Mag-log in“จากไหนก็ช่างแต่กูเอาแรงทั้งหมดของกูมาใช้กับมึงคนเดียว อาส์”ไทเกอร์เดินอุ้มเลโอมาถึงปลายเตียงในห้องนอนเขายืนกระแทกต่อจนอีกฝ่ายส่งเสียงครางไม่หยุดแม้ว่าจะสุขสมไปก่อนแล้ว จากนั้นวางเลโอลงที่เตียงเลโอเองพลิกกายนอนตะแคงบ่งชี้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะต่อด้วยท่าใด แก่นกายร้อนสอดเข้าสุดลำอีกครั้งและสะโพกสอบก็กร
ไทเกอร์ยิ้มร้ายลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนจะเดินมาช้อนหลังของเลโอ“เจลอยู่ไหน”“ไม่ต้องใช้หรอก”“มึงแน่ใจนะ”“แน่ใจ มึงไม่ทำกูเจ็บหรอกใช่ไหมละ” เลโอเชื่อใจไทเกอร์อย่างล้นเปี่ยมเพราะเขามั่นใจว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำให้เขาต้องเจ็บตัว หรือเจ็บใจแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ยอมแต่งงานกับคน ๆ นี้“ไม่ กูจะไม่ทำให้มึงเจ็บเ
“มึงนั่นแหละ คิดจะทำอะไร ไม่รู้เหรอว่าทุกอย่างมันมีขั้นตอน” ไทเกอร์พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด ทำเอาเลโอที่ได้เห็นสีหน้าและได้ยินแบบนั้นก็พลันเกิดความสงสัย“ขั้นตอนอะไร ไม่เข้าใจทำไมต้องมีขั้นตอนอีก ก็จดทะเบียนก็จบแล้วไหมวะ”“มึงไม่รู้เรื่องการแต่งงานเลยหรือไงวะ วันนี้เหมือนเป็นวันแต่งงานของเรา”
ไทเกอร์ดึงเลโอเข้ามาจูบอีกครั้ง ลึกซึ้งกว่าเดิม จนลืมไปเลยว่าพวกเขาอยู่ในออฟฟิศส่วนตัวที่มีกระจกใส ถ้าดันทุรังทำมากกว่านี้ไปอาจจะมีใครคนใดคนหนึ่งเข้ามาเห็นได้ตลอดเวลาแต่ตอนนี้ไทเกอร์ไม่สนใจแล้ว เขาอยากให้ทุกคนเห็น... ไม่สิ เขาอยากให้ธันย์หรือคนอื่นๆ เห็นว่าเลโอเป็นของเขาหลายวันต่อมาครอบครัวของเลโอม
"รู้ใจกูชะมัด พอดีกูไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย" ไทเกอร์ยิ้ม ความหงุดหงิดที่มีตลอดทั้งเช้าหายไปทันทีเพราะแค่ได้เห็นหน้าคนรัก"นี่ไง แซนด์วิชทูน่าที่มึงชอบ กับลาเต้ร้อน" เลโอเอาอาหารออกจากถุง"วันนี้มึงยุ่งมากเหรอ?""ก็นิดหน่อย" ไทเกอร์ตอบ หยิบแซนด์วิชมากัด"แล้วมึงล่ะ? วันนี้ไม่มีประชุมเหรอ?""เพิ่งเสร็จ
ตอนพิเศษบทส่งท้าย NCหลังจากที่เลโอเปิดสำนักงานใหม่ของบริษัททวีวงศ์กรุ๊ปสาขากรุงเทพฯแล้ว การบริหารงานของเลโอก็ประสบความสำเร็จอย่างก้าวกระโดดในระยะเวลาเพียง 6 เดือน สามารถปิดดีลงานได้หลายโครงการจนต้องมีการปิดรับดีลใหม่เพื่อทำงานที่รับมาแล้วให้มีมาตรฐานที่สุด และยังสามารถดีลกับบริษัททัวร์ทั้งนักท่องเท
หลังจากที่ได้รับกุญแจหอแล้ว เลโอก็กลับไปขนกระเป๋าที่เตรียมมาเข้าหอพัก สำหรับมหาวิทยาลัยนี้ก็ไม่บังคับให้อยู่หอพักนักศึกษาแต่เพราะเลโอต้องการอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยเท่านั้นเอง หากไม่เหลือบ่ากว่าแรกก็จะอยู่หอในจบเรียนจบแต่หากต้องออกไปอยู่ข้างนอก สำหรับเขาก็ไม่ได้มีปัญหาใดอยู่แล้ว"ห้อง 412... 412..." เลโอ
วันนี้วันแรกของการเข้ามหาวิทยาลัย ทุกคนคงเหนื่อยๆ กัน ไปลงทะเบียนให้เสร็จก่อนเถอะ แล้วเดี๋ยวรุ่นพี่จะพาไปดูที่พักกัน" รุ่นพี่มองสลับไปมาระหว่างเลโอกับไทเกอร์ สัมผัสได้ถึงความตึงเครียด"ครับพี่" ไทเกอร์พยักหน้า "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะไอ้เด็กบ้านนอก เพราะตอนนี้มึงต้องอยู่ในพื้นที่ของกู" ก่อนจะเดินจากไป
แดดเปรี้ยงของปลายเดือนพฤษภาคมแผดเผาทุกอณูของลานกิจกรรมมหาวิทยาลัย เสียงจอแจของการเตรียมงานต้อนรับเหล่านักศึกษาใหม่ดังระงมไปทั่ว สีเสื้อคณะต่างๆ สว่างตาในวันแรกของการเปิดเทอมเลโอหยุดมองป้ายคณะวิศวกรรมที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า พลางสูดลมหายใจลึกๆ เขาผ่านมันมาได้แล้ว การสอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังของประ
แนะนำตัวละครไทเกอร์ ภูริ มัตถพานิช นักศึกษาปี 2 คณะวิศวกรรมศาสตร์ นิสัยใจร้อนเอาแต่ใจเพราะตลอดชีวิตไม่เคยมีใครขัดใจ เป็นหนุ่มหล่อผิวขาว ใบหน้าเล็กคมคาย จมูกโด่งคม ริมฝีปากเล็กได้รูป คิ้วเข้ม ตาสองชั้น ผมสีบรอนซ์เทา หุ่นนายแบบกล้ามแน่น ความสูง 185 ซม.เลโอ กัณต์ดนัย เดชาทวีวงศ์ นักศึกษาปี 1 คณะวิศว







