บทที่ 1

ตอนเด็กๆ ที่เล่นขายของ น้องสาวคือเจ้าหญิงที่มีแต่คนแย่งกันปกป้อง

พี่ชายคืออัศวินผู้ซื่อสัตย์ยอมถวายหัว ส่วนเพื่อนสมัยเด็กก็คือเจ้าชายผู้ฝ่าฟันขวากหนาม

ส่วนฉัน เป็นได้แค่นางแม่มดใจร้ายที่ทุกคนรังเกียจมาตลอด

ที่แท้โตมามันก็เหมือนเดิม

ในเมื่อไม่มีใครชอบฉัน งั้นฉันก็จะเลือกมหา'ลัยที่ไกลบ้านที่สุด

นับจากนี้ไป หนทางยาวไกล ไม่มีความจำเป็นต้องอาลัยอาวรณ์อีก

……

เมื่อเห็นฉันเอาแต่เงียบไม่ตอบกลับสักที ลู่กวานหลานที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กก็เอ่ยปากเร่ง

“ฉันกับจาวจาวเลือกชิงต๋ากันหมดแล้ว เธอรีบๆ เลือกมหา'ลัยในปักกิ่งสักที่สิ”

ฉันจ้องมองคะแนนเก้าสิบเอ็ดคะแนนบนหน้าจอ โดยที่ไม่มีความรู้สึกดีใจเลยสักนิด

การสอบเข้ามหาลัยครั้งนี้ฉันทำได้ดีเกินคาด คะแนนพุ่งสูงกว่าตอนสอบซ้อมทุกครั้งที่ผ่านมา

มหาวิทยาลัยชื่อดังสองแห่งที่พวกเขาเพิ่งจะเถียงกันไป ฉันเองก็เข้าได้เหมือนกัน

ทว่าหลังสอบเสร็จ กลับไม่มีใครถามฉันเลยสักคำว่าทำข้อสอบได้ไหม

พอคะแนนออก ก็ไม่มีใครสนใจว่าฉันได้คะแนนเท่าไหร่

นั่นก็เพราะทันทีที่เสิ่นจาวหยวนเดินออกจากห้องสอบ เธอก็ร้องไห้น้ำตาอาบแก้มราวกับดอกหลีต้องหยาดฝน

“หนูรู้สึกว่าครั้งนี้ทำได้ไม่ค่อยดีเลย ทำยังไงดีคะ?”

พ่อกับแม่ปลอบว่าการสอบเข้ามหาลัยไม่ได้สำคัญอะไร จ่ายเงินส่งเธอไปเรียนเมืองนอกก็ยังได้

พี่ชายโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

“จะกลัวอะไร เดี๋ยวพี่หาเงินเลี้ยงแกเอง”

ส่วนลู่กวานหลานเพื่อนสมัยเด็กก็คอยปลอบโยนเสียงนุ่ม

“จาวจาว ต่อให้เธอสอบได้คะแนนแย่แค่ไหน ยังไงก็ต้องได้มากกว่าซิงซิงอยู่แล้วล่ะ”

“ถ้าไม่ไหวจริงๆ เราสามคนก็ซิ่วไปเรียนซ้ำชั้นด้วยกันนี่แหละ ถือซะว่าได้ติวให้ซิงซิงไปด้วยในตัว”

ในสายตาของพวกเขา ฉันก็เป็นได้แค่ตัวประกอบของเสิ่นจาวหยวนเสมอ

เพราะเธอหน้าตาสะสวยจิ้มลิ้ม รวมเอาข้อดีทั้งหมดของพ่อกับแม่มาไว้ที่ตัวเอง

ทุกคนที่ได้เจอเสิ่นจาวหยวน ต่างก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม กอด และหอมแก้มเธอ

ผิดกับคนเป็นพี่สาวอย่างฉันที่หน้าตาแสนจะธรรมดา ไม่ได้โดดเด่น แล้วก็ไม่ได้สะสวยอะไร

ต่อให้เป็นญาติสนิทมิตรสหาย ก็ทำได้แค่ฝืนเอ่ยชมฉันมาประโยคหนึ่งว่า

เด็กคนนี้ดูท่าทางว่านอนสอนง่ายนะ

ตอนเด็กๆ ฉันเคยคิดว่าคำว่าว่านอนสอนง่ายคือคำชม

ดังนั้นตอนที่พ่อกับแม่ซื้อชุดเจ้าหญิงแสนสวยให้แค่เสิ่นจาวหยวน ฉันก็เลยไม่โวยวายว่าอยากจะใส่บ้าง

ตอนที่พี่ชายเลิกเรียนกลับมาแล้วซื้อขนมมาฝากแค่เสิ่นจาวหยวน ฉันก็ไม่เคยแย่งกิน

แม้แต่ตอนฤดูร้อนที่เสิ่นจาวหยวนได้กินแตงโมชิ้นตรงกลางที่หวานฉ่ำ ส่วนฉันได้กินแค่เนื้อติดเปลือก ฉันก็ไม่เคยก่อเรื่องงอแง

เพราะทุกครั้งที่เป็นแบบนี้ พ่อกับแม่จะหันมาให้ความสนใจฉันเพิ่มขึ้นอีกนิด

พวกเขาจะบอกว่า “ซิงซิงเป็นเด็กดีจัง รู้จักรักน้องด้วย”

พอโตขึ้น เสิ่นจาวหยวนกับลู่กวานหลานก็ผลัดกันสอบได้ที่หนึ่งของโรงเรียน

ส่วนฉันมันหัวทึบ เรียนรู้อะไรก็ช้า อันดับเลยป้วนเปี้ยนอยู่แค่ท็อปร้อยแบบครึ่งๆ กลางๆ มาตลอด

แม้แต่คุณสมบัติที่จะได้มีชื่ออยู่บนใบประกาศคะแนนแผ่นเดียวกับพวกเขาก็ยังไม่มี

ทว่าครั้งนี้ ฉันอุตส่าห์พยายามตามพวกเขาจนทันแล้วเชียว

แต่พวกเขากลับยังคิดเอาเองว่าฉันคือเสิ่นฝานซิงคนที่ไม่ได้เรื่องคนเดิม

ฉันอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามออกไป

“ก่อนหน้านี้นายเคยบอกว่าเป่ยต้าคือมหา'ลัยในฝันไม่ใช่เหรอ จะไม่ไปจริงๆ หรอ?”

ลู่กวานหลานชะงักไปนิดนึง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างมั่นหน้า

“ชิงต๋ากับเป่ยต้ามันต่างกันตรงไหนล่ะ? ที่สำคัญคือจาวจาวอยากไปเรียนที่ไหนต่างหาก”

ลู่กวานหลานเคยบอกฉันมาตั้งหลายครั้ง ว่ามหา'ลัยในฝันของเขาคือเป่ยต้า

แต่มาตอนนี้ เพียงเพราะเสิ่นจาวหยวนเอ่ยปากว่าจะเข้าชิงต๋า เขาก็ยอมเปลี่ยนใจอย่างง่ายดาย

จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าความอาลัยอาวรณ์หยดสุดท้ายที่เหลืออยู่มันช่างน่าขันสิ้นดี

ฉันเลื่อนเมาส์ไปที่ด้านบนสุดอย่างเงียบๆ

แล้วพิมพ์อักษรคำว่ามหาวิทยาลัยหนานเฉิงลงในช่องค้นหา

มันคือมหาวิทยาลัยที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้สุดของประเทศ

ห่างจากบ้านตั้งหนึ่งพันสองร้อยกิโลเมตร

คลิก ส่ง ยืนยัน

เสร็จสิ้นรวดเดียวในคราวเดียว