LOGIN“ทำไมละคะ ถ้าเป็นโซดาจะดีใจมากเลย ยังคิดเลยว่า ทำไมคุณพ่อไม่มีใครสักคนเอามาแทนแม่ โซดาจะได้มีน้อง อย่างน้อยเวลาท่านจากไป โซดาจะได้มีใครบ้าง ไม่ใช่ตัวคนเดียวแบบนี้”
ไทเลอร์ถึงกับมองเธอนิ่ง จริงสินะ ทำไมเขาคิดไม่ได้เรื่องนี้ นิกโก้มันก็น้องเขา “คุณไทเลอร์มีน้องไว้พูดคุยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ยังดีนะคะ ดีกว่าตัวคนเดียว” เขาพยักหน้าเข้าใจ โซดาไม่ได้เป็นแบบที่เขาคิดเลยแฮะ เธอเป็นผู้ใหญ่มีความคิด แต่ก็ดูเหงา “ทำไมคุณโซดาไม่มีแฟนละครับ” “เคยมีค่ะ แล้วก็เลิกไปแล้ว” “ผมถามได้ไหมว่าทำไมถึงเลิก” “อย่างที่บอกว่าโซดาต้องทำงานเยอะ ไม่ค่อยมีเวลาให้ใคร ทุกอย่างโซดาเป็นคนผิดเองค่ะ ความใส่ใจที่ให้เขาคงไม่พอ เขาก็เลยไปมีคนอื่น มันก็ต้องแบบนั้นใครๆ ก็ต้องการเวลาและการเอาใจใส่” “ก็จริง แต่เขาก็ควรซัพพอร์ตในสิ่งที่คุณขาดด้วยสิ ไม่ใช่เรียกร้องเอาแต่กับคุณฝ่ายเดียว ต้องการเวลาจากคุณ เขาก็ต้องให้คุณทำงานน้อยลงสิ จริงไหม” โซดาได้แต่เงียบ ไทเลอร์ก็พูดถูก แฟนฉันเขาได้แต่เรียกร้องให้ฉันทำแบบนั้นแบบนี้เพื่อตัวเขาเอง ไม่เคยจะทำเพื่อฉัน จนบางครั้งฉันก็รู้สึกว่าเหมือนตัวคนเดียว มีแฟนก็เหมือนไม่มี จนเขาขอเลิก ฉันถึงได้ชัดเจนกับความรู้สึกตัวเอง ว่าฉันไม่เป็นไรฉันอยู่ตัวคนเดียวก็ได้ “ให้มันผ่านไปดีไหม ถ้าคุณจบ กับเขาไปแล้ว เรามาคุยเรื่องของเรากันดีกว่า” โซดายิ้มให้เขา “กลับไทยไปคุณจะทำอะไร” ไทเลอร์ถามยิ้มให้อย่างอบอุ่น “ก็คงเป็นติวเตอร์ต่อ เพราะอาจารย์ที่โซดาเคารพ ท่านเปิดสถาบันติว และอยากให้อยู่ช่วย” ไทเลอร์ยิ้ม “เก่งจังเลยครับ” “แล้วคุณล่ะ จะกลับไทยไหม” “กลับสิครับ คุณปู่รอผมอยู่ ท่านอยากให้กลับวันนี้พรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำ ต้องไปทำงานที่บริษัทของท่าน อีกไม่กี่เดือนผมก็กลับแล้วครับ” “ท่านคงฝากทุกอย่างไว้ที่คุณ” “หนักอึ้งเลยล่ะครับ แต่ก็ไม่เป็นไร ถึงเวลานั้นแล้วผมจะทำให้เต็มที่” “คุณไทเลอร์ทำได้อยู่แล้วค่ะ” โซดายิ้มให้เขา “อยู่ใกล้คุณแล้วเหมือนมีพลังบวกอยู่ตลอดเวลาเลยนะครับ ยิ้มง่ายตลอดเลย” ประโยคหลังเขาพูดเสียงเบาเหมือนพูดกับตัวเอง “อืม…คุณว่าอะไรนะคะ” “อ๋อ ผมพูดว่าคุณโซดายิ้มสวย แล้วก็ยิ้มเก่งด้วย คนที่อยู่ใกล้ๆ น่าจะมีความสุขไปด้วย” โซดาหัวเราะ “จีบเยอะไปค่ะ” ไทเลอร์หัวเราะ ขำคนข้างกายที่บทจะพูดตรงขึ้นมา ก็ตรงแบบไม่อ้อมเลย แต่ก็ดีแล้วเพราะดูเหมือนเธอจะยอมเปิดใจให้เขาแล้ว พูดกันเองและยอมพูดเล่นด้วยแบบนี้ แสดงว่ามีใจ “น่ารักดีนะครับ” “อะไรคะ” “ก็ที่พูดเมื่อกี้ พูดกันเองแบบนั้น น่ารักดี คุณเป็นตัวเองเถอะ ผมก็จะเป็นตัวเองเหมือนกัน” “ได้ค่ะ” “พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน ผมไปรับแล้วก็ไปส่งที่ร้านอาหารได้ไหม คุณเลิกงานแล้วผมก็จะไปรอรับกลับเหมือนเดิม เดี๋ยวผมลดวันทำงานของคุณดีกว่า เราจะได้ไปไหมมาไหนด้วยกันบ้าง คุณโซดาโอเคไหม” “คือ….” “จะปฏิเสธอีกแล้วเหรอครับ งั้นเอาแบบนี้ วันที่คุณหยุดงาน ผมจะจ่ายพิเศษให้คุณสองเท่า เพื่อตัวผมเอง เพราะผมอยากใช้เวลากับคุณ ให้โอกาสผมหน่อยสิครับ ผมมีเวลาน้อยนะ คุณมาอยู่ที่นี่แค่สามเดือนเอง แล้วพอคุณกลับไทย อีกตั้งสามเดือนเลยนะกว่าผมจะได้ตามกลับไป” โซดายิ้มกับความน่ารักของเขา “ตกลงก็ได้ค่ะ” “งั้นผมจะคุยกับคุณแม่ของไวท์ให้เลยนะ เอาเป็นหยุด พฤหัส กับ ศุกร์นะ เสาร์อาทิตย์ คุณไม่ทำอยู่แล้วใช่ไหม” “ใช่ค่ะ” “เอาแบบนี้นะครับ วันหยุดจะได้ไปเที่ยวด้วยกัน” โซดายิ้มพยักหน้าตกลง รวดเร็วจนตั้งตัวแทบไม่ทันเลยแฮะ แต่ก็เอาเถอะโซดาลองดูหน่อยก็แล้วกัน ถึงจะเขินมากก็ตาม แต่เขาก็หล่อจนเกินห้ามใจเหมือนกันนี่น่า “กลับกันไหมคะ พรุ่งนี้โซดามีเรียนตอนเช้าค่ะ” “ครับ” วันต่อมา หลังจากทำงานที่ร้านของคุณวิเวียนเสร็จ ไทเลอร์ก็มารับโซดาตามที่นัดหมายกันไว้ “มารอนานแล้วเหรอคะ” รีบถามเขาเมื่อเปิดประตูเข้ามานั่งในรถเรียบร้อยแล้ว “ไม่นานครับ คุณหนาวไหมเสื้อบางไปรึเปล่า ช่วงนี้อากาศตอนกลางคืนค่อนข้างหนาว” ไทเลอร์จับมือเล็กมากุมไว้ อย่างถือโอกาส “ไม่หนาวค่ะ” โซดารีบตอบอย่างอายๆ “คุณโซดาชอบสีอะไรครับ” ไทเลอร์ชวนคุยไปเรื่อยเปื่อย “สีเหรอคะ อืม ชอบหลายสีค่ะ ชมพู ฟ้า โทนพาสเทลชอบหลายสีเลยค่ะ มีอะไรรึเปล่าคะ” “ผมอยากรู้ เพราะอยากรู้จักคุณโซดามากขึ้น อยากรู้ว่าคุณชอบอะไรไม่ชอบอะไร ผมจะได้ตามใจ” โซดาอดยิ้มไม่ได้ เพราะในชีวิตของฉันยังไม่เคยมีแฟนที่คอยตามใจเลยสักครั้ง ไทเลอร์ยิ้มจับมือเล็กมาวางตรงหน้าขาเขา “จับผมไว้ได้ไหม เพราะผมจะขับรถเลยต้องปล่อยมือคุณ” โซดาแก้มแดงปลั่ง แต่ก็ยอมทำตามที่เขาบอก “เราจะไปไหนกันเหรอคะ” “พรุ่งนี้วันหยุดของเราทั้งคู่ เราไปต้องไปเดตกันสิ ผมจะพาคุณไปเที่ยว” “เราไปตอนนี้เหรอคะ” ฉันถามเขาด้วยสีหน้าตื่นๆ เพราะเขาไม่ได้บอกอะไรมาก่อนเลย “ครับ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับ ผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอกนะครับ” “คือโซดาไม่ได้กลัวคุณไทเลอร์นะคะ แค่คิดว่าตัวเองไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย” “ไม่เป็นไร ผมจัดการให้ได้ทุกอย่างครับ ผมบอกคุณแล้วนะครับ ว่าอยากตามใจ ใจจริงผมไม่อยากให้คุณทำงานแล้วด้วยซ้ำ” “ไม่ได้นะคะ” “นี่ไงคุณก็จะไม่ยอม ทั้งที่ผมเสียดายเวลาที่คุณต้องไปทำงาน แทนที่เราจะได้ใช้เวลาร่วมกัน” “โซดาเกรงใจค่ะ แล้วก็งานที่ทำก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรเลยค่ะ” “นี่แหละยังไงก็จะไม่ยอม ทั้งที่ผมอยากตามใจ”หกเดือนต่อมา โซดายืนชมวิวอยู่ที่บ้านพักตากอากาศของไทเลอร์ที่นิวยอร์ก ฉันดีใจที่ได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ที่นี่สวยมากเลยไม่ว่าฤดูไหน ยิ่งตอนนี้เป็นใบไม่กำลังเปลี่ยนสี เพราะเป็นฤดูใบไม้ร่วง ยิ่งทำให้ที่นี่สวยแปลกตาไปอีกแบบ “ที่รักอยู่ข้างนอกนานแล้วนะ ไม่หนาวเหรอครับ” ไทเลอร์เดินออกมากอดเอวภรรยา “วิวสวยจนไม่อยากเดินไปไหนเลยค่ะ ที่รัก” ไทเลอร์หัวเราะ “ชอบมากเลยสินะ โปรแกรมฮันนีมูนของเราจะไม่ไปที่อื่นเลยใช่ไหมที่รัก”“ไปได้ค่ะ คุณอยากไปไหนโซดาก็ตามใจคุณอยู่แล้วค่ะ แต่ที่โซดาเลือกที่นี่ก็เพราะความรักของเราทั้งคู่เริ่มที่นี่ไงคะ ถึงแม้ตอนนั้นจะเป็นแค่โซดารู้สึกอยู่ฝ่ายเดียวก็ตาม” “แล้วกันที่รัก ไม่งอแงผัวสิ ผมจะไม่รู้สึกได้ยังไงละครับ ถ้าไม่รู้สึก ผมคงไม่ตามจีบคุณขนาดนั้นหรอกครับ” “ก็แค่ถูกใจไงคะ แค่อยากได้เฉยๆ” ไทเลอร์หัวเราะ “พอได้แล้วก็ติดใจไงครับที่รัก ติดหนึบแบบไปไหนไม่รอด คิดถึงแค่เมีย” “ปากหวานเก่งที่สุด” “หึ! แล้วหลงเลยไหมครับ” “ไปค่ะเข้าบ้านดีกว่า หนาวแล้วค่ะ” โซดาแกะมือสามีออกจากเอวเดินหนีเข้าบ้าน ไม่ยอมตอบคำถามเขา ไทเลอร์รีบเดินตามมาติดๆ ด้วยความอยากได้คำตอบ และรู้
@สถาบันติวไม้เหมือน โซดาสอนนักเรียนตามปกติ ถึงแม้ว่าจะย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านไทเลอร์แล้วก็ตาม ฉันไม่อยากหยุดสอนเด็กๆ ยังไงก็จะขออนุญาตที่บ้านของเขา ทำอาชีพที่ฉันรักต่อไป โซดาเล่าทุกอย่างให้อาจารย์ไม้เหมือนฟังทั้งหมด ท่านทั้งรับฟังและคอยให้กำลังใจ ช่วยคิดช่วยแก้ปัญหาทุกอย่าง เหมือนฉันเป็นลูกสาวท่านคนหนึ่ง “โซดาถ้ามั่นใจแล้วก็ทำตามใจตัวเองบ้างเถอะนะ โซดารักคุณไทเลอร์ เขาก็รักโซดามาก เรื่องคู่หมายของเขาอย่าไปคิดมากเลยนะ เธอคนนั้นอาจจะดีใจก็ได้นะที่ได้อิสระคืน ลองคิดถึงตัวเราเองสิ ถ้าถูกบังคับให้แต่งงาน เป็นใครก็คงไม่ชอบจริงไหม” “ค่ะอาจารย์ แต่โซดาคิดว่าอยากไปเจอเธอสักครั้งค่ะอาจารย์ อยากไปชี้แจง และอยากไปขอโทษ โซดาว่าถ้าโซดาได้เจอและได้ขอโทษ ตัวโซดาเองจะรู้สึกสบายใจกว่านี้ค่ะ แต่อยากไปเจอโดยที่ไม่มีคุณไทเลอร์ไปด้วยนะคะ โซดาเข้าใจนะคะเราเป็นผู้หญิงด้วยกัน ว่าการที่ถูกผู้ชายปฏิเสธมันเสียความรู้สึกแค่ไหน ก็เลยคิดว่าถ้าจะไปกับคุณไทเลอร์คงไม่เหมาะ อาจารย์คิดว่าโซดาทำถูกไหมคะ” “ถ้าโซดาคิดแบบนั้นอาจารย์ก็เห็นด้วยนะ ถ้ายังไงก็หาคนกลางไปเป็นเพื่อนสักคนดีกว่านะ ใครก็ได้ที่ไม่ใช่คุณไทเลอร์” “
“โซดาก็ดีใจค่ะ เหมือนตัวเองฝันไปด้วยซ้ำ ไม่คิดว่าคุณอย่างคนไทเลอร์จะมาตามง้อผู้หญิงธรรมดาๆ แบบโซดาด้วยซ้ำค่ะ” “เพราะตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้นไงครับ คุณเป็นคนน่ารัก แล้วก็จิตใจดี รักผมจริงๆ” ไทเลอร์กอดเธอแน่น จูบผมนุ่มเบาๆ “แล้วเรื่องนิกโก้ละคะ เราควรทำยังไงดีคะคุณไทเลอร์ โซดาเป็นห่วงนิกโก้มากเลยค่ะ” “ไม่ฟังหรอกครับ ทุกคนพูดหมดแล้ว คงต้องปล่อยเขา ในเมื่อเขายืนยันว่าอยากทำแบบนี้จริงๆ ก็คงต้องปล่อย เราคอยดู และคอยช่วยเหลือเวลาที่เขาต้องการก็พอครับ นิกโก้เป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะ ห้ามยังไงก็ไม่ฟังหรอกครับ” “ค่ะ” โซดารับคำ แต่ก็ยังอดห่วงไม่ได้ “เราไปทานข้าวกันเถอะครับ กว่าจะขับรถกลับไปที่บ้านคุณอีก กว่าจะได้ทำนั่นนี่อีก เดี๋ยวก็มีบางคนบ่นผมอีกว่าดึกแล้ว ให้รีบนอน” โซดาหัวเราะ เพราะทุกคำที่เขาเอามาพูด มันเป็นคำพูดของฉันทั้งนั้น “โซดาขี้บ่นขนาดนั้นจริงเหรอคะ” “เปล่านะ ผมไม่ได้ว่าอะไรเลย” “จะบ่นคุณน้อยลงก็ได้ค่ะ คุณก็เลิกเกเรสิคะ บอกให้ทำอะไรก็ทำสิ ถ้าไม่ดื้อโซดาก็ไม่บ่นหรอก” “โอเคครับ เมียถูกเสมอ ไปกันทานข้าวครับ” ไทเลอร์อุ้มคนตัวเล็กลงจากเตียง หนึ่งเดือนต่อมา ไทเลอร์คุยกั
หลังจากสอนนิกโก้เสร็จ โซดานั่งคุยกับนิกโก้ เพราะยังเป็นห่วงอยู่มาก เลยอดถามไม่ได้ “นิกโก้ เหมือนครูจะเคยได้ยินว่านิกโก้มีคนคุยแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงคิดจะหมั้นขึ้นมาล่ะ บอกครูตามตรงได้ไหม” “ผมเปลี่ยนใจแล้วครับครู น้ำชาสวยกว่าไงครับ แล้วคนคุยผมก็เพื่อนๆ กันครับ ไม่จริงจังอะไรตามที่บอกครับ” นิกโก้ยิ้มให้ครูโซดา ทำสีหน้าปกติ เหมือนไม่มีอะไร เพราะอยากให้ครูโซดาสบายใจ “ครูเป็นห่วงนะนิกโก้ และคิดว่าคุณนฤนาถก็คงห่วงมากเลยล่ะ” “ผมรู้ครับ แต่ก็นั่นแหละครับตามที่บอก ไม่มีอะไรต้องกังวลครับ ผมกับน้ำชาสมัครใจด้วยกันทั้งคู่ แบบนี้ยิ่งไม่น่าห่วงครับ ครูรีบง้อพี่ไทเลอร์เถอะนะครับ ปล่อยให้พี่ผมงอนนานๆ น่าสงสารนะครับ” “เข้าข้างกันเก่งนักนะ” โซดาคุยไปเก็บของไปด้วยเตรียมจะกลับ ก๊อกๆ “เรียนเสร็จกันรึยังครับ” ไทเลอร์เคาะประตู และส่งเสียงถามเข้ามา “เสร็จแล้วครับพี่เข้ามาได้เลยครับ” ไทเลอร์เปิดประตูเข้ามา ส่งยิ้มให้โซดา “ที่รักไปทานข้าวกันครับ” โซดาหันมามองพร้อมส่งสายตาดุ ใส่เขา “อ้าว! นิกโก้ดูสิ คุณครูของนายปกติสอนนายเขาดุนายแบบนี้บ้างไหม” “ไม่เลยครับ ครูใจดีกับผมมากครับ” นิ
“ทำไมคะ นิกโก้เป็นอะไร”โซดารีบถามหน้าตาตื่น “ถ้าคุณไม่รีบกลับไปสอน นิกโก้แย่แน่นอนครับ เข้าคณะที่ตั้งใจไม่ได้ คุณปู่ยิ่งโกรธกว่าเดิมแน่ๆ” “นิกโก้ทำอะไรคะ ทำไมคุณปู่ต้องโกรธ” “ดูเป็นห่วงจังเลยนะ พอเป็นนิกโก้ ทำไมไม่ห่วงผมแบบนี้บ้าง วันก่อนก็บอกไอ้บ้านั่นว่าผมเป็นแค่คนรู้จัก ผมบอกว่างอนคุณก็ไม่สนใจ” ไทเลอร์ทำหน้างอใส่โซดา และพูดตัดพ้อไปตามประสา “เรียกคนอื่นให้มันดีๆ หน่อยได้ไหมคะ พี่เขาชื่อเมฆค่ะ” “ทำไม ก็ผมไม่ชอบขี้หน้ามันนี่น่า เห็นๆ กันอยู่ว่ามันตั้งใจมาจีบคุณ” “ถ้าไม่ฟัง จะไม่คุยด้วยแล้วนะคะ ฉันถามคุณเรื่องนิกโก้อยู่นะคะ” “ผมไม่อยากพูดที่นี่ คุณไปคุยกับนิกโก้เอง แล้วก็ช่วยกลับไปสอนนิกโก้หน่อยได้ไหม น้องชายผมขอให้ผมช่วยพูดกับคุณเรื่องนี้” “ก็ได้ค่ะ จะไปคุยกับนิกโก้ให้นะคะ” ไทเลอร์ยิ้ม “งั้นไปเลยไหม” โซดาพยักหน้า แล้วก็เดินตามเขาไปที่รถ @บ้านไทเลอร์ “ไหนนิกโก้ละคะ” “เดี๋ยวมา แม่บ้านไปตามแล้ว ที่รักมานั่งก่อนเถอะ” “เลิกเรียกที่รักก่อนได้ไหมคะ” “โซดาผมโกรธนะ” โซดามองหน้าเขานิ่ง เดินไปนั่งลงเพื่อรอนิกโก้ ไม่พูดอะไรกับเขาอีก ไม่นานนิกโก้เดินเข้ามา “สวัสดีครับครูโซ
“ทางผมต้องขอโทษด้วยนะครับคุณธวัฒชัย สำหรับเรื่องทั้งหมด ที่ทำตามสัญญาไม่ได้ ผมไม่มีอะไรจะมาแก้ตัวครับ ผมเลี้ยงหลานไม่ดีเอง ทางผมยินดีที่จะชดเชยให้หนูน้ำขิงทุกอย่าง สินสอดที่ทางภรรยาผมได้ตกลงไว้กับทางคุณย่าของหนูน้ำขิง จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไร ผมขอยกทุกอย่างให้เป็นของหนูน้ำขิงแทนคำขอโทษครับคุณธวัฒชัย” วิลเลี่ยมพูดขอโทษและตั้งใจรับผิดชอบทุกอย่างตามสมควร ด้วยความจริงใจ “แต่คุณธวัฒชัย ผมอยากขอร้อง ผมไม่อยากให้พวกเราจบความสัมพันกันเพราะเรื่องนี้ ช่วยอย่าถือสาและให้อภัยไทเลอร์ได้ไหมครับ”ธวัฒชัยมองผู้สูงวัยด้วยความเคารพ และเห็นใจต่อการแสดงซึ่งความจริงใจที่ท่านมีต่อครอบครัวเขา “คุณวิลเลี่ยมครับผมยังนับถือคุณเหมือนเดิมครับ คุณนฤนาถก็เช่นกัน ครอบครัวเราผูกพันกันมานาน แต่เรื่องราวครั้งนี้มันต้องใช้เวลา” ธวัฒชัยมองสบตาวิลเลี่ยมและมองเลยมาที่ไทเลอร์ “คุณอาครับผมเข้าใจคุณอานะครับ ผมขอโทษนะครับ” ไทเลอร์ก้มหัวเอ่ยขอโทษอีกครั้ง ธวัฒชัยมองสบตาไทเลอร์อยู่ชั่วอึดใจ “อาให้อภัยนะไทเลอร์ แต่ต่อไปไทเลอร์ต้องมารับช่วงต่อคุณปู่ และทางอาน้ำขิงจะมาช่วยงานอาเหมือนกัน อาไม่อยากให้ลูกสาวของอาต้องลำบากใจ ยังไ
ฉันได้แต่หัวเราะ กับท่าทางงอแงของเขา เพิ่งจะเห็นเขาในมุมนี้ “คุณไทเลอร์คะ โซดาเกรงใจจริงๆ นะคะ”“โอเคเรื่องงานผมไม่ห้ามแล้ว แต่เมื่อถึงเวลาของผม ก็ห้ามปฏิเสธนะครับ” ฉันอมยิ้มแต่ก็เงียบไม่ยอมรับปากเขา “รับปากสิครับ ผมไม่ยอมนะ” “ก็ได้ค่ะ รับปากแล้วค่ะ” ไทเลอร์หันมามองคนสวยนิดหนึ่งแล้วก็ยิ้ม ละม
ด้านไทเลอร์ นอนอยู่ริมชายหาด ข้างกายมีสาวสวยเซ็กซี่คลอเคลียอยู่ไม่ห่าง “ไทเลอร์ มึงจะไปร้านแม่กูจริงเหรอ ที่นอนอยู่ข้างๆ มึงตอนนี้ก็เต็มไม้เต็มมือมากแล้วนะ” ไวท์ถามเป็นภาษาไทยให้รู้กันแค่สองคน “อืม…ไปสิ มันไม่เหมือนกัน ที่อยากได้ก็ต้องเอาให้ได้รึเปล่าวะ”ไวท์ได้แต่ส่ายหัว “มึงไม่พูดไปเลยล่ะวะ บา
“ไอ้เหี้ย รุกหนักจังนะมึง” ไวท์อดแซวเพื่อนไม่ได้เมื่ออยู่กันสองคน “มึงก็ชงเข้มให้กูซะขนาดนั้น กูต้องไปต่อสิวะ”ไวท์หัวเราะ “เต็มที่เลยครับ เป็นกำลังใจให้ สวยจริงกูยอมรับเลย แต่ระวังเขาไม่เอาขึ้นมา หน้าหมาไม่รู้ด้วยนะ”“หึ! ไอ้เวรไวท์ มึงเคยเห็นกูพลาดเรื่องผู้หญิงงั้นเหรอ”“ใครจะไปรู้ล่ะ คุณโซดาอาจ
เช้าวันต่อมา “ไทเลอร์เมื่อคืนแม่ส่งข้อความมาบอกฉันว่านายไปกินข้าวที่ร้าน”“อืม!”“ถามจริงแค่ไปกินข้าว”“มึงรู้ไวท์ แล้วจะถามเพื่อ”“วันนี้กูต้องได้เห็นชัดๆ อยากรู้แล้วว่าสวยแค่ไหน วันนั้นกูน่าจะเดินเข้าไปทักมิวมิว” ไวท์ได้แต่ทำท่าเสียดาย “เกินเรื่องมึงน่ะ อยากเห็นก็ไปดูที่ร้านแม่ตัวเองก็ได้”“ทำไ







