Nobela ni ญาสิตา

“พ่อ แม่ใหญ่ พี่ลูกเกด…”ลูกหยีพึมพำเสียงเบา ๆ พร้อมหยุดมือจากงานบัญชีตรงหน้าทันที เมื่อเห็นทั้งสามคนมายืนปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าออฟฟิศความแปลกใจฉายชัดในดวงตา เพราะตั้งแต่ที่เธอถูกบังคับให้แต่งงานออกมา…ไม่เคยมีใครมาเยี่ยมมาหา ไม่เคยติดต่อถามไถ่ แต่วันนี้กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตาจนผิดปกติ เธอเงยหน้ามองเล็กน้อย สายตานิ่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว ไม่แน่ใจในเหตุผลที่พวกเขามาเยือน ยิ่งตอนนี้เธออยู่ลำพังในออฟฟิศเพราะเพิ่งฟื้นจากไข้หลังจากที่ผ่านบทรักมาราธอนกับเอกณัฐมา ส่วนสามีต้นเรื่องก็ไปอยู่ที่ไร่ชาไม่ยอมให้เธอตามไป“เข้ามานั่งก่อนเถอะค่ะ” ลูกหยียกมือไหว้ตามมารยาท ก่อนเชิญนั่งที่โซฟารับแขก พ่อของเธอยืนเงียบอยู่ด้านหลังเหมือนเคย ไม่พูดอะไร ไม่พูดไม่จา... เป็นภาพเดิม ๆ ที่เธอคุ้นชินแม่ใหญ่กับรุ่งรวียิ้มกว้าง เดินเข้ามาอย่างสนิทสนมราวกับไม่เคยมีรอยร้าวระหว่างกัน“ลูกหยี แม่กับพ่อคิดถึงหนู เลยแวะมาเยี่ยม” แม่ใหญ่เอ่ยเสียงหวาน “อยู่ที่นี่สบายดีไหมลูก” น้ำเสียงของแม่ใหญ่ฟังดูอ่อนโยนปนเอ็นดู“ลูกหยีเป็นยังไงบ้างล่ะ ใช่สิ อยู่กับคุณเอกณัฐคงสุขสบายมากเลยสินะ” รุ่งรวีถามด้วยทำท่าทีเป็นห่วงเป็นใย สายตาที่กวาดม

“อืมมมม”เสียงครางอือในลำคอของเอกณัฐ ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับเปลือกตาที่ค่อยๆ ขยับเปิดรับแสงยามสาย ก่อนที่เขาตกใจจนต้องชะงักเมื่อลมหายใจของอีกคนพ่นออกมาสัมผัสแผงอกเขานั้นร้อนผ่าว จนชายหนุ่มต้องขมวดคิ้ว ก่อนจะรีบทาบหลังมือลงบนหน้าผากมนก่อนจะสะดุ้งน้อยๆ “ตัวร้อนจี๋เลย…”เขาถอนหายใจยาว ตาคมมองไปรอบห้องนอน ที่ตอนนี้แสงแดดยามสายรำไรผ่านม่านเข้ามาในห้องยังอบอวลไปด้วยร่องรอยของบทรักอันหนักหน่วงเมื่อคืนกับร่างบางในอ้อมกอดที่ยังนอนคุดคู้หลับสนิท ใบหน้าจิ้มลิ้มของ ลูกหยี แดงระเรื่อผิดปกติจนน่าสงสารความรู้สึกผิดแล่นปราดเข้ามาในอก เขารู้ตัวดีว่าเมื่อคืนเขาจัดหนักและ เอาแต่ใจกับเมียเด็กมากไปหน่อย ความช่างสงสัยอยากรู้อยากลองของลูกหยีบวกกับความเร้าอารมณ์ที่เธอปรนเปรอให้ ทำให้เขาลืมไปเสียสนิทว่าร่างกายของสาวน้อยตรงหน้านั้นบอบบางขนาดไหนชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นอย่างเบามือที่สุด เขาจัดการหาผ้าขนหนูผืนนุ่มกับน้ำอุ่น นำมาเช็ดตัวให้คนตัวเล็กที่นอนครางประท้วงเบาๆ ในลำคอเพราะความหนาวสั่นจากพิษไข้“อือ... ลุง... ลูกหยีหนาว...” เสียงหวานพึมพำทั้งที่ตาก็ยังปิดสนิท ร่างเล็กขดตัวเข้าหาความอบอุ่นโดยอัตโนมัติ“ชู่ววว.

“ใช่ ตอนนี้เธอเป็นเมียที่ถูกต้อง ทั้งนิตินัยและพฤตินัย นี่ไงหลักฐานยังคากันอยู่ ฉันจะขยับแล้วนะเมียจ๋า ฟิตชิบหาย มีเมียเด็กมันดีอย่างนี้นี่เอง” เอวสอบของเอกณัฐโยกทันทีที่พูดจบ คนแก่ใจร้อนตอนนี้โดนช่องทางรักของเมียสาวเล่นงานทำเอาเขาเสียวแทบแตกตั้งแต่เพิ่งเริ่มเกือบให้ได้อายขายหน้าเด็กมัน แรงกระแทกเสียงเนื้อกระทบเนื้อดูหนักหน่วงและรุนแรงตามอารมณ์คนทำ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ “อ๊ะ อ๊ะ ออยยย ลุง หนูจุก อ๊ะ อ๊ะ อายยยย เสียวจัง จุก ลุง กระแทกแรงเกินไปแล้ว อ๊ายยย ซี๊ดดด เสียว อูยยยย” ป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ “นี่แน่ะ ลุงเลิงอะไร เอากันขนาดนี้ไม่ลุงแล้ว แบบนี้เขาเรียกว่าผัวเมีย อูยยย ตอดจริงๆ ของเด็กนี่มันดีจริงๆ เอาใหม่ลูกหยี เรียกใหม่ ตอนเราเอากันแบบนี้เรียกผัวเร็ว เมียจ๋า เรียกผัวหน่อยเร็ว อูยยย ตอดถี่จัง เสียวเหรอจ๊ะเมียจ๋า บอกผัวหน่อยเร็ว อูววว เสียวไหม ซี๊ดดดด” “ลุง อ๊ะ ก็ได้ๆ น่าอายจังเลย ผัว ผัวจ๋า ซี๊ดดด มันเสียวมากผัวจ๋า อ๊ะ มันใหญ่ มันคับไปหมด ออยยย เมียเสียว ซี๊ดดด ผัวเอามันมากเลย อูยยยย มิน่าล่ะเพื่อนๆ หนูถึงได้พากัน

“ลุงอยากให้ลูกหยีชิมที่ไหนก่อนดีคะ บอกมาเร็ว” “เธออยากลองชิมที่ไหนก่อนก็แล้วแต่เธอเลยลูกหยี เธอจะชิมทั้งตัวฉันก็ไม่ว่ากลับยินดีด้วยซ้ำ” “ที่ปากลุงเมื่อกี้ลูกหยีได้ชิมแล้ว ต่อไปหนูจะชิมที่นมลุงแล้วกันนะ ว่านมของลุงมันจะหวานเหมือนที่ลุงบอกว่าของหนูหวานไหม” คนตัวเล็กก้มลงจุ๊บที่ปลายยอดอกของเอกณัฐที่หนึ่ง ก่อนที่จะแลบลิ้นเรียวเล็กออกมาลองเลียที่หัวนมเล็กตวัดไปมา แล้วฝช้ปากครอบอมเข้าทั้งเต้า แผล่บ แผล่บ แผล่บ จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ แผล่บ แผล่บ แผล่บ จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ “อ๊าาาา หยี ลูกหยี ปากเธอมันร้ายกาจมาก อูวววว ทั้งปากทั้งลิ้นเลย อูววว” เอกรัฐครางลั่นเมื่อถูกริมฝีปากและลิ้นน้อยๆ ของเธอเลยยอดอกและราวนม ส่วนอีกมือของลูกหยีก็ลูบเผ่าเบาไปตามลำกายหนา ไม่ว่าเธอจะลูบไปทางไหนเอกณัฐก็รู้สึกเหมือนกับขนกายเขาลุกชันตามไปหมด “ต่อไปหนูจะขอชิมซิกแพคของลุงแล้วนะคะ แน่นจังเลยค่ะลุง กล้ามท้องลุงสวยมากเลย หนูอยากมีแบบนี้บ้างจัง” “ถ้าเธออยากมีกล้ามท้องฉันจะพาเธอออกกำลังทุกวัน แต่ต้องหลังจากที่เธอคลอดลูกของเราก่อนนะ อ๊าาา ลิ้นเธอมันร้าย ลูกหยี” ลิ้นเล็กของลูกหยีเลียวนอยู่ที่สะดือของเอกณัฐ สร้างความเสีย

“ว่าแต่เธอพร้อมที่จะท้องลูกของเราหรือยัง” “พร้อมมากค่ะลุงตอนนี้” ลูกหยีตอบพร้อมกับส่งแววตาซุกซนมาให้คนแก่ ทำให้เอกณัฐหัวเราะชอบใจกับความก๋ากั่นของเด็กสาว “ว่าแต่ครั้งแรกสำหรับเราสองคน เธออยากนอนดูดาวหรือนอนในห้องแอร์ อืมม เด็กน้อย” เอกณัฐถามความเห็นของอีกคน “ที่จริงนอนดูดาวก็คงโรแมนติกดีไม่น้อย แต่ครั้งแรกลูกหยีว่าเราไปทำแบบคนธรรมดาทั่วไปทำกันดีกว่าค่ะ ลูกหยีกลัวว่าถ้าลูกหยีเสียงดังเดี๋ยวเกิดใครมาได้ยิน อายเขาแย่เลย เดี๋ยวเริ่มชินแล้ว เราค่อยมานอนนับดาวกันนะคะลุง” ลูกหยีเด็กแก่แดดบอกกับคนตัวสูง หลังจากนั้นร่างเล็กก็ถูกอีกคนอุ้มไว้ในอ้อมแขนก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วพาเข้ามาในห้องนอน ลูกหยีโดนอุ้มเข้าในท่าเจ้าสาวและถูกนำไปวางไว้ที่เตียงอย่างเเผ่วเบา เมื่อโดนวางลงเตียงแขนเรียวของลูกหยีรีบโน้มเอาคนอุ้มลงมา ให้ลงมานอนกับตัวเองด้วย เรียกรอยยิ้มจากเอกณัฐได้เป็นอย่างดี “ใจเย็นๆ เด็กดี เราต้องถอดเสื้อผ้าก่อนนะ เราจะทำกันต้องไม่มีเสื้อผ้าติดตัวถึงจะได้ลูบไล้สัมผัสกันได้โดยไม่มีอะไรเกะกะ อ๊าาาา” คนพูด พูดบอกยังไม่ทันจบประโยคดีด้วยซ้ำ เสื้อยืดที่เขาเอาไว้ใส่นอนก็โดนมือเรียวสอดเข้ามาทางชายเสื้อ

หลังจากที่เอกณัฐตามง้อลูกหยีได้แล้ว ทั้งสองคนต่างปรับความเข้าใจกันมากขึ้น พวกเขาเริ่มรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นเมื่ออยู่ด้วยกัน“ลุง อากาศดีมากเลยค่ะ ลูกหยีชอบจังเลย” ลูกหยีพูดขึ้นขณะที่ตอนนี้ทั้งคู่นั่งดูดาวอยู่ที่ระเบียงห้องนอนด้วยกันท่ามกลางบรรยากาศรอบตัวที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดเบา ๆ ที่พัดผ่านมาท่ามกลางธรรมชาติ เอกณัฐและลูกหยีนั่งอยู่บนเบาะที่เขาเอามาปูเพราะว่าลูกหยีอยากนอนดูดวงดาวที่เต็มท้องฟ้า ตอนนี้เธอนั่งพิงไหล่ของเอกณัฐอย่างเงียบ ๆ ทั้งคู่ไม่พูดอะไรมาก แต่ความเงียบนี้กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความผูกพันที่ลึกซึ้ง ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาได้พัฒนามากขึ้นจากการปรับตัวและเข้าใจกัน พวกเขาไม่ต้องการคำพูดใด ๆ มากมาย แต่การที่ได้นั่งอยู่ด้วยกันท่ามกลางธรรมชาตินั้นทำให้ทั้งสองรู้สึกถึงความสุขที่แท้จริง“ถ้าชอบก็แค่บอก เดี๋ยวฉันจะพาออกมาดูบ่อยๆ แต่อยู่ดึกมากไม่ได้นะ เดี๋ยวน้ำค้างเยอะจะไม่สบายเอา”เอกณัฐพูดและค่อย ๆ ยื่นแขนไปโอบรอบตัวลูกหยี ร่างเล็กของเธอพิงอยู่ที่เขาอย่างพอดี ความอบอุ่นจากร่างกายของเอกณัฐทำให้ลูกหยีรู้สึกผ่อนคลาย หัวใจของเธอเต้นช้า ๆ แต่เต็มไปด้วยความสุข เธอรู้สึกถึ

เมื่อเวลาผ่านไป กิจจาทรและทิชากรก็ยังคงใช้ชีวิตคู่ที่เต็มไปด้วยความรักและความผูกพัน พวกเขายังคงดูแลกันและกันอย่างดี และทุ่มเทให้กับการเลี้ยงดูลูกน้อยที่กำลังเติบโตขึ้นอย่างมีความสุข ตอนนี้พวกเขามีลูกสาวคนเล็กอีกคนชื่อน้องกิ่งทุกๆ วันเป็นการเริ่มต้นใหม่ของความรักที่ลึกซึ้งมากขึ้น ทั้งสองคนเรียนรู้ที่จะรักกันมากขึ้นในทุกๆ วัน แม้ว่าจะมีความท้าทายที่ต้องเผชิญ แต่พวกเขาก็สามารถผ่านมันไปได้ด้วยกันเสมอกิจจาทรยังคงทำงานอย่างขยันขันแข็งและกลับบ้านทุกเย็นพร้อมกับความรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้พบกับทิชากรและลูกน้อยทั้งสอง ทิชากรเองก็ยังคงทำหน้าที่ของเธอในการดูแลบ้านและลูกน้อยอย่างดีที่สุด ทั้งสองคนรู้ดีว่าพวกเขามีกันและกัน และนั่นคือสิ่งที่ทำให้พวกเขามีความสุขอย่างแท้จริง “คุณกิจรู้สึกขอบคุณทุกวันที่ได้มีที่รักและลูกในชีวิต ที่รักคือความสุขของคุณกิจนะครับ” กิจจาทรพูดขึ้นในขณะนั่งทานอาหารเย็นกับทิชากรและน้องกายอยู่ ส่วนน้องกิ่งหลับไปแล้วโดยมีพี่เลี้ยงคอยดูอยู่ข้างๆ“ที่รักก็รู้สึกแบบเดียวกันค่ะคุณกิจ เราโชคดีมากที่ได้มีชีวิตแบบนี้ด้วยกัน”ทิชากรยิ้มและตอบกลับด้วยความรักเช่นเดียวกันกิจจาทรมองทิชาก

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทิชากรและกิจจาทรได้ใช้ชีวิตคู่อย่างมีความสุขน้องกายลูกชายของพวกเขาเติบโตขึ้นมาอย่างแข็งแรงและฉลาดสมวัย ในขณะที่จรัญญาและกรกันต์เองก็สร้างครอบครัวที่มั่นคงจรัญญาคลอดลูกสาวน่ารักมาให้สามีอย่างกรกันต์หลงลูกมาก ทั้งคู่ยังคงรักกันอย่างแน่นแฟ้นหลังจากผ่านเรื่องราวต่างๆ มาด้วยกันวันนี้เป็นวันที่พิเศษ เพราะมันเป็นวันครบรอบวันแต่งงานของทิชากรและกิจจาทร ในเช้าวันนี้ กิจจาทรตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่พร้อมกับเตรียมเซอร์ไพรส์ภรรยาสุดที่รักของเขากิจจาทรยิ้มอ่อนโยน ขณะที่เขามองดูทิชากรที่ยังหลับอยู่ “อีกหนึ่งปีที่เราผ่านมาด้วยกันนะที่รัก คุณกิจโชคดีมากที่มีที่รักอยู่เคียงข้าง”ทิชากรขยับตัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงรบกวนข้างตัว พอลืมตาตื่นขึ้นมาเธอก็เห็นกิจจาทรกำลังนั่งอยู่ข้างเตียงพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนส่งมาให้เธอ ทิชากรยิ้มตอบกลับด้วยความรักที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น“คุณกิจตื่นเช้าจัง มีอะไรรึเปล่าคะ”กิจจาทรไม่ตอบ เขากลับยื่นดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ที่เขาเตรียมไว้ตั้งแต่เช้าให้เธอ ทิชากรรู้สึกประทับใจและหัวเราะเบาๆ“คุณกิจยังโรแมนติกเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะคะ ขอบคุณนะคะ ที่รักรัก

จรัญญาเสียวจนเสียงสั่นไปหมด เพียงแค่เริ่มเกมเธอก็โดนร่างสูงเล่นงานเอาเสียแล้ว ครางเสียวจนเสียงแหบ ก่อนที่จรัญญาจะเอาคืนสามีด้วยการอ้าปากกว้างครอบเอาความใหญ่โตที่ชูชันชี้หน้าเธออยู่เข้าปากไป แล้วผงกหัวรูดขึ้นรูดลงตามความยาวของท่อนเอ็นใหญ่นั้น “อูยยยย เมียจ๋า จีน่าจ๋าปราณีมันหน่อยที่รัก เสียวมากที่รัก โอววว” กรกันต์ถึงกับต้องผละหน้าออกจากกลีบอวบเพื่อที่จะออกมาร้องครางเสียวแทน พอได้ลิ้มลองไอติมแท่งโตจนเมื่อยปาก คนท้องก็เตรียมจะลุกขึ้น แต่มีหรือพ่อคนตัวโตจะยอมมือหนารีบยึดเอาสะโพกอวบไว้ แล้วรั้งให้จรัญญาเอากลีบอวบมาจ่อปากตัวเองก่อนที่ลิ้นร้อนจะตวัดเลียกลางกายและแหย่แหยงเข้าไปในโพรงกุหลาบ “ออยยย พี่กันต์ พี่กันต์จ๋า ออยยยเสียวค่ะ จีน่าเสียว ไม่ไหว ผัวขาเมียเสียว อูยยยย เลียเน้นๆ ค่ะผัวขา อูยยยย เสียว ผัวขาจะแตกแล้วค่ะ น้ำมาแล้วค่ะ อูยยยย อ๊าาา” น้ำหวานจากกลีบกุหลาบถูกปลดปล่อยออกมาให้กรกันต์ได้ดื่มกินจนหมด คนท้องถึงกับเข่าอ่อนที่เสียไปแล้วหนึ่งน้ำ เธอจะเอาคืนสามีโดยการลุกออกจากใบหน้าหล่อแล้วมาคล่อมทับตรงกลางกายแกร่ง ก่อนที่จับเอาเจ้ามังกรยักษ์ให้ตั้งตรงและเธอก็ค่อยๆ ใช้โพรงกุหลาบกลืนกิน

ในระหว่างที่ท้องของจรัญญาเริ่มใหญ่ขึ้น ทั้งจรัญญาและกรกันต์ก็ใช้เวลาว่างในการเตรียมความพร้อมสำหรับการต้อนรับสมาชิกใหม่ของครอบครัว ทั้งคู่เริ่มวางแผนจัดห้องนอนสำหรับลูกน้อย โดยมีกรกันต์เป็นผู้นำในการตกแต่งห้อง “จีน่าหนูว่า ห้องลูกเราควรจะใช้สีอะไรดี สีฟ้าหรือสีชมพู” “สีฟ้าหรือสีชมพูก็ดีค่ะ แต่จีน่าคิดว่าสีขาวน่าจะเหมาะกับทุกอย่าง มันดูสะอาดและสงบเหมาะกับลูกน้อยของเราจะนอนหลับได้ดี เท่าที่จีน่าอ่านจากหนังสือนะคะ” กรกันต์พยักหน้าเห็นด้วยและยิ้มอย่างอ่อนโยน “งั้นพี่ก็เห็นด้วยกับคุณแม่เลยครับ สีขาวน่าจะเหมาะที่สุด ลูกเราจะได้นอนหลับง่ายๆ งั้นเดี๋ยวเรามาแต่งห้องลูกกันเถอะ” ทั้งสองคนใช้เวลาหลายวันในการจัดเตรียมทุกอย่าง ทั้งการเลือกเฟอร์นิเจอร์ การตกแต่งห้องด้วยของเล่น และการเตรียมชุดสำหรับทารก ทุกสิ่งถูกจัดวางอย่างพิถีพิถันเพื่อให้ลูกน้อยของพวกเขาได้มีที่พักผ่อนที่ดีที่สุด จรัญญายิ้มอ่อนโยนให้กับร่างสูง “พี่กันต์คะจีน่าไม่เคยคิดเลยว่าการที่เราได้เตรียมห้องของลูกมันจะดีต่อใจเราและสนุกขนาดนี้” กรกันต์ยิ้มกว้าง “เพราะพวกเราทำมันด้วยความรักไงครับจีน่า ลูกของเราจะได้เติบโตในสภาพแวดล้อมที่

หลังจากแวะไปเยี่ยมน้องกายกับทิชากรที่บ้านกลับมา จรัญญารู้สึกว่าวันนี้มีอาการอ่อนเพลียและรู้สึกไม่ค่อยสบายสักเท่าไหร่ ซึ่งเธอไม่เคยมีอาการแบบนี้มาก่อนไม่ได้หาหมอมาหลายปีแล้ว หลังจากที่อาบน้ำเสร็จเตรียมตัวนอนจรัญญาก็ไม่รู้สึกดีขึ้นเลยวันนี้พอกรกันต์กลับมาเธอเลยค่อนข้างอ้อมกรกันต์เป็นพิเศษ “พี่กันต์ วันนี้จีน่ารู้สึกเพลียจังเลย จีน่าอยากนอนเเต่หัวค่ำ ทานข้าวเสร็จแล้วพี่กันต์ต้องทำอะไรอีกไหมคะ” จรัญญาคุยกับกรกันต์หลังจากที่ทั้งคู่ทานข้าวเย็นเสร็จ แปลกที่พอเธอได้เห็นหน้าได้อยู่ใกล้กลับกรกันต์อาการต่างๆ ของเธอกลับดีขึ้นกว่าเดิมมาก“ไม่มีครับ งั้นเดี๋ยวเราขึ้นไปข้างบนแล้วก็รออาบน้ำนอนเลยแล้วกันนะครับ” กรกันต์บอกภรรยาอย่างชอบใจ เวลาที่จรัญญาทำตัวอ้อนเขาอย่างนี้มันน่ารักมากสำหรับเขา ตอนนี้เขาไม่รู้จะรักจะหลงภรรยายังไงแล้ว พอขึ้นไปพักผ่อนข้างบนหลังจากที่อาบน้ำด้วยกันเสร็จ ทั้งคู่ก็มานอนด้วยกันบนเตียง จรัญญานอนกอดสามี ลูบอกกรกันต์แล่น ยังไม่ทันได้พูดอะไรด้วยเผลอแป๊บเดียวร่างบางของจรัญญาก็หลับสนิท วันนี้เธอคงเพลียมากคงจะไม่สบายจริงๆ เพราะโทรหาเขาต้องแต่ตอนที่เขายังอยู่ที่บริษัทว่าให้รีบกลั

“คุณกิจ คะคุณกิจที่รักเจ็บท้องค่ะ” เสียงเรียกของคนที่นอนอยู่ข้างๆ พร้อมกับมืออวบเขย่าที่ต้นแขนแกร่งของเขาทำเอากิจจาทรถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก พลางรีบเปิดไฟหัวเตียงและหันไปมองภรรยาที่ท้องแก่ใกล้คลอด ที่ทำหน้าเหยเกเพราะความเจ็บปวด มันยังไม่ถึงวันที่คุณหมอนัดไปนอนคลอดนี่นาทำไมทิชากรถึงเจ็บครรภ์คลอดแล้ว พอเห็นภรรยาเจ็บกิจจาทรผู้รักภรรยายิ่งกว่าสิ่งใดถึงกับไปไม่เป็นทำอะไรไม่ถูก “ที่รัก ทะ ที่รักเจ็บท้องคลอดใช่ไหม อดทนหน่อยนะครับที่รัก เดี๋ยวคุณกิจพาไปหาหมอ” เสียงทุ้มของคนเป็นสามีพูดปลอบคนท้อง ก่อนที่ตัวเองจะวิ่งลงจากเตียงเพื่อไปแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าจะได้พาทิชากรไปที่โรงพยาบาล ใช้เวลาเพียงไม่นอนกิจจาทรก็วิ่งออกมาจากห้องแต่งตัว มาประครองร่างอวบของทิชากรออกจะห้อง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวข้ามพ้นธรณีประตู “คุณกิจ คุณกิจคะ กระเป๋าค่ะ” ทิชากรกลั้นใจข่มความเจ็บปวดพูดเตือนสามีเสียงดังทำให้ขาที่กำลังจะก้าวพ้นประตูหยุดชะงัก “กระเป๋า กระเป๋าอะไรคะที่รัก ไม่มีกระเป๋า ป่ะไปกันเถอะ” กิจจาทรดันหลังของคนท้องให้เดินต่อเพราะกลัวว่าอยู่นานอีกคนจะเจ็บมากกว่านี้และจะไม่ปลอดภัยเดี๋ยวคลอดก่อนกำหนด อีกคนที

หลายปีผ่านไปหลังจากวันที่ขวัญอุษาและปกรณ์ ตัดสินใจแต่งงานและสร้างครอบครัวร่วมกัน น้องกั้งลูกชายคนแรกของพวกเขาค่อย ๆ เติบโตขึ้นท่ามกลางความรักและการดูแลเอาใจใส่อย่างอบอุ่นจากทุกคนในครอบครัว ไม่ว่าจะเป็นปกรณ์ที่ทุ่มเทเป็นพ่อที่ดี ขวัญอุษาที่คอยดูแลลูกอย่างใกล้ชิด หรือแม้แต่คุณหญิงและพ่อสาธิต ที่ยังคงรักและเห่อหลานอย่างไม่ลดละ บ้านที่เคยเต็มไปด้วยความวุ่นวายและความขัดแย้งในอดีต ตอนนี้กลายเป็นบ้านที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ความรัก และความสงบสุขที่ทุกคนร่วมกันสร้างขึ้น วันหนึ่งในช่วงเย็น ขณะที่พระอาทิตย์ตกดิน ปกรณ์นั่งอยู่ในสวนหลังบ้านพร้อมกับลูกชายตัวน้อยที่ตอนนี้เริ่มโตและวิ่งเล่นไปมา ขวัญอุษาที่ท้องลูกคนที่สองนั่งอยู่ข้าง ๆ มองดูภาพครอบครัวที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น เธออดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นปกรณ์วิ่งตามลูกชายด้วยท่าทางสนุกสนาน “พี่กรณ์ รู้ตัวไหมว่าพี่เปลี่ยนไปมาก พี่เป็นพ่อและเป็นที่ดีที่รักเมียรักลูกมากๆ เลยนะคะพี่กรณ์” ขวัญอุษาพูดขึ้นเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ปกรณ์หันมายิ้มให้ภรรยา ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ เธอ “พี่ทำทุกอย่างก็เพื่อหนูและลูกไงครับ ทุกวันพี่รู้สึกว่าชีวิตของพี่มีความหมายมากขึ้

หลังจากที่ขวัญอุษาและปกรณ์ใช้ชีวิตแต่งงานร่วมกันได้ไม่นาน วันสำคัญอีกวันที่ทั้งสองรอคอยก็มาถึง วันที่ขวัญอุษาคลอดลูกน้อยของพวกเขา ปกรณ์ซึ่งตื่นเต้นมาตลอดตั้งแต่รู้ว่ากำลังจะเป็นพ่อ รอคอยวันนี้อย่างใจจดใจจ่อ แม้ว่าเขาจะทำตัวเป็นพ่อที่ดูเหมือนพร้อมแล้ว แต่เมื่อวันที่ขวัญอุษาเจ็บท้องต้องเข้าห้องคลอดมาถึง เขากลับรู้สึกทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่าเหมือนเป็นครั้งแรกที่เผชิญหน้ากับเรื่องใหญ่ในชีวิตเมื่อเช้าขวัญอุษารู้สึกถึงอาการเจ็บท้องคลอดเริ่มต้นขึ้น เธอบอกปกรณ์ด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “พี่กรณ์ ขวัญคิดว่าถึงเวลาแล้ว”ทันทีที่ปกรณ์ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเขาตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด “อะไรนะถึงเวลาแล้วเหรอ ถึงเวลาแล้วลูกจะคลอดแล้ว ไปโรงพยาบาล กระเป๋าคลอด กระเป๋าอยู่ไหน ขวัญอย่าเพิ่งนะ พี่ไปเอากระเป๋าก่อน” เขารีบวิ่งไปหยิบของเตรียมเข้าห้องคลอด แม้จะเตรียมของไว้แล้วเป็นสัปดาห์ แต่เขากลับดูรีบร้อนอย่างน่าขำ“พี่กรณ์ ใจเย็น ๆ หน่อย ขวัญยังไม่คลอดตอนนี้ ขวัญแคเจ็บท้องเตือน” คนท้องบอกพลางยิ้มเอ็นดูสามี เธอพยายามที่จะตั้งสติ แต่ก็อดหัวเราะไม่ได้เมื่อเห็นปกรณ์ทำท่าทางกระวนกระวายเหมือนจะลืมของสำคัญไปเมื่อถึงโรงพ

หลังจากที่ขวัญอุษาและปกรณ์ ตัดสินใจที่จะสร้างครอบครัวร่วมกัน ความรักและความเข้าใจระหว่างทั้งคู่ก็เริ่มเบ่งบาน วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งถึงวันสำคัญที่สุดในชีวิตของพวกเขาคือวันแต่งงาน ปกรณ์ได้จัดงานแต่งงานอย่างยิ่งใหญ่เพื่อเฉลิมฉลองความรักและการเริ่มต้นชีวิตใหม่ร่วมกัน งานแต่งจัดขึ้นในโรงแรมหรูที่เต็มไปด้วยดอกไม้สวยงาม บรรยากาศอบอุ่นและเต็มไปด้วยความสุข แขกเหรื่อที่มาร่วมงานต่างเป็นทั้งครอบครัวและเพื่อนสนิทรวมถึงพนักงานในบริษัท เมื่อถึงเวลาสำคัญ ขวัญอุษาที่งดงามในชุดเจ้าสาวท้องโตเล็กน้อยและปกรณ์สูทสีขาวยืนเคียงข้างกัน ท่ามกลางเสียงเพลงและการแสดงความยินดีจากทุกคน ขณะที่งานดำเนินไปอย่างราบรื่น กลุ่มเพื่อนสนิทของปกรณ์ก็เริ่มเข้ามาแซวเจ้าบ่าวกันอย่างสนุกสนาน โดยเฉพาะความปากหนักของปกรณ์ที่บอกไม่เคยชอบขวัญอุษาและไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเองในตอนแรก คุณานนท์เพื่อนสนิทของปกรณ์ที่มาร่วมงาน เดินเข้ามาใกล้เจ้าบ่าวพร้อมยกแก้วขึ้น “เอ้า ไอ้กรณ์ มึงมันเก่งจริง ๆ นะ ในที่สุดก็สอยน้องขวัญของกูไปแต่งงานกับมึงจนได้ ใครจะไปคิดว่าคนปากหนักอย่างมึงจะมีวันนี้ ยินดีด้วยนะมึง” เสียงหัวเราะดังขึ

หลังจากที่ขวัญอุษาตัดสินใจให้อภัยปกรณ์ และเริ่มเปิดใจให้เขาอีกครั้ง ชีวิตของทั้งสองก็ค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ ปกรณ์ดูแลขวัญอุษาอย่างใกล้ชิดทุกวัน ทั้งช่วยงานในสวนและเตรียมตัวสำหรับการเป็นพ่อที่ดี แม้จะมีอุปสรรคจากอดีต แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ที่จะสร้างอนาคตใหม่ให้กับขวัญอุษาและลูก ช่วงเย็นขณะที่ขวัญกำลังนั่งเล่นอยู่ในสวนที่เธอโปรดปราน ปกรณ์ก็เดินเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น หญิงสาวเงยหน้ามองเขายิ้มตอบอย่างอ่อนโยน “ขวัญ พี่มีเรื่องสำคัญอยากจะถามหนู” ปกรณ์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ตาคมยังมองจ้องใบหน้าสวยอย่างรักใคร่ ขวัญอุษามองใบหน้าคมของปกรณ์ด้วยความสงสัย “เรื่องอะไรเหรอคะ” ปกรณ์สูดลมหายใจลึก ก่อนจะย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ ร่างอวบ และหยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าของเขา เปิดให้เห็นแหวนแต่งงานที่ซ่อนอยู่ภายใน ขวัญอุษาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “พี่กรณ์ นี่พี่” “ขวัญ พี่รู้ว่าพี่ทำผิดพลาดมามากมายในอดีต และทำให้ขวัญเจ็บปวด แต่ตอนนี้ พี่อยากขอโอกาสที่จะสร้างอนาคตใหม่กับขวัญ” ปกรณ์พูดอย่างช้าๆแสดงความจริงใจ

หลังจากที่ปกรณ์ยังคงพยายามพิสูจน์ตัวเองโดยช่วยงานในสวนผลไม้ทุกวันร่วมกับคุณสาธิต แม้ว่าเขาจะมีอาการแพ้ท้องแทนขวัญอุษาจนทานอาหารได้เพียงน้อยนิด เขาก็ไม่เคยหยุดหรือแสดงความอ่อนแอ เพราะเขาอยากแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเขาพร้อมจะเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวและพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อขวัญอุษาและลูกแต่ในที่สุด การทานได้น้อยและอ่อนแรงจากอาการแพ้ท้องก็เริ่มส่งผลต่อร่างกายของปกรณ์อย่างรุนแรง จนทำให้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้นเมื่อปกรณ์กำลังช่วยพ่อตาตัดแต่งกิ่งไม้บนต้นผลไม้สูง ซึ่งเป็นงานที่เขาทำเป็นประจำแม้จะเริ่มรู้สึกอ่อนล้า แต่ในวันนี้อาการแพ้ท้องที่เขาเผชิญมาเป็นเวลาหลายสัปดาห์เริ่มสะสม ร่างกายของเขาเริ่มอ่อนแอเพราะทานอาหารได้น้อยขณะที่ปกรณ์อยู่บนต้นไม้และกำลังใช้มีดตัดกิ่งไม้ เขารู้สึกเวียนหัวและตาพร่ามัว เขาพยายามกะพริบตาหลายครั้งเพื่อให้การมองเห็นกลับมาเป็นปกติ แต่ความเหนื่อยล้าจากการทานได้น้อยทำให้เขารู้สึกเหมือนร่างกายจะไม่ตอบสนองทันใดนั้นอาการเวียนหัวก็ถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็ว ร่างกายของปกรณ์ไม่สามารถทรงตัวอยู่บนกิ่งไม้ได้อีกต่อไป เขารู้สึกเหมือนร่างกายจะล้มลงก่อนที่เขาจะคว้ากิ่งไม้ไว้ได้“โ

ถึงแม้ว่าปกรณ์ยังตามง้อและช่วยพ่อสาธิตทำงานในสวน แต่ขวัญอุษายังคงใจแข็งและพยายามรักษาระยะห่างจากปกรณ์ เธอก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องของคนรักของปกรณ์ที่เขาเคยพูดถึงก่อนหน้านี้ ในใจของขวัญอุษารู้สึกว่า ปกรณ์ทำทีมาง้อเธอที่นี่แต่อาจจะยังมีคนรักที่รออยู่ที่กรุงเทพ และสิ่งที่เขากำลังทำตอนนี้อาจเป็นเพียงแค่ความรู้สึกผิด หรือการพยายามชดใช้ความผิดพลาดของตัวเองเท่านั้นขณะที่ทั้งสองนั่งคุยกัน ขวัญอุษาตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเองและบอกให้ปกรณ์กลับไปหาคนรักของเขา เธอไม่อยากให้ปกรณ์ต้องเสียสละหรือทิ้งชีวิตในกรุงเทพฯ เพื่อรับผิดชอบลูกในท้องของเธอ อีกทั้งไม่อยากให้คนรักของปกรณ์ต้องเสียใจขวัญอุษาหันมามองจ้องหน้าหล่อของปกรณ์ด้วยสายตาจริงจัง ก่อนจะพูดขึ้นกับเขา “คุณปกรณ์ คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้นะคะ คุณมีชีวิตของคุณ มีคนรักที่คุณต้องกลับไปดูแล ขวัญว่าคุณกลับไปอยู่ที่กรุงเทพก็ได้ค่ะ วันไหนที่คุณอยากจะมาหาลูกคุณค่อยมาก็ได้”ปกรณ์ชะงักไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เขามองขวัญด้วยความแปลกใจ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “ขวัญ คุณกำลังพูดถึงใครเหรอ ที่บอกว่าคนรักของผม”ขวัญอุษามองหน้าเขาอย่างไม่ชอบ