LOGINฉันได้แต่หัวเราะ กับท่าทางงอแงของเขา เพิ่งจะเห็นเขาในมุมนี้ “คุณไทเลอร์คะ โซดาเกรงใจจริงๆ นะคะ”
“โอเคเรื่องงานผมไม่ห้ามแล้ว แต่เมื่อถึงเวลาของผม ก็ห้ามปฏิเสธนะครับ” ฉันอมยิ้มแต่ก็เงียบไม่ยอมรับปากเขา “รับปากสิครับ ผมไม่ยอมนะ” “ก็ได้ค่ะ รับปากแล้วค่ะ” ไทเลอร์หันมามองคนสวยนิดหนึ่งแล้วก็ยิ้ม ละมือจากพวงมาลัยมาจับมือเล็ก “คุณไทเลอร์ ขับรถดีๆ สิคะ ขับมือเดียวแบบนี้อันตรายนะคะ” “ครับ” เขารีบทำตามอย่างว่าง่าย และรีบขับรถไปให้ถึงจุดหมาย จนกระทั่ง มาถึงบ้านชานเมืองของเขา “ถึงแล้วครับ” “บ้านใครเหรอคะ สวยจัง” “บ้านผมเองครับ ไปครับ ผมอยากให้คุณโซดาดูอะไรรับรองว่าต้องชอบ” ไทเลอร์เปิดประตูรถลงจากรถหรู และจับมือเล็กจูงเข้าไปในบ้าน “ไม่มีใครอยู่เหรอคะ”โซดามองสำรวจไปรอบๆ “ไม่มีครับ แม่บ้านจะเข้ามาทำความสะอาดแค่ตอนผมอยู่เท่านั้น และจัดการเรื่องอาหาร ปกติผมจะมาที่นี่ช่วงวันหยุด มาเถอะครับ ไปดูวิวกัน ผมซื้อที่นี่เพราะวิวเลยนะครับ” โซดายิ้มให้เขา แล้วก็เดินตามเขาออกมาตรงบริเวณสระว่ายน้ำด้านนอก “ว้าว! สวยมากเลยค่ะ” โซดามองวิวเมืองตรงหน้าอย่างรู้สึกตื่นตาตื่นใจ ไฟสวยมาก ตรงนี้เป็นเนินเขาสินะ ถึงได้มองลงไปแล้วเห็นความสวยงามจากแสงไฟในเมืองแบบนี้ “ชอบไหมครับ” โซดารีบพยักหน้า เพราะเป็นภาพที่สวยมากจริงๆ ฉันรู้สึกหนาวเลยเอามือกอดอก อดทนเพราะยังอยากมองวิวสวยๆ ตรงหน้า “หนาวเหรอ” ไทเลอร์รีบถอดเสื้อของตัวมาคลุมไหล่ให้เธอ “คุณไทเลอร์ แบบนี้คุณก็หนาวแย่สิคะ” “ไม่เป็นไร เพราะผมจะทำแบบนี้” เขาขยับมายืนซ้อนหลังคนตัวเล็ก และโอบกอดเธอทางด้านหลัง “แบบนี้คุณก็อุ่นขึ้นด้วยนะดีไหม” โซดาได้แต่เขินอายเลยได้แต่เงียบ แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร เพราะรู้สึกดีที่เขากอดแบบนี้ มันอบอุ่นและปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก “เอนตัวพิงมาที่ผมสิ ทำตัวสบายๆ ตัวคุณอุ่นมากจนผมไม่อยากปล่อยคุณออกจากอ้อมแขนเลยรู้ไหม” ไทเลอร์รอฟังคำตอบจากเธอ แต่เมื่ออีกคนเงียบ แต่ไม่ได้มีท่าทีขัดขืนอะไร ก็กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอย่างรู้สึกชอบใจ และพอใจกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของคนตัวเล็ก “ย้ายมาอยู่ที่นี่ไหม ถ้าคุณชอบ ผมจะขับรถรับส่งตอนคุณไปเรียนเอง” “แบบนั้นคุณไทเลอร์จะลำบากนะคะ” “ไม่ลำบากหรอก ผมไม่อยากให้คุณอยู่คนเดียวอยู่แล้ว ผมเป็นห่วง ตกลงนะครับ นะโซดา” ไทเลอร์จับไหล่เธอหมุนตัวคนตัวเล็กให้หันหน้ามาทางเขา “จะดีเหรอคะ” ฉันเงยหน้ามองสบตาเขา “ดีสิไม่เหงาหรอก มิวมิว กับไวท์ก็มีบ้านที่นี่ วันหยุดทุกคนมักจะมาที่นี่กัน เรามาอยู่นี่กันดีกว่านะ ผมดูแลคุณเอง” ฉันได้แต่เงียบเพราะเหตุการณ์มันรวดเร็วไปหมด จนฉันไม่รู้ว่าจะตอบเขายังไง “โซดา เงียบแบบนี้ผมเสียใจนะ” “เอ่อ! คือ โซดาคิดว่าถ้าแบบนั้นโซดาจะรบกวนคุณไทเลอร์มากเกินไปค่ะ โซดาเกรงใจ” “คุณก็ตกลงเป็นแฟนผมสิ เป็นแฟนกันก็ไม่มีอะไรต้องเกรงใจจริงไหม ผมดูแลคุณได้ แล้วก็เต็มใจดูแลมากๆ เลยด้วยครับ” “เป็นแฟนเหรอคะ” “ครับคุณก็โสด ผมก็โสด ตกลงนะครับ ผมชอบคุณมากนะ แล้วคุณล่ะรู้สึกแบบเดียวกันกับผมไหม” โซดาแก้มแดงปลั่งพยักหน้าน้อยๆ ด้วยความเขินอาย “ตกลงแล้วนะ” ไทเลอร์ยิ้มแล้วก็หอมคนตัวเล็กไปหลายฟอด “แก้มหอมจัง” ฉันมองสบตาเขา “คุณไทเลอร์โสดจริงๆ ใช่ไหมคะ” ไทเลอร์ยิ้มจุ๊บจมูกเล็กอย่างรู้สึกเอ็นดูคนที่เงยหน้าถามเขาตาใส “โสดจริงครับ ทำไมถึงคิดว่าผมไม่โสดละครับ ถ้าคุณไม่เชื่อถามมิวมิว ก็ได้นี่ครับ” “ไม่ใช่ไม่เชื่อค่ะ โซดาแค่แปลกใจ และคิดว่าแบบคุณไทเลอร์ ผู้หญิงน่าจะเข้ามาหาเยอะเลย แล้วก็น่าจะมีตัวเลือกเยอะด้วย” ประโยคหลังฉันพูดเสียงเบา เหมือนกำลังเตือนสติตัวเอง ว่าจริงแน่เหรอที่คนเพียบพร้อมแบบเขายังหลงเหลืออยู่ และผู้โชคดีคนนั้นคือฉัน “ก็เยอะครับ ไม่ใช่ไม่มีเลย แต่ก็ตามที่ผมบอกคุณเลยครับ ว่าผมรอคนที่ใช่ และเมื่อเจอแล้วก็ไม่อยากปล่อยเวลาให้ผ่านไป ผมชอบคุณจริงๆ นะครับ” ฉันยิ้มให้เขา “ค่ะโซดาก็ชอบคุณมากเหมือนกัน” ไทเลอร์ยิ้ม “ผมจะดูแลคุณอย่างดี สามเดือนที่คุณอยู่ที่นี่ คุณเป็นเจ้าหญิงของผม” “ขอบคุณนะคะ” ไทเลอร์กอดคนตัวเล็กดีใจที่เธอยอมตกลง แบบนี้อะไรๆ ก็ง่ายสำหรับเขา “เข้าบ้านไหม ผมจะพาสำรวจบ้าน คุณอยากนอนห้องไหนเลือกได้เลยนะครับ” ไทเลอร์จับมือเล็กพาเดินเข้าไปในบ้าน โซดารู้สึกสบายใจขึ้นที่เขาพูดว่า ให้ฉันเลือกนอนห้องไหนก็ได้ ไม่ได้เจาะจงให้นอนห้องเดียวกับเขา ถ้าแบบนั้นฉันคงเขินมาก เพราะทุกอย่างเพิ่งจะเริ่มเองนะ เมื่อวานบอกว่าขอเป็นคนคุย วันนี้ขอเป็นแฟน อย่าบอกนะว่าพรุ่งนี้เขาจะขอเป็นอย่างอื่น “โซดาโอเคไหม ทำไมเงียบไป รึถ้าคุณกลัวไม่กล้านอนคนเดียว นอนกับผมได้เลยนะ ผมนอนไม่ดิ้น แล้วก็ไม่กรน แล้วก็กอดได้เลยตามสบาย เพราะผมเป็นของคุณ สนใจไหมครับ” “เอ่อ! คือโซดา ขอนอนห้องนี้ได้ไหมคะ” ฉันรีบชี้ห้องที่อยู่ตรงกันข้ามกับห้องเขา ไทเลอร์กอดอกมองคนตัวเล็กที่ยังมีท่าทางเขินอายเขาอยู่มาก แล้วก็ยิ้ม “เลือกแบบนี้ผมแอบผิดหวังนะ แต่ก็เอาเถอะแล้วแต่คุณ ผมรอได้ไม่เป็นไร”เขาเดินมาเปิดห้องนอนให้เธอเข้าไปดู “ห้องสวยมากเลยค่ะ” “ชอบใช่ไหม งั้นพรุ่งนี้ผมจะจัดการให้คนขนข้าวของทุกอย่างของคุณมาที่นี่นะ แล้วก็งานที่ร้านคุณแม่ไวท์ ไม่ต้องทำแล้วเนอะ ผมอยากอยู่ใกล้คุณทุกวัน ไม่อยากห่างเลยสักวัน นะครับ อย่าดื้อเลยนะครับ เรื่องนี้ผมขอ” “แบบนี้ที่ร้านคุณแม่คุณไวท์ จะไม่เป็นอะไรเหรอคะ คุณแม่ของคุณไวท์ท่านใจดีมากเลยนะคะ โซดาเกรงใจท่านค่ะ” “ไม่เป็นไร อย่างคิดมากสิ ผมคุยให้ได้ ท่านไม่อะไรหรอก ไวท์ก็ไม่อะไร ผมจะคุยให้ทุกคนเข้าใจเองครับ” โซดาได้แต่ยิ้ม อย่างรู้สึกขอบคุณเขาหกเดือนต่อมา โซดายืนชมวิวอยู่ที่บ้านพักตากอากาศของไทเลอร์ที่นิวยอร์ก ฉันดีใจที่ได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ที่นี่สวยมากเลยไม่ว่าฤดูไหน ยิ่งตอนนี้เป็นใบไม่กำลังเปลี่ยนสี เพราะเป็นฤดูใบไม้ร่วง ยิ่งทำให้ที่นี่สวยแปลกตาไปอีกแบบ “ที่รักอยู่ข้างนอกนานแล้วนะ ไม่หนาวเหรอครับ” ไทเลอร์เดินออกมากอดเอวภรรยา “วิวสวยจนไม่อยากเดินไปไหนเลยค่ะ ที่รัก” ไทเลอร์หัวเราะ “ชอบมากเลยสินะ โปรแกรมฮันนีมูนของเราจะไม่ไปที่อื่นเลยใช่ไหมที่รัก”“ไปได้ค่ะ คุณอยากไปไหนโซดาก็ตามใจคุณอยู่แล้วค่ะ แต่ที่โซดาเลือกที่นี่ก็เพราะความรักของเราทั้งคู่เริ่มที่นี่ไงคะ ถึงแม้ตอนนั้นจะเป็นแค่โซดารู้สึกอยู่ฝ่ายเดียวก็ตาม” “แล้วกันที่รัก ไม่งอแงผัวสิ ผมจะไม่รู้สึกได้ยังไงละครับ ถ้าไม่รู้สึก ผมคงไม่ตามจีบคุณขนาดนั้นหรอกครับ” “ก็แค่ถูกใจไงคะ แค่อยากได้เฉยๆ” ไทเลอร์หัวเราะ “พอได้แล้วก็ติดใจไงครับที่รัก ติดหนึบแบบไปไหนไม่รอด คิดถึงแค่เมีย” “ปากหวานเก่งที่สุด” “หึ! แล้วหลงเลยไหมครับ” “ไปค่ะเข้าบ้านดีกว่า หนาวแล้วค่ะ” โซดาแกะมือสามีออกจากเอวเดินหนีเข้าบ้าน ไม่ยอมตอบคำถามเขา ไทเลอร์รีบเดินตามมาติดๆ ด้วยความอยากได้คำตอบ และรู้
@สถาบันติวไม้เหมือน โซดาสอนนักเรียนตามปกติ ถึงแม้ว่าจะย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านไทเลอร์แล้วก็ตาม ฉันไม่อยากหยุดสอนเด็กๆ ยังไงก็จะขออนุญาตที่บ้านของเขา ทำอาชีพที่ฉันรักต่อไป โซดาเล่าทุกอย่างให้อาจารย์ไม้เหมือนฟังทั้งหมด ท่านทั้งรับฟังและคอยให้กำลังใจ ช่วยคิดช่วยแก้ปัญหาทุกอย่าง เหมือนฉันเป็นลูกสาวท่านคนหนึ่ง “โซดาถ้ามั่นใจแล้วก็ทำตามใจตัวเองบ้างเถอะนะ โซดารักคุณไทเลอร์ เขาก็รักโซดามาก เรื่องคู่หมายของเขาอย่าไปคิดมากเลยนะ เธอคนนั้นอาจจะดีใจก็ได้นะที่ได้อิสระคืน ลองคิดถึงตัวเราเองสิ ถ้าถูกบังคับให้แต่งงาน เป็นใครก็คงไม่ชอบจริงไหม” “ค่ะอาจารย์ แต่โซดาคิดว่าอยากไปเจอเธอสักครั้งค่ะอาจารย์ อยากไปชี้แจง และอยากไปขอโทษ โซดาว่าถ้าโซดาได้เจอและได้ขอโทษ ตัวโซดาเองจะรู้สึกสบายใจกว่านี้ค่ะ แต่อยากไปเจอโดยที่ไม่มีคุณไทเลอร์ไปด้วยนะคะ โซดาเข้าใจนะคะเราเป็นผู้หญิงด้วยกัน ว่าการที่ถูกผู้ชายปฏิเสธมันเสียความรู้สึกแค่ไหน ก็เลยคิดว่าถ้าจะไปกับคุณไทเลอร์คงไม่เหมาะ อาจารย์คิดว่าโซดาทำถูกไหมคะ” “ถ้าโซดาคิดแบบนั้นอาจารย์ก็เห็นด้วยนะ ถ้ายังไงก็หาคนกลางไปเป็นเพื่อนสักคนดีกว่านะ ใครก็ได้ที่ไม่ใช่คุณไทเลอร์” “
“โซดาก็ดีใจค่ะ เหมือนตัวเองฝันไปด้วยซ้ำ ไม่คิดว่าคุณอย่างคนไทเลอร์จะมาตามง้อผู้หญิงธรรมดาๆ แบบโซดาด้วยซ้ำค่ะ” “เพราะตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้นไงครับ คุณเป็นคนน่ารัก แล้วก็จิตใจดี รักผมจริงๆ” ไทเลอร์กอดเธอแน่น จูบผมนุ่มเบาๆ “แล้วเรื่องนิกโก้ละคะ เราควรทำยังไงดีคะคุณไทเลอร์ โซดาเป็นห่วงนิกโก้มากเลยค่ะ” “ไม่ฟังหรอกครับ ทุกคนพูดหมดแล้ว คงต้องปล่อยเขา ในเมื่อเขายืนยันว่าอยากทำแบบนี้จริงๆ ก็คงต้องปล่อย เราคอยดู และคอยช่วยเหลือเวลาที่เขาต้องการก็พอครับ นิกโก้เป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะ ห้ามยังไงก็ไม่ฟังหรอกครับ” “ค่ะ” โซดารับคำ แต่ก็ยังอดห่วงไม่ได้ “เราไปทานข้าวกันเถอะครับ กว่าจะขับรถกลับไปที่บ้านคุณอีก กว่าจะได้ทำนั่นนี่อีก เดี๋ยวก็มีบางคนบ่นผมอีกว่าดึกแล้ว ให้รีบนอน” โซดาหัวเราะ เพราะทุกคำที่เขาเอามาพูด มันเป็นคำพูดของฉันทั้งนั้น “โซดาขี้บ่นขนาดนั้นจริงเหรอคะ” “เปล่านะ ผมไม่ได้ว่าอะไรเลย” “จะบ่นคุณน้อยลงก็ได้ค่ะ คุณก็เลิกเกเรสิคะ บอกให้ทำอะไรก็ทำสิ ถ้าไม่ดื้อโซดาก็ไม่บ่นหรอก” “โอเคครับ เมียถูกเสมอ ไปกันทานข้าวครับ” ไทเลอร์อุ้มคนตัวเล็กลงจากเตียง หนึ่งเดือนต่อมา ไทเลอร์คุยกั
หลังจากสอนนิกโก้เสร็จ โซดานั่งคุยกับนิกโก้ เพราะยังเป็นห่วงอยู่มาก เลยอดถามไม่ได้ “นิกโก้ เหมือนครูจะเคยได้ยินว่านิกโก้มีคนคุยแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงคิดจะหมั้นขึ้นมาล่ะ บอกครูตามตรงได้ไหม” “ผมเปลี่ยนใจแล้วครับครู น้ำชาสวยกว่าไงครับ แล้วคนคุยผมก็เพื่อนๆ กันครับ ไม่จริงจังอะไรตามที่บอกครับ” นิกโก้ยิ้มให้ครูโซดา ทำสีหน้าปกติ เหมือนไม่มีอะไร เพราะอยากให้ครูโซดาสบายใจ “ครูเป็นห่วงนะนิกโก้ และคิดว่าคุณนฤนาถก็คงห่วงมากเลยล่ะ” “ผมรู้ครับ แต่ก็นั่นแหละครับตามที่บอก ไม่มีอะไรต้องกังวลครับ ผมกับน้ำชาสมัครใจด้วยกันทั้งคู่ แบบนี้ยิ่งไม่น่าห่วงครับ ครูรีบง้อพี่ไทเลอร์เถอะนะครับ ปล่อยให้พี่ผมงอนนานๆ น่าสงสารนะครับ” “เข้าข้างกันเก่งนักนะ” โซดาคุยไปเก็บของไปด้วยเตรียมจะกลับ ก๊อกๆ “เรียนเสร็จกันรึยังครับ” ไทเลอร์เคาะประตู และส่งเสียงถามเข้ามา “เสร็จแล้วครับพี่เข้ามาได้เลยครับ” ไทเลอร์เปิดประตูเข้ามา ส่งยิ้มให้โซดา “ที่รักไปทานข้าวกันครับ” โซดาหันมามองพร้อมส่งสายตาดุ ใส่เขา “อ้าว! นิกโก้ดูสิ คุณครูของนายปกติสอนนายเขาดุนายแบบนี้บ้างไหม” “ไม่เลยครับ ครูใจดีกับผมมากครับ” นิ
“ทำไมคะ นิกโก้เป็นอะไร”โซดารีบถามหน้าตาตื่น “ถ้าคุณไม่รีบกลับไปสอน นิกโก้แย่แน่นอนครับ เข้าคณะที่ตั้งใจไม่ได้ คุณปู่ยิ่งโกรธกว่าเดิมแน่ๆ” “นิกโก้ทำอะไรคะ ทำไมคุณปู่ต้องโกรธ” “ดูเป็นห่วงจังเลยนะ พอเป็นนิกโก้ ทำไมไม่ห่วงผมแบบนี้บ้าง วันก่อนก็บอกไอ้บ้านั่นว่าผมเป็นแค่คนรู้จัก ผมบอกว่างอนคุณก็ไม่สนใจ” ไทเลอร์ทำหน้างอใส่โซดา และพูดตัดพ้อไปตามประสา “เรียกคนอื่นให้มันดีๆ หน่อยได้ไหมคะ พี่เขาชื่อเมฆค่ะ” “ทำไม ก็ผมไม่ชอบขี้หน้ามันนี่น่า เห็นๆ กันอยู่ว่ามันตั้งใจมาจีบคุณ” “ถ้าไม่ฟัง จะไม่คุยด้วยแล้วนะคะ ฉันถามคุณเรื่องนิกโก้อยู่นะคะ” “ผมไม่อยากพูดที่นี่ คุณไปคุยกับนิกโก้เอง แล้วก็ช่วยกลับไปสอนนิกโก้หน่อยได้ไหม น้องชายผมขอให้ผมช่วยพูดกับคุณเรื่องนี้” “ก็ได้ค่ะ จะไปคุยกับนิกโก้ให้นะคะ” ไทเลอร์ยิ้ม “งั้นไปเลยไหม” โซดาพยักหน้า แล้วก็เดินตามเขาไปที่รถ @บ้านไทเลอร์ “ไหนนิกโก้ละคะ” “เดี๋ยวมา แม่บ้านไปตามแล้ว ที่รักมานั่งก่อนเถอะ” “เลิกเรียกที่รักก่อนได้ไหมคะ” “โซดาผมโกรธนะ” โซดามองหน้าเขานิ่ง เดินไปนั่งลงเพื่อรอนิกโก้ ไม่พูดอะไรกับเขาอีก ไม่นานนิกโก้เดินเข้ามา “สวัสดีครับครูโซ
“ทางผมต้องขอโทษด้วยนะครับคุณธวัฒชัย สำหรับเรื่องทั้งหมด ที่ทำตามสัญญาไม่ได้ ผมไม่มีอะไรจะมาแก้ตัวครับ ผมเลี้ยงหลานไม่ดีเอง ทางผมยินดีที่จะชดเชยให้หนูน้ำขิงทุกอย่าง สินสอดที่ทางภรรยาผมได้ตกลงไว้กับทางคุณย่าของหนูน้ำขิง จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไร ผมขอยกทุกอย่างให้เป็นของหนูน้ำขิงแทนคำขอโทษครับคุณธวัฒชัย” วิลเลี่ยมพูดขอโทษและตั้งใจรับผิดชอบทุกอย่างตามสมควร ด้วยความจริงใจ “แต่คุณธวัฒชัย ผมอยากขอร้อง ผมไม่อยากให้พวกเราจบความสัมพันกันเพราะเรื่องนี้ ช่วยอย่าถือสาและให้อภัยไทเลอร์ได้ไหมครับ”ธวัฒชัยมองผู้สูงวัยด้วยความเคารพ และเห็นใจต่อการแสดงซึ่งความจริงใจที่ท่านมีต่อครอบครัวเขา “คุณวิลเลี่ยมครับผมยังนับถือคุณเหมือนเดิมครับ คุณนฤนาถก็เช่นกัน ครอบครัวเราผูกพันกันมานาน แต่เรื่องราวครั้งนี้มันต้องใช้เวลา” ธวัฒชัยมองสบตาวิลเลี่ยมและมองเลยมาที่ไทเลอร์ “คุณอาครับผมเข้าใจคุณอานะครับ ผมขอโทษนะครับ” ไทเลอร์ก้มหัวเอ่ยขอโทษอีกครั้ง ธวัฒชัยมองสบตาไทเลอร์อยู่ชั่วอึดใจ “อาให้อภัยนะไทเลอร์ แต่ต่อไปไทเลอร์ต้องมารับช่วงต่อคุณปู่ และทางอาน้ำขิงจะมาช่วยงานอาเหมือนกัน อาไม่อยากให้ลูกสาวของอาต้องลำบากใจ ยังไ
“แบบนี้ดีกว่านะครับพี่ไทเลอร์ให้คุณแม่ไปด้วยเถอะ ผมเองก็อยากตามไปด้วย อยากเห็นหน้าลูกสาวบ้านนั้นเหมือนกันครับ” นิกโก้รีบพูดสนับสนุนความคิดของคุณแม่ของเขาขึ้นมา “ผมกลัวว่าจะทำให้แม่เล็กกับนิกโก้เดือดร้อนไปด้วยนะสิครับ เรื่องนี้ควรเป็นผมที่ต้องจัดการทุกอย่างเอง” “ไม่นะไทเลอร์อย่าคิดแบบนั้น ตัวไทเ
ไทเลอร์เริ่มขยับตอกลำกายเข้าใส่ทันที รูร่องของเอวาไม่แน่นเลย เขาเลยต้องตอกแรงๆ ก็ไม่น่าแปลกใจอะไรครั้งก่อนก็เป็นแบบนี้ เขากับไวท์เลยไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไร และเธอก็เพิ่งบอกเมื่อกี้ว่าชอบสวิง คงโดนบ่อยจนหลวม และคงลองมาหมดแล้วทุกชาติ ปึก!…ปึก! ปึก!…ปึก! ปึก! ปึก!“อ๊า…อ๊ะ..อื้อ! เสียว เสียวมากเลยไทเลอ
ด้านโซดา ฉันต้องรีบหางานให้เร็วที่สุด ค่าใช้จ่ายที่นี่โคตรแพงเลย ทุนที่ได้มาก็ไม่ครอบคลุมทั้งหมด แต่ก็เอาเถอะสู้ละกันโซดา กลับไปภาษาดีขึ้นอย่างน้อยก็คุ้มแหละ จะได้รับสอนพิเศษเด็กอินเตอร์ได้ ค่าสอนเด็กบ้านรวยราคาก็ดีด้วย สู้เขาโซดาเพื่ออนาคตที่สดใส ครืดด…ครืดด…ครืดดเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์โซดา “ฮั
@นิวยอร์ก“ไทเลอร์” เสียงหวานเรียกเขา คนตัวสูงหันตามเสียงเรียก แล้วส่งยิ้มให้สาวสวยที่มาของเสียง “จะไปเรียนแล้วเหรอ”“อืม! มิวก็จะไปด้วยใช่ไหม” ไทเลอร์ยิ้มให้เพื่อนสาว“ฉันรอเพื่อนอยู่น่ะ เพื่อนเพิ่งมาจากเมืองไทย”“งั้นเหรอ”“มิวมิว” โซดาส่งเสียงเรียกเพื่อนพร้อมกับวิ่งกระหืดกระหอบมาแต่ไกล มิวมิวส่







