บทที่ 2

หลังจากเลือกคณะเสร็จ พ่อกับแม่ก็โอนเงินให้ฉันกับเสิ่นจาวหยวนคนละก้อน

พอเสิ่นจาวหยวนกดเข้าไปดู เธอก็ควงแขนแม่เข้าไปออดอ้อนอย่างสนิทสนม

“หนูรู้ว่าแม่รักหนูที่สุดเลย”

เธอหันมาถามฉันอย่างติดเป็นนิสัย “พ่อโอนให้พี่เท่าไหร่เหรอคะ?”

หลังจากกดเปิดซองแดง ฉันก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หนึ่งพันบาท”

เสิ่นจาวหยวนหน้าบานขึ้นมาทันที

แต่ก็ยังแสร้งทำตัวเป็นน้องสาวที่แสนดี

“พ่อกับแม่คงกลัวว่าพี่จะใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย ก็เลยโอนเงินหนึ่งแสนบาทมาให้หนูหมดเลย”

“วันหลังถ้าพี่อยากได้อะไรก็บอกหนูมาตรงๆ ได้เลยนะ”

แม่บีบจมูกเธออย่างเอ็นดู

“เงินก้อนนี้แม่ตั้งใจให้เป็นรางวัลที่ลูกสอบได้แปดสิบเจ็ดคะแนน ลูกเอาไปใช้เองเถอะ!”

เธอหันหน้ามามองฉัน

“ส่วนแก ไอ้คะแนนหกสิบกว่าๆ นั่นฉันขี้เกียจจะพูดถึง”

“ปกติก็สู้แฝดน้องไม่ได้อยู่แล้ว พอขึ้นมหา'ลัยก็อย่ามัวแต่ทำตัวเหลวไหลล่ะ!”

พอเสิ่นจาวหยวนได้ยินแบบนั้น ก็รีบเขย่าแขนแม่ทันที

“แม่คะ ซิงซิงได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยภายในหนึ่งพันอันดับแรกของ QS ก็เก่งมากแล้วนะ ห้ามบ่นพี่เขาแล้วนะ!”

ฉันควรจะเกลียดเสิ่นจาวหยวนสิ

เธอช่างเปล่งประกาย เปล่งประกายเสียจนใครๆ ก็ต่างลำเอียงไปรักเธอ

แต่เสิ่นจาวหยวนไม่ได้มีแค่แอบหวงความสนใจที่พ่อแม่มีต่อฉัน

เธอยังคอยพูดแก้ต่างให้ฉันตอนที่แม่กำลังด่า เหมือนอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้

ดีก็ดีไม่สุด ร้ายก็ร้ายไม่สุด

พี่ชายยิ้มพลางหยิบกล่องของขวัญออกมาสองกล่อง

กล่องสีชมพูเป็นของเสิ่นจาวหยวน ส่วนกล่องสีเทาเป็นของฉัน

พอเปิดออก ข้างในคือแท็บเล็ตสำหรับอ่านหนังสือ

ยังไม่ทันจะได้ซาบซึ้งใจ เสิ่นจาวหยวนก็โผเข้ากอดพี่ชายด้วยความดีใจ

“พี่คะ หนูรู้ว่าพี่รักหนูที่สุด ถึงขนาดยอมซื้อคอมพิวเตอร์รุ่นใหม่ล่าสุดให้หนูเลย”

เพื่อนสมัยเด็กที่อยู่ข้างๆ พูดเสริมด้วยความประหลาดใจ

“รุ่นนี้หน้าเว็บตั้งราคาไว้แสนสี่หมื่นบาทเลยนะ พี่หวยอันเอาเงินเดือนฝึกงานสามเดือนมาทุ่มหมดเลยหรือเปล่าเนี่ย?”

พี่ชายลูบหัวเสิ่นจาวหยวนอย่างตามใจ

“แพงแค่ไหนพี่ก็ซื้อให้จาวจาวได้ ก็ใครใช้ให้เธอเป็นน้องสาวพี่ล่ะ?”

แต่ฉันก็เป็นน้องสาวพี่เหมือนกันนะ

ทำไมของขวัญเรียนจบที่ซื้อให้ฉันถึงได้ดูถูกแสนถูกแบบนี้ล่ะ?

คำถามพวกนี้ฉันเคยร้องไห้ฟูมฟายถามมานับครั้งไม่ถ้วนตอนเด็กๆ

จนตอนนี้ฉันไม่มีแม้แต่ความรู้สึกอยากจะเอ่ยปากถามด้วยซ้ำ

ฉันยัดแท็บเล็ตหน้าจออีอิงก์กลับลงไปในกล่อง

จากนั้นก็ลุกขึ้น แล้วเดินกลับไปที่ห้องนอน

ไม่มีใครสนใจหรอกว่าฉันจะอยู่หรือไป

มีเพียงเสิ่นจาวหยวนที่เอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง “พี่คะ เป็นอะไรหรือเปล่า?”

ฉันชะงักเท้าไปครู่หนึ่ง ตอบว่าง่วงแล้ว

ด้านหลังมีเสียงบ่นอย่างไม่สบอารมณ์ของพี่ชายดังแว่วมา

“ยัยนี่ก็ทำหน้าเป็นตูดแบบนี้ตลอดนั่นแหละ เอาแต่ปั้นหน้าบึ้งตึงทั้งวัน”

“จาวจาว แกอย่าไปสนใจมันเลย มาลองเล่นคอมก่อนดีกว่า”

ลู่กวานหลานก็หัวเราะเบาๆ แล้วผสมโรง

“นั่นสิ ซิงซิงนี่นิสัยพิลึกคนจริงๆ หมดสนุกกันพอดี”

ฉันปิดประตูห้อง ปิดกั้นเสียงหัวเราะที่บาดหูพวกนั้นเอาไว้ข้างนอกอย่างสิ้นเชิง

พอออกมาอีกที ก็เป็นเวลาอาหารเย็นแล้ว

แม่ตั้งใจทำกับข้าวมาเต็มโต๊ะ

ทั้งซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน ปีกไก่ต้มโค้ก หมูผัดเปรี้ยวหวานสับปะรด…

มองปราดเดียวก็รู้ว่ามีแต่ของโปรดรสชาติเปรี้ยวๆ หวานๆ ของเสิ่นจาวหยวนทั้งนั้น

แต่ฉันชอบกินอาหารรสจัด

ยอมทนมาตั้งสิบแปดปี ครั้งนี้ฉันไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว

“แม่คะ หนูอยากกินมันฝรั่งผัดเปรี้ยวเผ็ด”

แม่ชะงักไปนิด ก่อนจะขมวดคิ้ว

“ตอนเด็กๆ กินยากก็ช่างเถอะ ทำไมโตป่านนี้แล้วยังจะเรื่องมากอีก?”

“ทำไมแกไม่รู้จักเอาอย่างน้องสาวแกบ้างล่ะ จาวจาวไม่เคยเลือกกินเลยนะ”

วินาทีนั้น ฉันอยากจะตอกกลับไปเหลือเกินว่าที่เสิ่นจาวหยวนไม่เลือกกิน

ก็เพราะแม่ซื้อและทำแต่ของที่เธอชอบกินเท่านั้นแหละ

ส่วนฉันจะชอบอะไร แม่ไม่เคยคิดจะใส่ใจเลยสักนิด

บางทีแม่ก็อาจจะรู้ว่าฉันชอบอะไร เพียงแต่ในใจของแม่ ฉันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น

ทว่าคำพูดที่มาจ่ออยู่ตรงริมฝีปาก กลับถูกกลืนลงคอไป

พูดไปแล้วมันจะได้อะไรล่ะ?

แม่ก็คงคิดแค่ว่าฉันทำตัวน่ารำคาญ และเอาแต่คิดเล็กคิดน้อยอยู่ดี