All Chapters of แด่เธอผู้ถูกลืม โลกกว้างใบใหม่กำลังรออยู่: Chapter 1 - Chapter 10

หลังจากเลือกคณะเสร็จ พ่อกับแม่ก็โอนเงินให้ฉันกับเสิ่นจาวหยวนคนละก้อนพอเสิ่นจาวหยวนกดเข้าไปดู เธอก็ควงแขนแม่เข้าไปออดอ้อนอย่างสนิทสนม“หนูรู้ว่าแม่รักหนูที่สุดเลย”เธอหันมาถามฉันอย่างติดเป็นนิสัย “พ่อโอนให้พี่เท่าไหร่เหรอคะ?”หลังจากกดเปิดซองแดง ฉันก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หนึ่งพันบาท”เสิ่นจาวหยวนหน้าบานขึ้นมาทันทีแต่ก็ยังแสร้งทำตัวเป็นน้องสาวที่แสนดี“พ่อกับแม่คงกลัวว่าพี่จะใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย ก็เลยโอนเงินหนึ่งแสนบาทมาให้หนูหมดเลย”“วันหลังถ้าพี่อยากได้อะไรก็บอกหนูมาตรงๆ ได้เลยนะ”แม่บีบจมูกเธออย่างเอ็นดู“เงินก้อนนี้แม่ตั้งใจให้เป็นรางวัลที่ลูกสอบได้แปดสิบเจ็ดคะแนน ลูกเอาไปใช้เองเถอะ!”เธอหันหน้ามามองฉัน“ส่วนแก ไอ้คะแนนหกสิบกว่าๆ นั่นฉันขี้เกียจจะพูดถึง”“ปกติก็สู้แฝดน้องไม่ได้อยู่แล้ว พอขึ้นมหา'ลัยก็อย่ามัวแต่ทำตัวเหลวไหลล่ะ!”พอเสิ่นจาวหยวนได้ยินแบบนั้น ก็รีบเขย่าแขนแม่ทันที“แม่คะ ซิงซิงได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยภายในหนึ่งพันอันดับแรกของ QS ก็เก่งมากแล้วนะ ห้ามบ่นพี่เขาแล้วนะ!”ฉันควรจะเกลียดเสิ่นจาวหยวนสิเธอช่างเปล่งประกาย เปล่งประกายเสียจนใครๆ ก็ต่างลำเอี

แม่โกรธจนหน้าดำหน้าแดงแล้วสวนกลับมาทันควัน“อะไรที่เรียกว่าเงินของแกล่ะ? ข้าวแกก็กินของฉัน น้ำแกก็ดื่มของฉัน แค่เอาเงินแกมาใช้นิดหน่อยทำเป็นรับไม่ได้หรือไง? เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ!”มันไม่เหมือนกันสักหน่อยถ้าที่บ้านมีปัญหาเรื่องเงินจริงๆ ฉันก็ยินดีเอาเงินออกมาให้ใช้ฉุกเฉินอยู่แล้วแต่แม่เอาไปเพื่อซื้อของฟุ่มเฟือยที่ไม่มีความจำเป็นอะไรให้เสิ่นจาวหยวนต่างหากฉันขึ้นเสียงดังลั่น“เอาของคนอื่นไปโดยไม่บอกกล่าวก็คือขโมย! แม่กำลังทำผิดกฎหมายอยู่นะ!”พี่ชายผุดลุกพรวดจากเก้าอี้ ชี้หน้าด่าฉันอย่างเกรี้ยวกราด“เสิ่นฝานซิง หุบปากเน่าๆ ของแกเดี๋ยวนี้นะ!”“ขโมยบ้าอะไร นั่นแม่แท้ๆ ของพวกเรานะ!”ลู่กวานหลานขมวดคิ้ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคยชินกับการสั่งสอน“ซิงซิง เธอจะมองโลกในแง่ร้ายเกินไปแล้วนะ คนครอบครัวเดียวกันจะมาพูดเรื่องขโมยอะไรกัน?”“ที่คุณน้าเอาเงินเธอไป ก็คงเพราะเห็นว่าเด็กผู้หญิงอย่างเธอเก็บเงินสดไว้เยอะๆ มันไม่ปลอดภัยล่ะมั้ง”“อีกอย่าง จาวจาวสอบติดชิงต๋า เธอเป็นพี่สาว ซื้อของขวัญฉลองให้น้องสาวมันก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้วนี่!”แต่นั่นมันคือเงินแต๊ะเอียที่ฉันประหยัดอดออม ไม่กล

แม่คว้ากระดาษแผ่นนั้นมาเมื่อสายตาปะทะเข้ากับคะแนนสูงลิ่วที่แทงตาและเลขบัตรประชาชนที่คุ้นเคย ก็รู้สึกหน้ามืดทะมึน ร่างกายโอนเอนแทบจะล้มลงเป็นเรื่องจริงลูกสาวที่เธอเพิ่งจะพูดจาด้อยค่าไปหยกๆ ว่า “สอบได้แค่ห้าร้อยกว่าคะแนน” คนนั้นลูกสาวที่เธอเพิ่งจะชี้หน้าด่าว่า “สู้อะไรน้องสาวไม่ได้เลยสักอย่าง” คนนั้นกลับกลายเป็นอันดับหนึ่งสายวิทย์ของทั้งเมือง!และคะแนนสอบเข้ามหาลัยของลูกสาวคนเล็กที่เธอแสนจะภาคภูมิใจนักหนา เมื่อมาอยู่ต่อหน้าคะแนนรวม 91 คะแนนแล้ว กลับดูจืดชืดธรรมดาไปเลยที่แย่ไปกว่านั้นคือ เมื่อกี้เธอเพิ่งจะประกาศกร้าวต่อหน้าญาติพี่น้องนับร้อยคน ว่าถ้ารู้อย่างนี้ตอนนั้นตั้งท้องแค่ลูกสาวคนเล็กมาคนเดียวก็ดีหรอกเสียงซุบซิบนินทารอบด้านในตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นคำเยาะเย้ยถากถางที่บาดหู“คนเป็นแม่ก็ลำเอียงเกิ๊น ลูกสอบได้ที่หนึ่งของเมืองทั้งคนกลับไม่เห็นหัวซะงั้น?”“ฉันว่านะ ยัยนี่จงใจเหยียบลูกคนโตเพื่อดันลูกคนเล็กชัดๆ ผลสุดท้ายรอบนี้เป็นไงล่ะ เตะโดนตอเข้าให้แล้วสิ!”สีหน้าของเสิ่นจาวหยวนซีดเผือดลงในพริบตา เธอพยายามจะซ่อนกำไลทองที่ข้อมือไว้ข้างหลังตามสัญชาตญาณ“มะ ไม่มีทางเป็นไปได้ห

คนที่ตามหาฉันเจอเป็นคนแรกก็คือพ่อเขาไปขอตารางเรียนของฉันมาจากอาจารย์ที่ปรึกษาคณะทันทีที่กริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ฉันเดินออกจากห้องเรียน ก็เห็นพ่อยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดินแล้วไม่ได้เจอกันแค่สองเดือน เขาดูแก่ลงไปตั้งสิบปีผมหงอกขาวไปครึ่งหัว แผ่นหลังก็ไม่ได้ตั้งตรงสง่าผ่าเผยเหมือนเมื่อก่อนวินาทีที่เห็นฉัน ขอบตาของเขาก็แดงก่ำ รีบสาวเท้าเข้ามาหา หวังจะคว้ามือฉันเอาไว้“ฝานซิง! ในที่สุดพ่อก็ตามหาลูกจนเจอ!”ฉันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เบี่ยงตัวหลบสัมผัสของเขา“พ่อมาทำไม?”ท่าทางของพ่อชะงักค้างอยู่กลางอากาศ บนใบหน้าฝืนปั้นรอยยิ้มเอาใจ“ฝานซิง กลับบ้านกับพ่อเถอะนะลูก”“แม่เขาร้องไห้อยู่บ้านทุกวันจนตาแทบจะบอดอยู่แล้ว”“จาวจาวก็เอาแต่เหม่อลอยไม่มีสติ ที่บ้านตอนนี้วุ่นวายเละเทะไปหมดแล้ว”ฉันจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหนูด้วยล่ะ?“ทำไมลูกถึงพูดจาแบบนี้ล่ะ!”พ่อเริ่มร้อนรน เสียงดังขึ้นมาทันที“นั่นมันบ้านของลูกนะ! ลูก…ลูกรีบหนีออกมา ทะเบียนบ้านก็ไม่ได้หยิบติดมือมาด้วย ยังไงก็ต้องกลับไปเอาไม่ใช่เหรอ?”ฉันแค่นยิ้ม“หนูไม่จำเป็นต้องใช้หรอก พ่อเก็บไว้ให้เสิ่นจาวหยวนใ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว สี่ปีให้หลังบนบอร์ดประกาศรายชื่อนักศึกษาที่ได้รับโควตาเรียนต่อปริญญาโทของมหาวิทยาลัยหนานเฉิง ชื่อของฉันปรากฏหราเป็นอันดับหนึ่งของคณะเคมีตลอดสามปีที่เรียนปริญญาโท ฉันกวาดรางวัลที่สามารถคว้ามาได้ของมหาวิทยาลัยมาจนหมดเกลี้ยงแถมยังได้ตีพิมพ์ผลงานวิจัยระดับ SCI ในฐานะผู้แต่งชื่อแรกถึงสามฉบับ และได้เข้าร่วมทำโปรเจกต์สำคัญระดับชาติกับอาจารย์ที่ปรึกษาอีกด้วยฉันไม่ใช่ลูกเป็ดขี้เหร่ที่ต้องหดหัวอยู่ในห้องเก็บของ และทำได้แค่กินเนื้อแตงโมติดเปลือกเพื่อขอเศษเสี้ยวความสนใจจากพ่อแม่อีกต่อไปแล้วฉันสยายปีกที่แข็งแกร่ง บินข้ามน้ำข้ามทะเล จนค้นพบท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ที่เป็นของตัวเองรายได้จากงานพาร์ตไทม์ในตอนนี้ มากพอที่จะจ่ายทั้งค่าเทอมและค่าครองชีพทั้งหมดของฉันได้สบายๆแถมยังเหลือพอให้ฉันไปกินอาหารทะเลมื้อหรูริมชายหาดได้เป็นครั้งคราวด้วยฉันเปลี่ยนมือถือเป็นรุ่นใหม่ล่าสุด และซื้อกระโปรงสวยๆ มาใส่ตั้งหลายตัวฉันใช้ชีวิตอย่างมีความสุข มีความสุขกว่าสิบแปดปีที่อยู่ในบ้านตระกูลเสิ่นรวมกันเป็นหมื่นเท่าพวกคนที่ได้ชื่อว่าเป็นครอบครัวและเพื่อนฝูงก่อนหน้านี้ ก็เคยแวะเวียนมาหาฉ