปลือก

“พี่มีเรื่องอยากจะให้เรนช่วยหน่อย” เรนตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ ไม่เจอหน้ากันตั้งนาน ถามไถ่ความเป็นอยู่กันสักหน่อยก็ไม่มี เป็นแบบนี้จนเขาชินแล้ว แต่นี่แหละที่มันน่ากลัว เพราะนั่นหมายความว่าชีวิตของเขาไม่ใช่เรื่องที่จินไตย์จะต้องแคร์ “วันนี้วันเกิดเดียร์ เธอจะฉลองวันเกิดที่ RJKคลับ แต่พอดีพี่มีงานด่วนไปไม่ได้ เลยจะฝากให้เรนเอาของขวัญวันเกิดไปให้แทนหน่อย”

“พี่เดียร์?” เท่าที่เรนจำได้ เดียร์คือแฟนเก่าของจินไตย์ เคยคบหากันเพราะผู้ใหญ่แนะนำให้แต่ก็เลิกรากันไปสักพักแล้ว

“ทำไม มีปัญหาอะไร อย่าถามให้มากความ เอานี่ไป แล้วอย่านิสัยเสียแอบเปิดดูล่ะ” จินไตย์ยื่นกล่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีขาวขนาดสิบสองคูณสิบสองนิ้วผูกโบว์สีแดงให้

“เรนถามได้มั้ย ว่าของนี่คืออะไร”

“เรน! เสียมารยาทว่ะ” จินไตย์ขึ้นเสียงเล็กน้อยแต่พอรู้ตัวก็ลดระดับเสียงลงให้เป็นปกติ “ทำไมต้องถาม ถ้ารู้มันก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ”

“พี่จะเซอร์ไพรส์พี่เดียร์ไม่ใช่เหรอครับ ไม่ใช่ผมซะหน่อย”

“ก็เพราะไม่ใช่ พี่ก็คิดว่าเรนไม่จำเป็นต้องรู้”

“งั้นเรนจะจ้างไรเดอร์ไปส่งให้แล้วกัน”

“ไม่ได้” จินไตย์เริ่มขึ้นเสียงหนักขึ้น “เรนต้องไปส่งเอง พี่จะได้มั่นใจว่าของจะถึงมือเดียร์จริงๆ”

คิ้วของเรนเริ่มขมวดเป็นปม เขาเงียบลงแล้วกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง “ทำไมเรนต้องไปส่งเอง”

“ก็ถ้าไม่ทำแบบนั้นมันก็เสียมารยาทไง เดียร์เป็นถึงลูกสาวโฆษกพรรคร่วมรัฐบาล อย่างน้อยก็ต้องให้เกียรติเธอบ้าง ไปเถอะน่าเรน ช่วยพี่หน่อย” จินไตย์ผุดยิ้มพรายเดินเข้ามาหา ยกมือขึ้นลูบแก้มน้องชาย ทำเอาเรนขนลุกขนชันอยู่ไม่น้อยถึงกับรีบถอยห่าง

“พี่คิดจะทำอะไรกันแน่....อึก!” แววตาที่แข็งกร้าวต่างจากเดิมของเรนทำให้จินไตย์หมดความอดทน เขาปรี่เข้าหาแล้วบีบคอเรนในทันที “ทำตามที่พี่บอกถ้าไม่อยากเจ็บตัว”

“ไม่”

“ไอ้เรน มึงจะลองดีกับกูเหรอ” จินไตย์โมโหเงื้อมืออีกข้างขึ้นจะตบ แต่ก็ยั้งใจไว้ทัน ถึงอย่างนั้นก็เลือกจะกำหมัดชกเข้ากลางอกของเรนแทนจนอีกฝ่ายไอแห้ง

แค่กๆ

“พี่จินนนนนนไต....” เสียงใสดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะโผล่มาเสียอีก ‘เมลินดา’ เด็กน้อยวัย 4 ขวบ ลูกบุญธรรมที่พ่อเขาประกาศรับอุปการะไว้อย่างเป็นทางการเนื่องจากวิจิตรามีลูกไม่ได้ วิ่งเข้ามาทำให้จินไตย์ต้องรีบผละมือจากเรน เปลี่ยนมาอ้าแขนรับน้องสาวคนเล็กแทน เมลินดาโผกอดพี่ชายทั้งสองด้วยความดีใจ ตุ๊กตากระต่ายสีชมพูที่หอบมาด้วยบวกกับดวงตาที่แสนฉ่ำปรือบ่งบอกว่าเธอน่าจะเพิ่งตื่นนอน

“ขอโทษด้วยนะคะ พอดีน้องเมงอแงอยากมาหา พี่วิ่งตามก็ไม่ทัน น้องเมคะ เดี๋ยวเราไปหาอะไรหม่ำกันดีกว่าค่ะ อย่าเพิ่งไปกวนพี่ ๆ เขาเลย”

“ไม่เป็นไรหรอกพี่แดง พี่ไปเตรียมอาหารให้น้องเมก่อนเถอะ เดี๋ยวผมพาเธอตามไปทีหลัง”

“ค่ะ” พี่เลี้ยงรับคำแล้วก็ออกจากห้องไป

“ตื่นแล้วเหรอคะ แม่กวางน้อยของพี่” จินไตย์เปลี่ยนน้ำเสียงเล็กน้อยก่อนจะอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นหอมแก้มฟอดใหญ่ ในขณะที่เรนกลับถลึงตาใส่เขา

“อย่าเรียกเธอแบบนั้น” ในความหมายของเมลินดา กวางน้อยก็แค่สัตว์ตัวหนึ่ง เธอชอบใจที่ถูกเรียกแบบนั้น กลับกันสำหรับเรน กวางคือตัวแทนของหญิงสาวที่จินไตย์ตั้งใจพูดมันออกมาเพื่อส่งสัญญาณเตือนให้กับเขา

“ทำไมจะเรียกไม่ได้ ก็แค่กวาง ใช่มั้ยคะ น้องเมเองก็อยากเป็นใช่มั้ยคะ”

“ใช่ค่ะ พี่จินไตย์บอกว่า หนูเป็นกวาง หนูจะเป็นเหมือนพี่เรน เป็นกวางสวย”

“ไม่นะน้องเม เป็นไม่ได้” เรนบอกกับน้องสาว ในขณะที่จินไตย์หัวเราะเหี้ยม

“เลือกเอานะเรนว่านายจะทำรึเปล่า น้องเมจะเป็นอะไรก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของนาย”

ยิ่งเห็นเรนกำหมัดแน่นไม่โต้ตอบ จินไตย์ยิ่งหัวเราะดังขึ้นอีก แล้วก็พาเจ้าตัวเล็กออกจากห้องไป