กับดักพี่หมอตัวร้ายมัดใจยัยหนูนิ่ม

เสียงฝีเท้ากระทบพื้นกระเบื้องสีขาวสะอาดของโรงพยาบาลอย่างรีบเร่ง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงหวอและพยาบาลที่วิ่งกันจนวุ่น แววตาคมของ ปรเมษฐ์ อิทธิวงศ์ หรือ ปริญ กำลังกวาดอ่านรายงานที่ผู้ช่วยยื่นมาให้อย่างใช้สมาธิ

"เคสนี้ต้องอาจารย์หมอประจักษ์เท่านั้น รีบไปตามอาจารย์หมอเลย เดี๋ยวผมจะเข้าไปดูเบื้องต้นให้ก่อน"

"รับทราบค่ะ"

"ไปพักเถอะหมอปริญ"

"ครับอาจารย์"

"จริงๆคุณไม่จำเป็นต้องทำงานหนักขนาดนี้ก็ได้นะ เป็นถึงลูกเจ้าของโรงพยาบาลแต่กลับลงมาดูเคสเองจนดึกดื่นทุกวันเลย"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมตั้งใจเรียนหมอมาเพราะอยากช่วยคนจริงๆ"

"ดีจริงๆเลยนะ เฮ้อ งั้นผมขอลากลับก่อนแล้วกันเจอกันพรุ่งนี้นะ"

ปริญเองก็แยกตัวออกมาเพื่อที่จะกลับไปพักผ่อนที่คอนโดเช่นเดียวกัน ซึ่งตลอดทางเดินมาที่รถ พยาบาลสาวน้อยสาวใหญ่ก็ต่างพากันเหลียวมองพร้อมส่งยิ้มหวาน บอกฝันดีให้ไม่ขาดปาก เพราะความหล่อและความสามารถที่ไม่เป็นสองรองใครทำให้หมอหนุ่มวัย 28ปี ที่ยังไร้แววการมีคู่ครองตกเป็นที่หมายตาของใครหลายคนไม่น้อยเลย

"คุณแม่ ทำไมมาอยู่นี่ได้ล่ะครับ ดึกแล้วนะ"

เมื่อกลับมาถึงคอนโด ปริญก็ได้เห็นว่าคุณหญิงกนกวรรณ ผู้เป็นแม่มานั่งรออยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าจริงจังแล้ว

"แม่มีเรื่องจะคุยด้วย…"

และตลอดการฟัง ร่างสูงได้แต่ขมาดคิ้วเป็นปม เมื่ออยู่ๆคุณหญิงแม่ก็มาบอกว่าจะให้เขาหมั้นกับคนที่ชื่อ หนูนิ่ม ทั้งๆที่ไม่เคยพบเจอกันมาก่อน แค่เพราะเหตุผลทางด้านธุรกิจ

ด้วยว่าโรงพยาบาลของพวกเขาเพิ่งได้เซ็นสัญญากับบริษัทของเพื่อนแม่ที่ทำการนำเข้าเครื่องมือการแพทย์ให้เมื่อไม่นานมานี้ แต่อยู่ๆประธานกรรมการบริหารของบริษัทนั้นก็เกิดประสบอุบัติเหตุ และคำขอสุดท้ายของคุณอิศรา รวิปรียาก็คือการฝากฝังมาให้ดูแลชีวิตเด็กหนุ่มคนนั้นต่อ ก่อนจะสิ้นลมไป

พอได้ฟังเหตุผลทั้งหมด ร่างสูงก็ไม่รีรอที่จะคัดค้านในทันที

"ยังไงผมก็ยืนยันว่าไม่ครับ"

"แม่ก็ยืนยันคำเดิมว่าปริญต้องหมั้นเหมือนกัน"

"แต่แม่ นี่มันยุคไหนแล้ว การดูแลมันมีตั้งหลายวิธี เรารับน้องเข้ามาดูแลโดยที่แม่ไม่ต้องมาบีบบังคับผมแบบนี้ก็ได้นี่ครับ"

"อีกอย่าง แม่ก็บอกเองว่าหนูนิ่มของแม่ยังไม่ตกลงเลย"

"ก็เพราะหนูนิ่มยังลังเล มันถึงต้องเป็นหน้าที่ปริญที่ต้องทำให้น้องยอมหมั้นไง แม่พูดไปตั้งยาวปริญไม่ได้ฟังเหรอ"

"แต่ผม..."

"ปริญฟังแม่นะ หนูนิ่มเพิ่งจะเรียนจบมาไม่นาน น้องไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับงานแม่น้องเลย"

"อีกอย่างในอุบัติเหตุครั้งนั้นก็มีหนูนิ่มด้วย หลายๆอย่างมันยังไม่พร้อมที่จะให้น้องเข้ามาดูแลบริษัท"

"และเพื่อไม่ให้บริษัททางนั้นมันแย่ อิสราเลยมอบหุ้นของเขาให้แม่ช่วยดูแลไปก่อนชั่วคราว จนกว่าหนูนิ่มจะพร้อม"

"แต่แม่จะเข้าไปบริหารโต้งๆเลยมันก็ไม่ใช่เรื่อง เดี๋ยวได้โดนกรรมการบริษัทคนอื่นประท้วงพอดี มันเลยต้องเป็นวิธีนี้"

"และถ้าบริษัทนั้นล้ม ปริญอย่าลืมนะว่าโรงพยาบาลเราเซ็นลงทุนกับมันไปมากแค่ไหน เครื่องมือเราก็ยังได้มาไม่ครบ สัญญามัน5ปีเราจ่ายเงินเต็มจำนวนไปแล้ว3ปี ถ้าปล่อยให้คนอื่นมาดูแลบริษัทนั้นแทนแล้วบอกว่าสัญญาของเราเป็นโมฆะและหันไปหาโรงพยาบาลอื่นแทน เราก็ขาดทุนย่อยยับเลยนะ"

"ทีนี้ปริญเข้าใจแม่รึยัง"

"แต่ผมก็ยังไม่เห็นด้วยอยู่ดี เรื่องนี้มันเรื่องใหญ่มากนะแม่"

"แม่มีข้อเสนอ..."

"เดี๋ยวแม่จะนัดหนูนิ่มให้มากินข้าวกับเรา"

"ครับ"

"พักผ่อนเถอะ แม่มาเพื่อพูดแค่นี้"

ณ. ห้องอาหารของโรงแรม

นารินทร์ รวิปรียา หรือ หนูนิ่ม กำลังนั่งอยู่ข้างๆ คุณหญิงกนกด้วยสีหน้าท่าทางที่เกรงเล็กน้อย มือประสานวางไว้บนตัก หันมองซ้ายขวาอย่างตื่นเต้นที่รู้ว่าวันนี้ต้องมาดูตัว

"หนูนิ่มหิวรึยังคะ"

"ป้าว่าเรามากินกันก่อนเถอะ เดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียหมด"

"....."

"จะรอพี่ปริญเหรอลูก ไม่ต้องรอก็ได้ค่ะ พี่เขาบอกป้าว่าออกมาแล้วนะ แต่สงสัยรถจะติดเลยช้า"

หนูนิ่มพยักหน้าให้ พร้อมตักอาหารให้กับผู้ใหญ่ก่อนตามธรรมเนียม ชั่งรู้จักเอาใจให้คนแก่เอ็นดูเสียจริง

ระหว่างนั้นเองเสียงฝีเท้าหนักๆของใครบางคนในชุดทำงานก็ได้เดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เร่งรีบ และเมื่อสายตาคมปะทะเข้ากับหนูนิ่มที่นั่งอยู่ข้างคุณหญิงกนก ปริญก็ชะงักไปในทันที ก่อนที่จะก้าวเข้าไปนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างช้าๆ

"มาพอดีเลย แม่กับน้องเพิ่งจะเริ่มทาน"

"ปริญนี่หนูนิ่ม หนูนิ่มคะพี่ปริญว่าที่คู่หมั้นหนูค่ะ"

ทั้งคู่ต่างยกมือไหว้ทักทายกันตามมารยาท แต่สายตาของร่างสูงกลับเอาแต่มองพินิจพิจารณาคู่หมั้นที่แม่หามาให้อย่างไม่หยุดหย่อน

ปริญไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าหนูนิ่มที่แม่พูดถึงจะเป็นคนที่อวบอ้วนถึงเพียงนี้

ในขณะเดียวกันดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนแฝงประกายระยิบระยับเหมือนแสงดาวของหนูนิ่มก็มองปริญกลับไปด้วยเช่นเดียวกัน ขนตายาวงอนเป็นแพรับกับดวงตาที่ดูมีเสน่ห์นั้นหลบตาลงอย่างไร้เดียงสา เมื่อเผลอสบเข้ากับว่าที่คู่หมั้นสุดหล่อ แก้มอวบอิ่มกลมเป็นพวงน่าหยิกขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย ริมฝีปากอมชมพูเม้นเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างน่าเอ็นดูในทันที

"ปริญตักอาหารให้น้องหน่อยสิคะ" คุณหญิงกนกพูดขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศ ซึ่งร่างสูงก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย

หนูนิ่มจึงรีบก้มหน้าก้มตาพิมพ์ไอแพดยื่นมาให้ในทันที

(ขอบคุณครับ)

"ทำไมคุณ เอ่อ หนูนิ่ม ไม่พูดแทนละครับ" ปริญถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ แฝงความสงสัยเล็กน้อย

หนูนิ่มจึงรีบพิมพ์ข้อความใหม่ยื่นให้อีกฝ่ายอ่านอีกครั้ง

(ผมพูดไม่ได้ครับ)

ซึ่งนั่นก็ทำให้ร่างสูงชะงักไปไม่น้อย พร้อมเงยหน้าขึ้นมามองหนูนิ่มสลบกับผู้เป็นแม่ด้วยสีหน้างงงวย และคุณหญิงที่เห็นว่าใบหน้าอวบอิ่มของว่าที่ลูกสะใภ้นั้นเริ่มยิ้มเจื่อนลง เธอที่นั่งอยู่ข้างๆจึงรีบพูดเสริมขึ้น

"เพราะอุบัติเหตุรถยนต์ครั้งนั้นน่ะปริญ ที่แม่เล่าให้ฟังว่าคุณอาอิศราท่านประสบอุบัติเหตุ หนูนิ่มที่นั่งอยู่ในรถก็ได้รับบาดเจ็บไปด้วย น้องโดนกระจกบาดแทงเข้าที่กล่องเสียง ทำให้ต้องหัดพูดใหม่"

"แต่ว่าตอนนี้น้องเริ่มพูดได้แล้วนะคะ แค่อาจจะช้าหน่อย น้องกำลังหัดพูดเป็นคำๆไป ปริญช่วยน้องฝึกได้นะลูก"

สายตาคมมองหนูนิ่มที่พยายามเก็บสีหน้าแต่ทว่าสายตากับหงอยลงไปอย่างเห็นได้ชัด แล้วยิ้มบางส่งไปให้คนน้องเพื่อไม่ให้บรรยากาศเสีย ก่อนจะเริ่มลงมือทานข้าวกัน โดยที่ทั้งคู่แทบไม่ได้มีบทสนทนาอะไรกันเลยแม้แต่น้อย

จนกระทั่งหลังกลับมาบ้าน ปริญก็เริ่มพูดกับแม่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมในทันที

"ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อยนะครับ"

"แม่จะให้ผมหมั้นกับเขาจริงๆเหรอ?"

"ใช่ ปริญ หนูนิ่มเป็นเด็กดีมากเลยนะ แล้วน้องก็ต้องการใครสักคนมาดูแลปริญก็เห็น"

ร่างสูงได้แต่ถอนหายใจฟึดฟัดอย่างไม่สบอารมณ์นัก แต่ก็ไม่อาจจะโต้เถียงต่อได้ เมื่อถูกผู้เป็นแม่มองกดดันผ่านทางสายตาว่าเขาไม่ได้มีทางเลือกมากนัก

"พรุ่งนี้เก็บของกลับมาอยู่บ้านนะคะ แม่จะให้น้องย้ายมาอยู่บ้านนี้ด้วยเหมือนกัน จะได้สนิทกันเร็วๆ"

"เดี๋ยวแม่ เราไม่ได้คุยกันเรื่องนี้มาก่อนนี่ครับ"

"แม่เพิ่งคิดได้เมื่อกี้"

"ผมไม่ย้ายครับ ยังไงก็ไม่ย้าย"

"ผมทำงานหนัก บางทีก็กลับดึก ขับรถกลับบ้านไม่สะดวกครับ"

"ได้ งั้นปริญเลือกเอาแล้วกันนะคะ ว่าจะให้หนูนิ่มนอนห้องปริญหรือให้นอนอีกห้องในคอนโด" พูดจบคุณหญิงก็เตรียมจะเดินหนีขึ้นบันไดไปในทันที

"แม่ แม่อย่ามาเอาแต่ใจใช้มุกมัดมือชกผมแบบนี้นะ"

"แม่พูดกับน้องไปแล้ว ไม่คืนคำค่ะ"

"อ้อ ถ้าเป็นหมอมันยุ่งนัก ปริญก็เตรียมตัวขึ้นเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลเลยแล้วกันเดี๋ยวพรุ่งนี้แม่แต่งตั้งให้เลย แล้วก็รับหนูนิ่มเข้าไปทำงานด้วย ตำแหน่งอะไรก็ได้ที่ใกล้ชิดปริญที่สุด"

"เลือกเองดีๆนะคะ อย่าให้แม่ต้องเลือกให้"

"ฝันดีค่ะลูกชาย"

"แม่กลับมาก่อน แม่!!!"

TBC