21. ไร้ซึ่งคำขอโทษ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ไร้ซึ่งคำขอโทษ

--------------------------------------------------------------------------

“ตั้งแต่เป็นเมียเฮียนี่ เก่งขึ้นเยอะเลยนะ”

สีหน้าและท่าทางที่ดื้อรั้น รวมถึงคำพูดของเธอเมื่อครู่ที่เขาได้ยิน มันทำให้เขาไม่ชอบใจเป็นอย่างมาก เพราะเธอเป็นเด็กที่น่ารักกับเขามาตลอดและไม่เคยทำตัวก้าวร้าวเลยสักครั้ง

“ทำชั่วกับหนูขนาดนี้ยังจะหวังให้หนูทำดีด้วยอีกเหรอคะ ไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอ ฮึก” เธอพูดเน้นคำว่า ‘ชั่ว’ ให้เขาเจ็บใจ พรางน้ำตาคลอเพราะคิดถึงสิ่งดี ๆ ที่เขาเคยทำให้ แต่หลังจากนี้คงไม่มีอีกแล้ว

“ซานย์!”

“ทำผิดก็ควรจะขอโทษสิคะ ไม่ใช่มาหาเรื่องหนูแบบนี้...” แด๊ดวีเดนคนดีของฉันตอนนี้เขากลายเป็นปีศาจเต็มตัวไปแล้ว

“…” ตอนแรกผมก็ตั้งใจจะทำอย่างนั้นนั่นแหละ แต่ไม่รู้ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้

“แด๊ดเคยใจดีกับหนูมากกว่านี้จำได้ไหมคะ แต่ตอนนี้แด๊ดกลับทำเหมือนกับว่าหนูเป็นที่ระบายอารมณ์ อยากจะทำอะไรกับหนูก็ทำ แล้วตอนนี้หนูไม่มีสิทธิโกรธแด๊ดบ้างเหรอคะ ฮึก ๆ หรือเพราะหนูเป็นเด็กไม่มีพ่อมีแม่เหรอถึงได้ทำกับหนูแบบนี้”

“มันไม่ใช่แบบนั้นนะ...” 

“แล้วเพราะอะไรคะ? ทำไมถึงต้องทำแบบนั้นกับหนู ฮือ”

“…”

“แด๊ดไม่ทำแบบนั้นแล้วได้ไหมคะ?” เธอลองเอ่ยปากอ้อนวอลกับคนที่เคยใจดีกับเธออีกครั้ง

“ฉันเปลี่ยนใจไม่ได้แล้วซานย์…” สิ้นเสียงคำพูดนั้นชายหนุ่มก็เดินจากเธอขึ้นห้องไป ปล่อยให้เด็กสาวยืนสิ้นหวังกับประโยคเมื่อครู่ โดยไม่มีแม้แต่คำขอโทษหลุดออกจากปากของเขาสักคำ

ฉันคงไม่ได้แด๊ดคนเดิมกลับมาแล้วสินะ…

หลังจากที่วีเดนกลับขึ้นห้องไป สาวสวยก็ยังคงนั่งอยู่ข้างล่างเช่นเดิม เพื่อสยบความเสียใจของตัวเองลง ก่อนที่จะขึ้นห้องไปเจอกับลูก้าเพราะกลัวว่าเขาจะเกิดสงสัยขึ้นหากเห็นว่าเธอร้องไห้ตาบวม

กึก ๆ!

เจ้าของร่างสูงเดินลงมาจากบันไดและหยุดมองสาวน้อยที่นั่งเล่นอยู่กับเจ้าเหมียวด้วยสีหน้าที่ดูอมทุกข์ ซึ่งนั่นเป็นสีหน้าของเธอที่เขาเห็นมันอยู่บ่อยครั้งในช่วงนี้

เจไดเดินเบี่ยงตัวเข้าครัวไปโดยที่ไม่ได้เอ่ยทัก หรือเข้าไปกวนเวลาส่วนตัวของคนหน้าหวาน ซึ่งเวลานั้นเธอก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาจนไม่ทันได้มองเห็นว่าเจไดหยุดมองเธอเมื่อครู่

ในครัว…

เขาเดินมาทำหน้าที่ของตัวเอง ที่ต้องทำอยู่ทุกวันให้กับเธอ ซึ่งหน้าที่นี้เขาก็เต็มใจทำมันมาก ๆ และไม่คิดจะให้ใครทำแทน…

เจไดหยิบถาดออกมาวางไว้ที่เคาน์เตอร์กลางครัว ก่อนจะเตรียมชงนมและยาบำรุงให้กับซันซานย์…

ผมเองก็อยากที่จะเข้าไปกอดไปฟัดเธอเหมือนก่อนเช่นกัน แต่เพียงแค่เธอเห็นหน้าของผม เธอก็หวาดกลัวจนแทบวิ่งหนีแล้ว แต่การที่เห็นเธอวิ่งหนีผม มันก็ดีกว่าการที่เห็นว่าเธอต้องเข้าไปนอนอยู่ที่ห้องเฮียทุกคืน ซึ่งมันเป็นอะไรที่ผมไม่สามารถต่อต้านได้เลย แม้อยากจะทำแค่ไหนก็ตาม…

ในจังหวะที่เธอกำลังจะอุ้มเจ้าเงี๊ยวขึ้นห้อง เจไดก็เดินกลับออกจากครัวมาพอดี…

“เดี๋ยวก่อน”

เขาเรียกหยุดเธอที่กำลังจะก้าวขาขึ้นบันได “เอานมไปกินด้วย”

เขายื่นถาดนมให้กับเธอ แต่สีหน้าของเธอนั้นดูไม่ได้ประทับใจกับสิ่งที่เขาทำให้เลยสักนิด “ต่อไปแด๊ดไม่ต้องชงนมให้หนูแล้วนะคะ เดี๋ยวหนูลงมาทำเอง…”

ฉันไม่อยากรู้สึกว่าเขากำลังทำดี และเป็นห่วงเป็นใยฉัน เพราะคนอย่างเขา ทำไปก็เพื่อหวังผลประโยชน์ทั้งนั้น

“ไม่อยากให้ทำ ต่อไปฉันก็จะไม่ทำ…” คนทำดีด้วยกลับไม่ขอบคุณสักคำ เป็นแบบนี้จะไม่ให้ผมน้อยใจเธอได้ยังไง

“ค่ะ”

“เอาถาดไป...”

“แต่ว่า...หนูอุ้มแมวอยู่นะ” ยื่นถาดให้ฉันไม่ได้ดูเลย จะให้ฉันเอาเจ้าเหมียวใส่ถาดขึ้นห้องไปด้วยเหรอ แก้วได้แตกพอดี

“งั้นก็วางมันลงสิ เดี๋ยวฉันอุ้มแมวขึ้นไปให้เอง ส่วนเธอก็ถือถาดไป...อยากทำเองไม่ใช่เหรอ?”

เธอค่อย ๆ วางเจ้าเหมียวลงที่พื้น ก่อนจะรับถาดจากเจไดมาถือ ส่วนเจไดก็ก้มไปอุ้มหนุ่มน้อยขึ้นมา แต่ทว่าพอเขาเงยหน้าขึ้น เขากลับพุ่งเข้ามาหอมแก้มของสาวสวยฟอดใหญ่

จนเธอเองต้องเกร็งคอรับหอมนั้นอย่างขัดขืนไม่ได้ เพราะกลัวว่าแก้วนมที่อยู่ในถาดจะหก “แด๊ด”

คนเจ้าเล่ห์ยิ้มอย่างพอใจ ราวกับว่าเขารอจังหวะนี้อยู่นาน รอยยิ้มที่ดูสดใสจนออกไปทางทะเล้นของเขา ทำให้ดูออกว่าเขามีความสุขแค่ไหนกับสิ่งที่ได้ทำเมื่อครู่

“เดี๋ยวอุ้มไอเงี๊ยวไปให้นะ ถือถาดตามมาแล้วกัน”

แน่นอนว่าต่อให้ผมจะท้อแท้แค่ไหน แต่ผมก็ยังไม่คิดจะยอมแพ้กับเรื่องนี้ง่ายๆ หรอก แก้มเด็กมันชื่นใจแบบนี้นี่เอง…

ห้องนอนลูก้า…

ก๊อก ๆ!

“ผมเปิดประตูเข้าไปนะเฮีย” เจไดตะโกนขออนุญาตเจ้าของห้องก่อนจะเปิดประตูเข้าไปด้านใน

เขารู้สึกเจ็บใจเล็ก ๆ ที่ต้องเปิดประตูให้กับสาวสวยเข้าไปนอนในห้องของพี่ใหญ่ ปุก!

เจไดปล่อยแมวน้อยลงพื้นอย่างไม่ถนอม จนเจ้าของถึงกลับต้องหันไปมองหน้า แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่เดินหน้าบึ้งออกจากห้องไป…

“เจ็บไหมเจ้าเงี๊ยว...” สาวสวยผู้เป็นเจ้าของเอ่ยถามก่อนจะวางถาดนมลงที่ตู้ข้างเตียง และอุ้มหนุ่มน้อยขึ้นมาปลอบ

“ซานย์ มานี่หน่อยสิ” เสียงลูก้าที่นั่งอยู่บนเตียงเรียกหาเด็กสาว

“คะ?”

เขาเรียกให้เธอมาดูบางอย่างในโทรศัพท์ นั่นคือแอพที่เขาเพิ่งโหลดมาเพื่อนับวันตกไข่ของเธอ

“กรอกข้อมูลในนี้ให้หน่อยสิ” เขายื่นโทรศัพท์ให้กับเด็กสาวและนั่งมองดูเธอกรอกข้อมูลรอบเดือน

“ซานย์เป็นประจำเดือนแค่สามวันเองเหรอ?”

“ใช่ค่ะ...”

“ดี”

“ดีอะไรเหรอคะ?”

“เปล่าหรอก…” ดีตรงที่ผมมีเวลาเล่นสนุกกับเธอต่อเดือนมากขึ้นนี่แหละ

“เสร็จแล้วค่ะ”

เขารับโทรศัพท์คืนจากเมียเด็ก ก่อนจะเช็คบางอย่างที่อยากรู้ “ระยะตกไข่อีกห้าวันเหรอ...”

“ถ้าตกไข่แล้วจะทำไมเหรอคะ?” เธอเอ่ยถามอีกคนไปอย่างสงสัย เพราะจำไม่ได้ว่าลูก้าและหมอคุยอะไรกันไปบ้าง

“ถ้าถึงวันไข่ตก...แด๊ดก็จะชงช็อกโกแลตร้อนให้ซานย์กินไง”

“ช็อกโกแลตร้อนเหรอคะ?” เธอพูดทวนคำของลูก้า พรางนึกตามถึงเรื่องที่เคยได้ยินตอนนั่งอยู่ในห้องฟังผลตรวจ

เดี๋ยวนะ! อีกห้าวันฉันจะโดนแด๊ดสวบอีกแล้วเหรอเนี่ย...

“ช่วงนี้แด๊ดจะยังไม่ทำอะไรซานย์ จนกว่าจะถึงวันนั้นดีไหม?”

ไม่ต้องมาพูดดีเลย สุดท้ายก็สวบฉันอยู่ดีนั่นแหละ “หนูขอไปอาบน้ำก่อนนะคะ”

การเปลี่ยนเรื่องเพื่อเอาตัวลอดในเวลาน่าอึดอัดแบบนี้นี่แหละ เป็นสิ่งที่พอจะช่วยให้เธอไม่เป็นประสาทไปซะก่อน

อีกห้าวันงั้นเหรอ...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~