ตอนที่ 6 เลขาส่วนตัว

     พอส่งมอบสาวน้อยจีน่าให้กับแผนกฝ่ายบุคคลเสร็จ ท่านประธานก็พาเลขาส่วนตัวเดินกลับที่ชั้นบนสุดที่ทำงานของตัวเอง ก่อนจะมาหยุดอยู่โต๊ะของเลขาหน้าห้อง และแนะนำให้หญิงสาวรู้จักกับเลขาของเขา ซึ่งก่อนหน้านี้ทั้งสองก็น่าจะพอได้รู้จักกันบ้างที่บ้างของเขา

        “เอ่อ หนูที่รัก นี่คุณกรกันต์ เลขาส่วนตัวของผม กรกันต์ นี่คุณทิชากร เขาจะมาเป็นเลขาส่วนตัวของผม ทั้งสองน่าจะคงพอเคยเห็นกันอยู่ใช่ไหม” 

ที่รักยกมือไหว้คนที่มีอายุกว่า คนนี้เขารู้จักดีเคยเห็นที่บ้านของจีน่าเพื่อนรัก จีน่าบอกว่าเป็นเลขาของแด็ดดี้ และดูเหมือนว่าความหล่อของคนตรงหน้าจะไปโดนใจลูกเจ้านายเสียแล้ว 

“สวัสดีค่ะคุณกรกันต์ ที่รักฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” หญิงสาวส่งยิ้มหวานไปให้ พอได้ยินที่รักพูดแทนชื่อตัวเองกับคนอื่นกิจจาทรรู้สึกไม่ค่อยชอบชื่อนี้ของเธอเลย

“เอ่อ ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับคุณที่รัก เรียกผมว่าพี่กันต์ก็ได้ครับ” กรกันต์บอกหญิงสาวอย่างเป็นกันเองเพื่อไม่ต้องการให้อีกฝ่ายเกร็ง แต่ก็ไม่กล้าที่จะเรียกที่รักสั้นๆ เพราะเกรงว่าคนอื่นจะเข้าใจผิด โดยเฉพาะคนแถวนี้ 

“กันต์ เดี๋ยวอีกสิบนาทีเอาสรุปการประชุมและงานเข้ามาสอนหนูที่รักในห้องด้วยนะ ป่ะที่รักเข้ามาข้างใน” 

“ครับท่านประธาน” 

ท่านประธานสั่งความแล้วก็พาเลขาส่วนตัวเข้ามาในห้องก่อนที่จะเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานอีกมุมของห้อง พร้อมกับบอกหญิงสาวเจ้าของโต๊ะ

“ที่รัก หนูทำงานโต๊ะนี้นะ” 

“เอ่อ ให้หนูนั่งข้างนอกกับคุณกันต์ก็ได้นะคะ” ทิชากรบอกเจ้านาย

“นั่งอยู่โต๊ะนี้แหละ หนูเป็นเลขาส่วนตัวก็ต้องอยู่ดูแลอย่างใกล้ชิด ส่วนข้างนอกก็มีเลขากรกันต์อยู่อยู่แล้ว หรือว่าหนูไม่อยากทำงานอยู่กับฉัน”

“เอ่อปะ เปล่านะคะ หนูอยากทำงานกับเอ่อ..”

“ที่รัก หนูแทนตัวเองว่าที่รักกับฉัน ส่วนเรียกฉันว่าคุณกิจแทน เพราะถ้าเรียกแด็ดดี้มีหวังมีคนเข้าใจผิดคิดว่าฉันกินเด็ก” ซึ่งวันนี้เด็กก็ช่างน่ากันเสียด้วย ชายหนุ่มต่อในใจ เพราะวันนี้หญิงสาวที่เขาเคยเห็นแต่ใส่เสื้อยืดตัวโคร่ง มาวันนี้แต่งตัวเป็นสาวเต็มตัวเห็นทรวดทรงองเอวหมดทำเอาเขาต้องระงับความต้องการของตัวเองที่จะไม่กินเด็กหลายต่อหลายครั้ง

“เอ่อ ขอโทษค่ะ ที่รักอยากทำงานกับคุณกิจค่ะ” หญิงสาวแก้คำด้วยความเขินอาย

“เอาล่ะ เอาเป็นว่าหนูทำงานในห้องนี้กับฉัน ส่วนเดี๋ยวหน้าที่ของหนูก็คอยช่วยกรกันต์เขาทำงานและส่วนของฉันถ้ามีอะไรฉันจะบอกที่รักเอง เรื่องส่วนตัวฉันจะรับกาแฟร้อนตอนเช้าเก้าโมง อีกทีบ่ายโมงครึ่งเป็นกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลไม่ใส่ครีมเทียม ถ้าห้องครัวอยู่ด้านนอก ส่วนด้านในนี้ก็จะมีห้องน้ำของฉันที่รักสามารถเข้าได้ ฉันไม่อยากให้หนูออกไปใช้รวมกับคนอื่น อีกด้านหลังโต๊ะทำงานของฉันจะเป็นห้องนอนพักผ่อน ฉันเอาไว้นอนเวลาบางคืนทำงานไม่เสร็จหรือไม่อยากกลับบ้าน รายละเอียดอื่นๆ เดี๋ยวกรกันต์จะมาบอกตอนนี้เอากาแฟมาเสิร์ฟฉันก่อน” ท่านประธานอธิบายงานคร่าวๆ ก่อนที่จะยกหน้าที่สอนงานให้กับกรกันต์อีกที

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

         “เข้ามา” กิจจาทร รู้ดีว่าเป็นลูกสาวคนสวยแน่ๆ

         “นี้ได้เวลาทานข้าวเที่ยงแล้วค่ะ”จีน่าบอกและเดินเลยโต๊ะทำงานเพื่อนรัก เพื่อไปหาคนเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าว ก่อนพูดกับแด็ดดี้ขึ้นมา

         “วันนี้แด็ดดี้ จะพาหนูสองคนไปเลี้ยงข้าวที่ไหนคะ” จีน่าพูดแล้วพลางมองไปหา เพื่อนรักเพื่อบอกเป็นนัยๆว่าต้องการออกไปทานข้างนอก คนพ่อเป็นได้แต่ยิ้มแล้วตอบกลับลูกสาวสุดที่รักว่า

         “รอเวลาแป๊บหนึ่ง แด็ดดี้ เก็บของและสั่งงานเลขากรกันต์ก่อน"

      “แล้วทำไมแด็ดดี้ไม่ให้คุณเลขาไปด้วยกันเลยล่ะคะ เค้าก็น่าจะยังไม่ได้ทานข้าวเหมือนกัน” จีน่าเสนอ เพราะตัวเองเดินผ่านมาเมื่อครู่คุณเลขาหน้าขรึมก็ยังดูยุ่งกับงานบนโต๊ะอยู่ ถ้าปล่อยไว้มีหวังคนห่วงงานไม่ยอมวางมือเพื่อไปทานข้าวแน่นอน

       “เอางั้นก็ได้ครับ เพราะปกติแด็ดดี้ก็จะไปทานกับกันต์สองคนอยู่แล้ว” กิจจาทรบอกกับลูกสาว เขากับกรกันต์รู้จักกันมานานเพราะกรกันต์เป็นลูกพี่ลูกน้องของเพื่อนที่ฝากมาทำงานอีกที และยังเป็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยสมัยเรียนตอนเขาอยู่ปีสี่และกรกันต์เพิ่งจะเข้าปีหนึ่ง พอเข้ามาทำงานด้วยกันจึงค่อนข้างสนิทกัน อีกทั้งกรกันต์เป็นคนเก่งทำงานดีมีประสิทธิภาพจึงทำงานมาด้วยกันตั้งแต่จบปริญญาโท กรกันต์เป็นคนที่ทุ่มเทกับงานมากคนหนึ่งถ้างานไม่เสร็จก็จะไม่ค่อยยอมไปทานข้าวจนบางทีเขาต้องบังคับ

       ไม่นาน ชายหนุ่มเก็บของเสร็จก็เดินออกจากโต๊ะทำงาน และบอกกับสาวน้อยทั้งสองตามออกมา

        “เราไปกันเถอะสาวๆ”

      “กันต์วางมือจากงานก่อน จะเที่ยงแล้วไปทานข้าวกัน” ท่านประธานสั่งเลขาที่นั่งคิ้วขมวดอยู่หน้าห้อง ก่อนที่เจ้าตัวจะหันมามองชายรุ่นพี่ที่เป็นเจ้านายด้วยความตกใจ

       “เอ่อ ท่านประธานไปกับคุณหนูทั้งสองได้เลยนะครับ น่าจะเหมาะกว่า เดี๋ยวผมทานที่ห้องอาหารของบริษัทก็ได้ครับ” ชายหนุ่มปฏิเสธกรายๆ มีคุณหนูลูกสาวเจ้านายกับเพื่อนไปด้วยเขากลัวคุณหนูจะไม่สะดวกใจ

      “ไม่เป็นไรไปด้วยกันนี่แหละ วางมือจากงานเดี๋ยวนี้นี่คือคำสั่ง” พอท่านประธานเริ่มทำเสียงเข้มคุณเลขาจึงต้องรีบวางมือจากงานรีบเซฟงานแล้วเก็บของบนโต๊ะ ก่อนที่จะลุกจากเก้าอี้มายืนข้างเจ้านายทันที

      “ต้องให้บังคับ” ชายหนุ่มรุ่นพี่บ่นก่อนจะเดินนำขบวนไป

        ท่านประธานก็เดินนำหน้าพร้อมกับมีเลขากรกันต์เดินข้างๆ และมีสาวน้อยหน้าตาสวยและดูคุณหนูมากๆ สองคนเดินตาม พนักงานทุกคนยกมือไหว้คนทั้งสี่ ชายหนุ่มยืนรอลิฟต์และไม่นาน ทั้งสี่ก็ลงมาถึงลานจอดรถ เข้าไปนั่งในรถโดยมีท่านประธานทำหน้าที่ขับรถ ตอนแรกกรกันต์จะอาสาขับให้เองแต่ท่านประทานไม่ยอมบอกอยากขับเองเขาเลยต้องนั่งหน้าคู่คนขับและให้คุณหนูทั้งสองนั่งเบาะหลัง รถคันหรูค่อยๆ เคลื่อนตัวออกสู่ถนนใหญ่ จีน่าที่นั่งเบาะหลังกำลังเล่าเรื่องการทำงานวันแรกของเธอให้กับทุกคนฟังอย่างสนุกสนาน สารถีหนุ่มแอบชำเลืองตามองผ่านกระจก แอบดูร่างบางเพื่อนลูกสาวที่ ริมฝีปากเอิบอิ่มสีชมพูระเรื่อ ดูสง่าในชุดที่เธอสวมใส่ ทั้งสองสบตากันในกระจก และทิชากรมีอาการเขินประหม่าหน้าแดง ไม่กล้าสบตาเขานาน แม้จะทำเป็นเหมือนสนุกที่ได้ฟังเรื่องราวที่เพื่อนรักเล่าแต่บางที่เธอก็เผลอแอบสบตาพ่อเพื่อนอยู่บ่อยๆ ส่วนชายหนุ่มอีกคนที่นั่งหน้าก็กำลังตั้งอกตั้งใจฟังเสียงเพราะๆ ของคุณหนูที่เล่าถึงความสนุกสนานในการทำงานวันแรกให้ฟังพร้อมกับเก็บอาการไว้ข้างในเขามีความสุขทุกครั้งที่ไดยินเสียงนี้ซึ่งเป็นเวลาหลายปีแล้วแต่ไม่กล้าบอกใคร 

 กิจจาทรเลี้ยวรถเข้าไปในร้านอาหารย่านดังแห่งหนึ่ง ทั้งสามคนเดินตามท่านประธานเดินเข้าไปข้างใน และบริกรหนุ่มเดินมานำไปยังโต๊ะอาหาร พร้อมทั้งยื่นเมนูอาหารให้กับหนุ่มสาวหน้าตาดีทั้งสี ผู้ชายสองคนเขาเห็นบ่อยเพราะเป็นลูกค้าประจำ ส่วนสองสาวเพิ่งเห็นน่าจะเป็นคู่ควงของคุณผู้ชายสองท่านนี้

            “เชิญตามสบายเลยนะ อยากทานอะไรสั่งได้เลย อาหารที่นี่อร่อยใช้ได้เลยทีเดียว” ท่านประธานบอกกับสองสาว เพราะเขากับกรกันต์มาบ่อยพาคู่ค้ามาเจรจาธุรกิจกันเรื่อยๆ พอทุกคนสั่งอาหารเรียบร้อย ในระหว่างนั่งรออาหารชายหนุ่มจึงเอ่ยถามลูกสาว

         “เป็นไงบ้าง จีน่า หนูทำงานมีปัญหาอะไรไหม เข้ากับเพื่อนร่วมงานได้ดีไหม”

          “ทุกอย่างโอเคค่ะ แด็ดดี้ หนูกำลังดูจากแฟ้มประวัติที่ผ่านมาไม่น่าจะมีปัญหาอะไรค่ะ” จีน่าตอบแด็ดดี้ไปพลางกับงงแสดงว่าเมื่อครู่แด็ดดี้คงตั้งใจขับรถมากเกินไปเลยไม่ได้ฟังที่เธอเล่าเลย

            “แล้วหนูที่รัก มีปัญหาอะไรไหม อึดอัดอะไรหรือเปล่าบอกได้นะ”

            “มะ ไม่มีค่ะ” หญิงสาว ตอบสั้นๆ ก็อยู่ในห้องเดียวกันจะถามทำไม จะอึดอัดก็เพราะสายตาคมที่คอยส่งมาหาเธอนี่แหละ ทำให้เธออดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่าคนตัวสูงแอบสนใจเธอ

            “ดีมีอะไรก็บอก ถือว่าเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน”

         “แล้วกันต์ล่ะ เดี๋ยวกลับไปทีเอางานเข้ามาสอนหนูที่รักนะแบ่งมาให้หนูที่รักช่วยทำจะได้เสร็จไวๆ เดี๋ยวมีคนหาว่าพี่ใช้งานเลขาหนัก”

 ท่านประธานบอกเลขาหนุ่ม เพราะจีน่าลูกสาวเขาชอบบ่นว่าท่าทางเขาจะให้เลขาทำงานหนักเกินไป เพราะเห็นเลขาที่บ้านตลอดๆ ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าลูกสาวคนเดียวของเขาแอบชอบเลขาของพ่อตัวเอง เวลาเลขามาทำงานที่บ้านทีไรจีน่าก็จะคอยป้วนเปี้ยนหาเรื่องมาอยู่ใกล้ๆ จะมีก็แต่เลขาเขานี่แหละที่ไม่รู้ตัวเอาซะเลยว่าลูกสาวเขาสาวน้อยคนนี้แอบชอบ ที่บอกให้พ่อรับเพื่อนตัวเองมาทำงานนี่ก็คงหวังดีกับเลขามากกว่าพ่อตัวเอง อยากให้เลขาได้พักบ้างมากกว่า

         "ขออนุญาต เสิร์ฟอาหารนะครับ" บริกรหนุ่มเอ่ยขึ้น พร้อมกับนำอาหารหลากหลายเมนูมาเสิร์ฟ เสร็จแล้ว 

         “เชิญทานให้อร่อยนะครับ ถ้าท่านต้องการอะไรยกมือเรียกได้เลยนะครับ ขอบคุณครับ” หลังจากบริกรหนุ่มไปแล้ว

           “น่าอร่อยนะคะ ลงมือเลยได้ไหมแด็ดดี้” จีน่าบอกอย่างขออนุญาตแด็ดดี้

         “เชิญเลยลูก อยากได้อะไรเพิ่มเติม ก็สั่งสั่งได้เลยนะ”

           ทั้งสี่คนลงมือรับประทานมื้อเที่ยง ตบท้ายด้วยขนมหวานแบบไทยๆ ที่ชายหนุ่มสั่งมาให้สองสาว ลองทานกัน สองสาวไม่ค่อยคุ้นกับขนมไทยๆ เป็นสิ่งแปลกใหม่ของสองสาว และดูเหมือนจะชอบมากๆ หอมหวาน อร่อย มื้อนี้นับว่าถูกปากของสองสาวมากจนจีน่าต้องบอกให้แด็ดดี้พามาทานบ่อยๆ

      

    เมื่อกลับมาถึงบริษัท จีน่าแยกไปทำงานที่แผนกทำงานของเธอโดยท่านประธานให้คุณเลขากรกันต์เดินไปส่ง ซึ่งถูกใจลูกสาวยิ่งนัก ส่วนท่านประธานกับเลขาส่วนตัวขึ้นลิฟต์มากันสองคน

       ท่านประธานกับเลขาสาวก็กลับเข้ามาภายในห้องทำงานหรูหรา ชายหนุ่มเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา และสาวน้อยจึงเอ่ยถามท่านประธานเสียงหวาน

            “คุณกิจ รับกาแฟไหมคะ” ทิชากร ถาม

             “อืมก็ดีนะ”

             สาวน้อยจึงเดินไปชงกาแฟร้อนมาเสิร์ฟให้กับท่านประธานบริษัท  ชายหนุ่มเงยหน้ามองสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้า

           “ขอบใจนะครับ ที่รัก” คำพูดของเขาทำให้สาวน้อยได้แต่ยิ้มเขินและเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานเพื่อหลบสายตาเขา