LOGIN“จากไหนก็ช่างแต่กูเอาแรงทั้งหมดของกูมาใช้กับมึงคนเดียว อาส์”ไทเกอร์เดินอุ้มเลโอมาถึงปลายเตียงในห้องนอนเขายืนกระแทกต่อจนอีกฝ่ายส่งเสียงครางไม่หยุดแม้ว่าจะสุขสมไปก่อนแล้ว จากนั้นวางเลโอลงที่เตียงเลโอเองพลิกกายนอนตะแคงบ่งชี้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะต่อด้วยท่าใด แก่นกายร้อนสอดเข้าสุดลำอีกครั้งและสะโพกสอบก็กร
ไทเกอร์ยิ้มร้ายลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนจะเดินมาช้อนหลังของเลโอ“เจลอยู่ไหน”“ไม่ต้องใช้หรอก”“มึงแน่ใจนะ”“แน่ใจ มึงไม่ทำกูเจ็บหรอกใช่ไหมละ” เลโอเชื่อใจไทเกอร์อย่างล้นเปี่ยมเพราะเขามั่นใจว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำให้เขาต้องเจ็บตัว หรือเจ็บใจแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ยอมแต่งงานกับคน ๆ นี้“ไม่ กูจะไม่ทำให้มึงเจ็บเ
“มึงนั่นแหละ คิดจะทำอะไร ไม่รู้เหรอว่าทุกอย่างมันมีขั้นตอน” ไทเกอร์พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด ทำเอาเลโอที่ได้เห็นสีหน้าและได้ยินแบบนั้นก็พลันเกิดความสงสัย“ขั้นตอนอะไร ไม่เข้าใจทำไมต้องมีขั้นตอนอีก ก็จดทะเบียนก็จบแล้วไหมวะ”“มึงไม่รู้เรื่องการแต่งงานเลยหรือไงวะ วันนี้เหมือนเป็นวันแต่งงานของเรา”
ไทเกอร์ดึงเลโอเข้ามาจูบอีกครั้ง ลึกซึ้งกว่าเดิม จนลืมไปเลยว่าพวกเขาอยู่ในออฟฟิศส่วนตัวที่มีกระจกใส ถ้าดันทุรังทำมากกว่านี้ไปอาจจะมีใครคนใดคนหนึ่งเข้ามาเห็นได้ตลอดเวลาแต่ตอนนี้ไทเกอร์ไม่สนใจแล้ว เขาอยากให้ทุกคนเห็น... ไม่สิ เขาอยากให้ธันย์หรือคนอื่นๆ เห็นว่าเลโอเป็นของเขาหลายวันต่อมาครอบครัวของเลโอม
"รู้ใจกูชะมัด พอดีกูไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย" ไทเกอร์ยิ้ม ความหงุดหงิดที่มีตลอดทั้งเช้าหายไปทันทีเพราะแค่ได้เห็นหน้าคนรัก"นี่ไง แซนด์วิชทูน่าที่มึงชอบ กับลาเต้ร้อน" เลโอเอาอาหารออกจากถุง"วันนี้มึงยุ่งมากเหรอ?""ก็นิดหน่อย" ไทเกอร์ตอบ หยิบแซนด์วิชมากัด"แล้วมึงล่ะ? วันนี้ไม่มีประชุมเหรอ?""เพิ่งเสร็จ
ตอนพิเศษบทส่งท้าย NCหลังจากที่เลโอเปิดสำนักงานใหม่ของบริษัททวีวงศ์กรุ๊ปสาขากรุงเทพฯแล้ว การบริหารงานของเลโอก็ประสบความสำเร็จอย่างก้าวกระโดดในระยะเวลาเพียง 6 เดือน สามารถปิดดีลงานได้หลายโครงการจนต้องมีการปิดรับดีลใหม่เพื่อทำงานที่รับมาแล้วให้มีมาตรฐานที่สุด และยังสามารถดีลกับบริษัททัวร์ทั้งนักท่องเท
สองปีผ่านไปอย่างรวดเร็วไทเกอร์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในออฟฟิศส่วนตัวที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์ภูริกรุ๊ป กองเอกสารวางอยู่เรียบร้อยตรงหน้า เขาเพิ่งเสร็จสิ้นการประชุมกับทีมการตลาดซึ่งเขาเป็นผู้จัดการฝ่าย แม้เพิ่งจบการศึกษามาได้เพียงปีเดียว ด้วยความสามารถและชื่อเสียงของครอบครัว เขาก็ได้รับตำแหน่งสำคัญในบริษ
มาร์ค : กูจะไปรับในอีกสิบนาทีในช่วงสี่ปีที่ผ่านมา ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย มาร์คไม่เคยเห็นไทเกอร์เศร้าขนาดนี้ แม้แต่ตอนที่พ่อแม่ทะเลาะกัน หรือตอนที่สอบตกและโดนพ่อดุ ไทเกอร์ก็ยังรักษาท่าทีมั่นใจและยิ้มสู้เสมอแต่คราวนี้ เขาดูเหมือนคนไร้ชีวิตชีวา ไม่มีประกายในดวงตา ไม่มีรอยยิ้มที่เคยสร้างเสน่ห์ให้คนรอ
ในวินาทีเดียวกันนั้น เลโอก็ถึงจุดสุดยอดตาม ร่างกายเขาเกร็งและสั่นไหว เขาปล่อยลมหายใจยาวและครางในลำคอ ก่อนจะทิ้งตัวลงข้างๆ ไทเกอร์ ทั้งสองนอนหอบอยู่เงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงหายใจที่ค่อยๆ กลับเข้าสู่จังหวะปกติไทเกอร์รู้สึกถึงความเจ็บและปวดที่จุดนั้น แต่เขาก็ยังรู้สึกพึงพอใจแปลกๆ กับสิ่งที่เ
"ไม่ใช่" ไทเกอร์ส่ายหน้า "กูแค่...""มึงแค่กลัว" เลโอตัดบท"กูรู้ แต่มึงรู้มั้ย กูก็กลัวเหมือนกัน กูกลัวที่จะเปิดใจ กลัวที่จะยอมรับความรู้สึกของตัวเอง แต่เมื่อคืนกูเชื่อมึง เชื่อในทุกอย่างที่มึงพูด ทุกอย่างที่มึงทำ และตอนนี้..." เสียงของเขาสั่นเครือ "ตอนนี้กูรู้แล้วว่ามันเป็นแค่ละคร""มันไม่ใช่ละคร







