บีบให้ฉันต้องรับผิด แต่เธอกลับพังทลาย

คดีพิพากษาของฉันถูกซุนชิงเสวี่ยทำให้กลายเป็นข่าวใหญ่ที่ผู้คนทั้งเมืองต่างจับตามอง

ผู้คนจากทั้งหมู่บ้านต่างมารวมตัวกันโดยไม่ได้นัดหมาย จนลานกลางหมู่บ้านแน่นขนัดจนแทบไม่มีที่ยืน

นักข่าวจากหลายสำนักมาพร้อมกับกล้องสำหรับถ่ายทอดสด ภาพเหตุการณ์จึงถูกเผยแพร่ไปทั่วทุกแพลตฟอร์มหลัก

และฉันที่ถูกวินิจฉัยว่ามีภาวะอวัยวะล้มเหลวหลายระบบจนจำต้องพึ่งยาและสารอาหารเหลวเพื่อประคองชีวิตก็ถูกพาตัวมายังลานกลางหมู่บ้านแห่งนี้ราวกับนักโทษคนหนึ่ง

อยู่ ๆ ชายร่างใหญ่คนหนึ่งก็พุ่งตัวเข้ามาบีบคอฉันแน่นพลางตะโกนอย่างเดือดดาล：

“จางอี้เหยา ทำไมแกถึงปกป้องคนร้าย！”

“แกมันสัตว์เดรัจฉาน！ ครอบครัวฉันพังพินาศก็เพราะแก！ทำไมแกถึงไม่ตาย ๆ ไปซะ！”

ฉันถูกเขาบีบคอจนแทบหายใจไม่ออก ภาพตรงหน้าค่อย ๆ ดับวูบลง

ฝูงชนเริ่มชุลมุนวุ่นวาย ต่างคนต่างด่าทอสาดสีด้วยอารมณ์:

“ไม่มีสามัญสำนึก！เพื่อนตัวเองโดนข่มขืน แต่กลับไม่ยอมบอกความจริงว่าใครเป็นคนทำ！”

“เพื่อนกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย แม่ของผู้เสียหายถึงขึ้นเอาหัวโขกประตูจนแตกก็ยังไม่โผล่หัวออกมาเลยด้วยซ้ำ”

“ยิ่งกว่านั้นคือยัยนี่ปล่อยหมาออกมากัดคนอื่น น่าขยะแขยงจริง ๆ ！”

คำด่าทอที่ถาโถมมาจากทั่วทุกทิศทางราวกับมือที่มองไม่เห็นฉุดฉันลงสู่เหวอันมืดมิด

ซุนชิงเสวี่ยยืนอยู่อีกฟากหนึ่ง เรียวคิ้วสวยขมวดแน่นจนผูกเป็นโบว์

บนโลกใบนี้ นอกจากครอบครัวของหวานหว่านแล้ว

คนที่เกลียดฉันที่สุดก็น่าจะเป็นเธอคนนี้

เมื่อสิบปีก่อนฉัน หวานหว่าน ซุนชิงเสวี่ยเคยเป็นเพื่อนสนิทที่อยู่กลุ่มเดียวกัน

หลังจากหวานหว่านถูกล่วงละเมิดในป่าใกล้บ้านฉันแล้วตัดสินใจจบชีวิตตัวเอง ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับซุนชิงเสวี่ยก็แตกหักกันตั้งแต่วันนั้น

เพียงเพราะในจดหมายลาตายของหวานหว่านระบุว่า ฉันเห็นตัวคนร้าย

ฉันจึงกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดไปโดยปริยาย

และใช่ ฉัน…ปกป้องคนร้ายคนนั้นจริง ๆ

ซุนชิงเสวี่ยก้าวเข้ามาหาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ใบหน้าของอดีตเพื่อนสนิทเย็นชาราวกับเราไม่เคยมีความทรงจำดี ๆ ร่วมกันมาก่อน เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย:

“จางอี้เหยา ฉันให้โอกาสเธอเป็นครั้งสุดท้าย”

“สารภาพมาว่าคนร้ายคือใครแล้วไปมอบตัวกับตํารวจซะ ตอนนี้ยังทันอยู่…”

“ไม่อย่างนั้นถ้าเปิดใช้งานเครื่องถอดความทรงจำเมื่อไหร่ คลื่นพลังงานความถี่สูงจะทำให้เธอต้องเจ็บปวดทรมานราวกับถูกบดขยี้กระดูกซ้ำ ๆ ถึง 999 ครั้ง ถึงตอนนั้นเธอคิดจะกลับตัวก็สายไปแล้ว！”

เมื่อได้ยินดังนั้นใบหน้าของฉันก็เริ่มซีดเผือด พยายามดีดดิ้นสุดแรงพร้อมกับกรีดร้องออกมา:

“เสวี่ยเสวี่ย ไม่ได้นะ！”

“เธอดึงความทรงจำของฉันออกมาไม่ได้นะ！”

ซุนชิงเสวี่ยกระชากมือฉันไว้อย่างแรงก่อนจะกัดฟันพูดทีละคำ:

“กลัวแล้วเหรอ？”

“เธอไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้นะ！”

“ฉันต้องทวงความยุติธรรมให้หวานหว่าน！”

ฉันเอ่ยอ้อนวอนพร้อมกับหยดน้ำใสที่ไหลลงมาไม่ขาดสาย：

“เสวี่ยเสวี่ย ฟังฉันก่อน ความทรงจำของฉันถูกเปิดเผยไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเธอจะต้องเสียใจแน่！”

ซุนชิงเสวี่ยแค่นหัวเราะ เจ้าของดวงตาแดงก่ำขยับเข้ามาใกล้ฉัน:

“เสียใจเหรอ？”

“สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดคือการเป็นเพื่อนกับเธอ！”

ทันใดนั้นบอดี้การ์ดสองคนรุดเข้ามามัดฉันไว้กับเก้าอี้ ก่อนที่ข้อมือจะรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบของกุญแจข้อมือ

ไม่ว่าฉันจะดิ้นรนแค่ไหนก็ยังถูกพวกเขากดตัวไว้ ก่อนที่หมวกโลหะจะถูกสวมลงบนศีรษะ

ชั่วพริบตา เข็มนับพันเล่มก็แทงทะลุหนังศีรษะและเจาะลึกเข้าไปในสมองของฉัน

ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนฉันชักเกร็งและกรีดร้องไม่หยุด ราวกับวิญญาณกำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ

ทั้งที่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วแต่ฝูงชนที่ยืนล้อมอยู่กลับโห่ร้องด้วยความเดือดดาล

ทั้งขว้างปาเศษผักและไข่เน่าขึ้นมาบนเวทีอย่างต่อเนื่อง ทั่วบริเวณอื้ออึงไปด้วยเสียงสาปแช่งด่าทอ

“เพื่อนชั่ว！ไอ้พวกสมรู้ร่วมคิด！รีบลงนรกไปซะนังสารเลว！”

ขณะเดียวกัน ภาพความทรงจำในวันวานของฉันถูกฉายขึ้นบนจอขนาดใหญ่

ภาพความทรงจำแรกถูกฉายชัดต่อหน้าฝูงชน

ภาพแรกที่ปรากฎขึ้นมาคือหลังจากที่หวานหว่านเสียชีวิตได้สามวัน

ฉันถูกลากตัวมายังศาลาไว้อาลัยของหวานหว่าน ผู้คนรอบตัวบังคับให้สารภาพว่าผู้ร้ายคือใคร

ในบรรดาพวกเขาบ้างก็ถมน้ำลายใส่ฉัน บ้างก็ขว้างก้อนหินใส่กัน

แขนของฉันถูกพันธนาการไว้แน่นจนดิ้นไม่หลุด เส้นผมถูกดึงทึ้งจนยุ่งเหยิง

ฝ่ามือและหมัดหนัก ๆ ประเดประดังใส่ร่างของฉันจนใบหน้าบวมช้ำ ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผล

ฉันได้แต่วิ่งหนีออกมาจากบริเวณนั้นอย่างตื่นตระหนก โดยมีชาวบ้านที่กำลังโกรธแค้นไล่ตามมาติด ๆ

และภาพตรงหน้าก็กลายเป็นทะเลสีเพลิง บ้านของฉันถูกชาวบ้านที่พวกนั้นเผาจนลุกไหม้ทั้งหลัง

ส่วนฉันได้แต่ยืนมองภาพนั้นอย่างหมดหนทาง