กับดักพี่หมอตัวร้ายมัดใจยัยหนูนิ่ม

เสียงฝีเท้ากระทบพื้นกระเบื้องสีขาวสะอาดของโรงพยาบาลอย่างรีบเร่ง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงหวอและพยาบาลที่วิ่งกันจนวุ่น แววตาคมของ ปรเมษฐ์ อิทธิวงศ์ หรือ ปริญ กำลังกวาดอ่านรายงานที่ผู้ช่วยยื่นมาให้อย่างใช้สมาธิ"เคสนี้ต้องอาจารย์หมอประจักษ์เท่านั้น รีบไปตามอาจารย์หมอเลย เดี๋ยวผมจะเข้าไปดูเบื้องต้นให้ก่อน""รับทราบค่ะ""ไปพักเถอะหมอปริญ""ครับอาจารย์""จริงๆคุณไม่จำเป็นต้องทำงานหนักขนาดนี้ก็ได้นะ เป็นถึงลูกเจ้าของโรงพยาบาลแต่กลับลงมาดูเคสเองจนดึกดื่นทุกวันเลย""ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมตั้งใจเรียนหมอมาเพราะอยากช่วยคนจริงๆ""ดีจริงๆเลยนะ เฮ้อ งั้นผมขอลากลับก่อนแล้วกันเจอกันพรุ่งนี้นะ"ปริญเองก็แยกตัวออกมาเพื่อที่จะกลับไปพักผ่อนที่คอนโดเช่นเดียวกัน ซึ่งตลอดทางเดินมาที่รถ พยาบาลสาวน้อยสาวใหญ่ก็ต่างพากันเหลียวมองพร้อมส่งยิ้มหวาน บอกฝันดีให้ไม่ขาดปาก เพราะความหล่อและความสามารถที่ไม่เป็นสองรองใครทำให้หมอหนุ่มวัย 28ปี ที่ยังไร้แววการมีคู่ครองตกเป็นที่หมายตาของใครหลายคนไม่น้อยเลย "คุณแม่ ทำไมมาอยู่นี่ได้ล่ะครับ ดึกแล้วนะ"เมื่อกลับมาถึงคอนโด ปริญก็ได้เห็นว่าคุณหญิงกนกวรรณ ผู้เป็นแม่มานั่งรออยู่บ

หนูนิ่ม ป้าโทรหาปริญแล้วพี่เขาไม่รับหนูเข้าไปบอกพี่เขาให้หน่อยนะคะว่าเย็นนี้ป้าอยากทานข้าวกับลูกทั้งสองแล้วเจอกันนะเพราะได้รับข้อความจากคุณหญิงกนกมาเช่นนั้นหนูนิ่มจึงได้มายืนลังเลอยู่หน้าห้องทำงานของปริญในช่วงพักเที่ยง ก่อนจะตัดสินใจถือวิสาสะเปิดเข้าไป แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อถูกเจ้าของห้องตะคอกใส่"เข้ามาทำไมไม่รู้จักเคาะประตูห๊ะ!"ทุกอย่างในห้องหยุดชะงัก ยัยหนูได้แต่ยืนนิ่งด้วยความตกใจ ก่อนที่ปริญจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติโดยเร็วที่สุด แต่แล้วในระหว่างนั้นเองหนูนิ่มก็ได้สังเกตเห็นเงาของใครบางคนเหมือนกำลังคุกเข่าทำอะไรอยู่ใต้โต๊ะ จนเมื่อคนๆนั้นลุกขึ้นมา ถึงได้พบว่าเป็นผู้ชายตัวเล็กน่ารักคนหนึ่งพร้อมเอกสารมากมายในมือ ที่คาดว่าคงทำหล่นตอนปริญตะคอก"คุณออกไปก่อนครับ"คนๆนั้นโค้งหัวให้ปริญเล็กน้อย แล้วรีบเดินออกไปในทันทีจนเมื่อเหลือกันเพียงสองคนในห้อง ปริญก็ค่อยๆเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหนูนิ่ม"ต่อไปนี้จะเข้าห้องพี่ นิ่มต้องเคาะประตูก่อนนะ ไม่ต้องถือวิสาสะเข้ามาแบบนี้อีกนะครับ เดี๋ยวคนนอกเขาจะสงสัยว่าเรารู้จักกันเกินหน้าที่"หนูนิ่มพยักหน้าเบะปากน้อยๆอย่างรู้สึกผิดที่โดนติเตียน ก่

ภายในห้องรับรองของบ้านอิทธิวงศ์ บนโต๊ะยาวถูกประดับไปด้วยดอกไม้สีขาวและไฮเดรนเยียสีฟ้าสวยงาม บรรยากาศในงานหมั้นวันนี้ถูกจัดขึ้นอย่างเป็นกันเอง มีเพียงญาติสนิทไม่กี่คนของคุณหญิงกนก เพื่อนสนิทของปริญ และตัวแทนครอบครัวของหนูนิ่มเท่านั้นหนูนิ่มอยู่ในชุดสูทสีขาวที่ดูอ่อนหวานเรียบร้อย ทำให้ดูน่ารักเป็นพิเศษ ก่อนที่ปริญในชุดแบบเดียวกันจะเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า มือหนายื่นออกมารับตัวคู่หมั้นด้วยความอ่อนโยน แล้วทั้งคู่ก็เดินไปกราบผู้ใหญ่ด้วยกันเพราะรู้สึกเขินอายและไม่มั่นใจกับสายตาหลากหลายคู่ที่จับจ้องมา ยัยหนูจึงกุมมือปริญแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนร่างสูงหันมามอง"ตื่นเต้นเหรอครับ"ใบหน้าจ้ำหม่ำรีบพยักหน้าให้ในทันที ก่อนจะเปล่งเสียงสั่นๆออกมา"ยะ..อย่า..." สุดท้ายเสียงหวานก็ขาดหายไปอย่างไม่สามารถเปล่งออกมาให้จบประโยคได้ แต่จากสายตาและท่าทางของหนูนิ่ม ร่างสูงก็พอจะเข้าใจได้ว่าน้องคงอยากบอกว่าอย่าปล่อยมือตัวเอง ร่างสูงจึงช่วยกำชับมือให้จับกันแน่นขึ้นอีกแรงพิธีการดำเนินไปอย่างรวดเร็วและเรียบง่าย พระอาจารย์ทำการผูกข้อมือให้เพื่อเป็นการหมั้นหมายอย่างถูกต้อง พร้อมทั้งปริญและหนูนิ่มที่ผลัดกันสวมแหวน ท่าม

"วันนี้พี่ไม่ได้ออกไปไหน นิ่มไม่ต้องทำอะไรไว้ให้พี่นะครับ""หนูทานข้าวเย็นตามสบายเลย พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ"หนูนิ่มได้แต่มองตามหลังปริญจนเข้าห้องไปด้วยสายตามึนงงช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้ ยัยหนูรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวของปริญอย่างมาก แม้พี่ปริญของเขาจะยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม ทั้งส่งคนรถไปรับไปส่งที่ทำงานและซื้อขนมติดไม้ติดมือกลับมาให้ตอนเลิกงานตลอด แต่หนูนิ่มกลับรู้สึกว่ามันมีบางอย่างที่ต่างออกไป เหมือนมีระยะห่างเล็กๆที่อีกฝ่ายพยายามสร้างขึ้น มันรู้สึกได้จากสายตาและคำพูดที่ดูเหมือนจะระมัดระวังขึ้นของปริญหรือว่าจะกลัวเผลอดุเราอีกนะ แต่มันก็ผ่านมาแล้วนี่นาถึงจะสงสัย แต่ยัยหนูก็เลือกจะไม่ถามออกไปแล้วทำตัวเหมือนเดิม คอยดูแลพี่ปริญในแบบของเขา หาขนมมาวางไว้ให้ตอนดึกๆ หรือช่วยจัดเอกสารที่อีกฝ่ายลืมไว้บนโต๊ะ และพยายามบอกตัวเองว่า บางทีพี่ปริญอาจจะแค่ยุ่งกับงานเท่านั้นอีกด้านหนึ่งปริญกำลังอาบน้ำ ในหัวก็มีความคิดหลากหลายอย่างตีกันไปหมด เขาหยิบอาหารที่หนูนิ่มเตรียมให้ออกไปด้วยทุกคืน บางคืนก็หยิบไปดูคนไข้ที่โรงพยาบาลจริง บางคืนก็หยิบไปที่ห้องรพี ซึ่งอย่างหลังนั่นแหละที่ทำให้เขากำลังคิดหนัก

เปรี้ยง!!เสียงฟ้าผ่าทำให้ยัยหนูสะดุ้งเฮือก มือที่กำลังนวดอยู่หยุดนิ่งลงทันที หนูนิ่มรีบหดตัวลงเหมือนจะซ่อนตัวเองจากบางสิ่ง มือสั่นเทาขณะที่ดวงตากลมเบิกกว้าง มองไปรอบห้องราวกับกำลังหาพื้นที่ปลอดภัยจนปริญที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เขาก็ลืมตาขึ้นมามองด้วยความสงสัย และทันทีที่เห็นคนน้องตัวสั่นทั้งยังมีสีหน้าตื่นตระหนกเช่นนั้น ร่างสูงก็รีบยันตัวขึ้นนั่ง มือหนาจับข้อมืออวบของหนูนิ่มมากุมเอาไว้ในทันที"หนูนิ่มเป็นอะไร กลัวฟ้าผ่าเหรอ"ยัยหนูไม่ได้ตอบ แต่พยักหน้าถี่ๆ ดวงตากลมสีน้ำตาลสั่นระริกพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อคลอ จนปริญต้องรีบดึงน้องเข้ามาใกล้ วางมือหนาลงบนแผ่นหลังลูบไปมาอย่างปลอบโยน"ไม่ต้องกลัวนะ อยู่กับพี่ ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้วครับ" แต่กระนั้น เสียงฟ้าฝนที่กระหน่ำตกลงมาหนักขึ้นก็ทำให้หนูนิ่มสะดุ้งอีกครั้ง หมัดกลมๆกำชายเสื้อของปริญเอาไว้แน่น ร่างทั้งร่างของน้องเอนลงมาหาคนพี่อย่างหาที่พึ่งพิง เหมือนพยายามจะซ่อนตัวอยู่ในเงาของปริญ"นิ่มเคย…จ...เจ็บ…" หนูนิ่มพูดเสียงสั่น พยายามอธิบายทั้งที่เสียงยังคงขาดหาย"ฝน…รถ...ลื่น…ม...แม่ๆ…อึก...ตาย""กระจก...แทง...ต...ตรงนี้" มือที่สั่งเทาของน้องลูบ