28. งานเลี้ยงที่แสนหดหู่

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : งานเลี้ยงที่แสนหดหู่

--------------------------------------------------------------------------

เด็กสาวกระตุกยิ้มมุมปากและมองไปที่แด๊ดของเธอทั้งสองคนด้วยสายตาเจ้าคิดเจ้าแค้น

“ซะ ซานย์ลงมาทำอะไร” ลูก้าพูดตะกุกตะกักเพราะกลัวความผิด 

“กูให้เข้ามาเองแหละ มึงจะเอาเมียไปหมกไว้ทำห่าอะไรในห้อง น่าเบื่อตายเลย” ขุนพลพูดตอบลูก้า

หางานให้กูซะแล้วไอเพื่อนเวร “งั้นซานย์มานั่งข้างแด๊ดมา” ลูก้าเรียกหาคนสวยของเขา ที่ตอนนี้กำลังทำน่าบูดบึ้งไม่รับแขก

แต่ทว่าเธอกลับไม่ได้เดินไปนั่งข้างลูก้าตามที่เขาเอ่ยปากเรียก ฟุบ! เธอนั่งลงข้างเจไดเจ้าของวันเกิดแทน ส่วนอีกฝั่งของเธอก็เป็นวีเดน เพราะเห็นว่าที่ตรงนั้นยังว่างอยู่ ตั้งแต่ก่อนที่เธอจะเข้ามา ดูแล้วเจไดน่าจะเป็นคนเดียวในห้องที่ไม่มีอีหนูนั่งอยู่ข้าง ๆ

วีเดนได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อทำตาปริบ ๆ ราวกับวิญญาณของเขาหลุดลอยออกจากร่างไปแล้ว

“ซานย์ ดะแด๊ดไม่เกี่ยวนะ” เจไดพูดขึ้นปกป้องตัวเอง เพื่อไม่ให้สาวสวยนั้นเข้าใจตนผิด

“วันนี้แด๊ดเจไดน่ารักที่สุดเลยค่ะ..” จุ๊บ พูดจบเธอก็มอบรางวัลให้กับเขาด้วยการประทับจูบลงที่ริมฝีปากของเจได ต่อหน้าสายตาของผู้คนในห้องอย่างไม่เขินอาย

“ซานย์!”

“ซานย์!”

เสียงร้องเรียกชื่อของเธอดังขึ้นทั้งสองฝั่ง ซึ่งเจ้าของเสียงนั้นก็เป็นลูก้าและวีเดน แต่แน่นอนว่าเธอไม่สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย…

“เหี้ยแล้วไงเฮีย งานเข้าแล้ว ฮ่า ๆ” เปอร์หัวเราะออกมาพรางเศร้าใจแทนลูก้าและวีเดนเพื่อนของเขา

“กูว่าคืนนี้มึงได้นอนข้างล่างแน่...” อาร์เจพูดเพิ่มความเครียดและคิดมากให้กับลูก้าเพื่อนสนิท ราวกับรอเวลาที่จะตอกย้ำเขาอยู่นาน

“แล้วไอวีเดนเป็นห่าอะไร นั่งตัวแข็งทื่อเลย” ฮาร์ทเอ่ยถามเมื่อเห็นท่าทางของวีเดนเสือผู้หญิง ที่ตอนนี้กลายเป็นเสือขี้เรื้อนไปแล้ว

“…” ผมเองก็ไม่รู้จะตอบเฮียฮาร์ทว่าอะไร เพราะรอบนี้ไม่รู้ว่าซานย์จะโกรธผมไปยันลูกบวชเลยหรือเปล่า

“ซานย์มานั่งกับแด๊ดมา” ลูก้าลากเสียงเรียกหาเมียเด็กของเขาที่นั่งอยู่ข้างเจไดแบบแนบชิด

“แด๊ดก็นั่งกับเด็กดริ้งค์ของแด๊ดไปสิคะ...” สาวสวยพูดจบเธอก็หันไปทางเด็กชงเหล้า “พี่คะ...ชงเหล้าให้หนูแก้วนึงค่ะ”

“ไม่ได้” ลูก้าพูดค้านขึ้นทันที

“ซานย์ไม่ชอบเหล้าไม่ใช่เหรอ เหล้ามันขมนะ” วีเดนพูดบอกเด็กสาวอย่างระวังคำพูด เพราะกลัวว่าจะทำให้เธอโกรธยิ่งกว่าเดิม

“วันนี้อยากกินค่ะ”

ดูจากหน้าเธอแล้วผมกับไอวีเดนคงไม่น่าลอดแล้วล่ะ คืนนี้คงต้องนั่งกอดคอกันร้องไห้อยู่ข้างล่างสองคนพี่น้องแล้วล่ะมั้ง

“ซานย์ เอาหมอนปิดกระโปรงหน่อยไหม แด๊ดว่ากระโปรงมัน...” เจไดพูดแสดงความเป็นห่วงยังไม่ทันจบ สาวสวยก็พูดแทรกขึ้น

“กระโปรงหนูทำไมเหรอคะ?”

ก็กระโปรงมันสั้นไง ใส่สั้นไม่เกรงใจผัวเลย เสื้อก็รัดจนนมทะลัก แถมนมยังใหญ่เป็นลูกมะพร้าวอีก กูหวงเว๊ย! “สวยดีครับ”

เขาทำได้เพียงดุด่าว่าเธอในใจเท่านั้น เพราะหากทำตัวนอกคอก หรือขัดใจเธอเวลานี้คงได้นอนกองรวมกันอยู่ข้างล่างทั้งสามคนพี่น้องแน่

“ถ้าสวยแล้วจะให้ปิดทำไมล่ะคะ?”

“แด๊ดแค่กลัวว่าซานย์จะหนาวน่ะ”

สาวสวยเริ่มทำตามใจ ในสิ่งที่ไม่เคยทำ อย่างเช่นการดื่มเหล้า และทำตัวดื้อไม่ฟังใคร..

อึก ๆ อ๊า~ น่าแปลกจังที่รสชาติของเหล้าวันนี้มันถูกใจฉันอย่างบอกไม่ถูก อยากรู้จังว่าความรู้สึกเมามันจะเป็นยังไงนะ…

“พี่คะ ขออีกแก้วค่ะ” ซานย์ยื่นแก้วให้กับสาวสวยเพื่อให้เธอทำหน้าที่ชงเหล้า

“เฮ้อ” ลูก้าที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจ และคิดว่าจะปล่อยให้เธอทำตามใจ หากเมาเมื่อไหร่ค่อยพากลับขึ้นห้อง แล้วปรับความเข้าใจกันในภายหลัง

“ซานย์กินเหล้าเก่งนะเนี่ย” เปอร์ที่นั่งอยู่ข้างวีเดนเอ่ยชมเด็กสาว ก่อนที่เธอจะทำให้เขาต้องแปลกใจ

“ชนแก้วกันหน่อยไหมคะ” ปริ๊ง เธอทำตาวิ้งค์ใส่หนุ่มหล่อต่างบ้าน โดยไม่สนใจชายเจ้าของบ้านทั้งสามที่เธออาศัยอยู่

“มาครับ ชนแก้วกัน” เปอร์ยื่นแก้วเข้ามาชนแก้วกับสาวสวย โดยที่วีเดนเพื่อนของเขานั้นนั่งทำหน้าหดหู่อยู่ระหว่างกลาง

หมับ!

สาวสวยดึงมือของเจไดเข้าไปโอบเอวของตัวเองไว้ ก่อนจะเอนไปซบลงที่ไหล่กว้างของเขา ส่วนเจไดที่เห็นท่าทางแบบนั้นของสาวสวยก็ไม่รอช้าที่จะทำตามใจตน

“ซานย์ ขึ้นห้องกันเถอะ” ลูก้าเรียกเมียเด็กของเขา เพราะคิดว่าเธอเมาแล้ว เมื่อเห็นว่าเธอนั้นนอนซบเจได

“เดี๋ยวหนูไปเอาเค้กมาให้เป่านะคะ” เธอพูดบอกกับเจได โดยที่เมินคำพูดของลูก้าราวกับว่าเขาเป็นอากาศ

ทันทีที่ซันซานย์ลุกขึ้นเดินเธอก็ล้มลงนั่งที่ตักของเปอร์ และเข้าใจถึงความมึนเมาที่เธอไม่เคยรู้จักมันมาก่อน

ฟุบ!

“ซานย์!”

“ซานย์!”

“ซานย์!”

เสียงทุ้มของชายเจ้าของบ้านทั้งสามคนดังขึ้นพร้อมกันด้วยความเป็นห่วง และแอบหวงเธอเล็กๆ

“ไหวไหมซานย์” เปอร์เอ่ยถามกับสาวสวยที่นั่งน่าเมาอยู่ที่ตักของเขา

“ไหวค่ะเฮีย”

ครัวด้านนอก…

ลูก้าเดินตามเมียของตนออกมาเอาเค้กด้านนอก เพราะคิดว่าควรจะพูดขอโทษเธอไปเลยในเวลานี้ เพื่อไม่ให้เรื่องมันบานปลายไปยิ่งกว่าเดิม

ขวับ!

เอวบางของคนตัวเล็กถูกอีกคนดึงช้อนเข้าหาตัว จนร่างของเธอเซไปซบคนตัวสูง “ซานย์ แด๊ดขอโทษครับ”

“ปากพี่คนนั้นหวานไหมคะ...” เธอถามเหน็บแนมเขา เพราะยังไม่ลืมกับเรื่องที่โกรธ

“…”

“วันนี้แด๊ดดื้อ รู้ตัวใช่ไหมคะ”

“รู้ครับ...ต่อไปแด๊ดจะไม่ทำอีกแล้ว” ลูก้าแสดงท่าทางรู้สึกผิด และอ้อนวอนต่อเมียเด็กของเขา “หายโกรธแด๊ดเถอะนะ”

“หนูไม่เชื่อ” เธอผลักเขาออกสุดแรง ก่อนจะเดินไปหยิบเค้กในตู้เย็นออกมา และเดินกลับไปยังห้องรับแขก เพื่อเอาเค้กไปมอบให้เจ้าของวันเกิด

ส่วนลูก้านั้นก็เดินตามหลังสาวสวย พรางดึงชายกระโปรงที่สั้นจู๋ของเธอให้ยาวลงปิดแก้มก้นเนียนขาวสุดรักสุดหวงนั้น

“ซานย์ กระโปรงมันสั้นมากเลยนะเนี่ย เดินระวังหน่อยสิ”

หวงฉันนักใช่ไหม จะโชว์ให้หมดเลย…

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู ~

ฉันเดินถือเค้กเข้ามาและพวกเราก็ร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้กับแด๊ดเจได ซึ่งหลังจากที่แด๊ดเป่าเค้กเสร็จ ฉันก็ทิ้งตัวนั่งลงข้างแด๊ดที่เดิม ก่อนจะตัดสินใจมอบของขวัญชิ้นพิเศษให้กับเขา

“วันนี้…หนูขอไปนอนกับแด๊ดที่ห้องได้ไหมคะ?”

“ได้ครับ” เจไดพูดตอบน้ำเสียงหนักแน่น ตอบเร็ว ตอบไวเหมือนใจสั่งมา จนไม่ทันได้เห็นว่าลูก้านั่งขว้างตาเขียวใส่เขาอยู่ข้าง ๆ

“ไม่ได้...” ลูก้าค้านเสียงแข็ง

ผมที่ได้แต่นั่งก้มหน้าก้มตาไม่กล้าเอ่ยปาก หรือค้านอะไรซานย์เลย เพราะผมมันคนไม่มีสิทธิ…ตอนแรกผมแพ้แค่เฮีย ตอนนี้ผมแพ้ไอเจไดอีกคนแล้ว “- -”

“หนูจะนอนห้องแด๊ดเจไดค่ะ...คืนนี้แด๊ดนอนคนเดียวไปนะคะ” เธอพูดบอกกับลูก้าสีหน้าจริงจัง

โอ๊ย! มีความสุขจังเลยเว๊ย ขอยิ้มให้แก้มฉีกไปเลยแล้วกัน “^^”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~