LOGIN“แหม! คนอย่างคุณคงต้องการหว่านเสน่ห์เสน่ห์เพื่อหักอกผู้หญิงมากกว่า” เธอยกกาแฟขึ้นจิบ ทว่าสายตาไม่อาจละจากใบหน้าคมสันนั้นได้
“ถ้าอย่างนั้นผมอยากใช้เสน่ห์ของผมที่มีมัดใจคุณให้อยู่มัด” อ็องตวนยกมือบางที่วางไว้บนตักขึ้น จรดจมูกสูดกลิ่นกายหอม ธิรักษ์ถึงกลับตาค้าง ตัวเกร็ง ทำอะไรไม่ถูกเมื่อโดนจู่โจมในคราเดียวกัน ทั้งการกระทำและคำพูด “ฉันว่าเท่าที่คุณมีก็ทำให้ฉันหวั่นไหวแล้วนะคะ” เธอรีบดึงมือออกจากการเกาะกุม แก้มร้อนขึ้นมาอีกครั้ง “ผมคงต้องเลื่อนการเดินไปฝรั่งเศสออกไปก่อน” เขาอมยิ้ม มองหญิงสาวที่ก้มหน้าก้มตาดื่มกาแฟ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ดูน่ารักน่าใคร่ไปเสียหมด ก่อนยกกาแฟขึ้นจิบบ้าง “หมดแล้วค่ะ” เธอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะหน้าโซฟา เป็นการยืนยันว่าเธอดื่มกาแฟหมดแล้วจริงๆ อ็องตวนยกยิ้มมุมปาก “จะดื่มอีกแก้วไหมครับ หรือจะเอาอย่างอื่นอีก” เขาจงใจย้ำคำพูดสุดท้ายเป็นพิเศษ “ไม่หรอกค่ะ ฉันอิ่มแล้ว” เธออ้อมแอ้มตอบ “ผมว่าเรามาทำความรู้จักกันให้ถึงแก่นดีกว่านะครับ” อ็องตวนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เอ่อ ฉันว่าเรารู้จักกันดีแล้วนะคะ” ธิรักษ์รู้สึกหนาวๆร้อนๆขึ้นมาทันที เมื่อน้ำเสียงที่เย้ายวนเต็มไปด้วยเล่ห์กลกล่าวขึ้น บวกกับสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความแพรวพราวราวกับหมาป่าจอมเจ้าเล่ห์ แผนที่วางไว้ในหัวเริ่มเลือนหายไปทันควัน และเธอเริ่มกลัวมากขึ้นเมื่อเขาวางแก้วกาแฟไว้บนโต๊ะ ก่อนที่จะขยับมาใกล้เธอเรื่อยๆ โดยที่สายตาจับจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “ผมคงเสียใจถ้าปล่อยให้คุณจากไป โดยที่ผมไม่ทำอะไรเลย” น้ำเสียงสั้นห้วนในตอนท้าย ทำให้เธอหวั่นกลัว “คุณจะทำอะไรเหรอคะ” เธอย่นถอยติดขอบโซฟา ใบหน้าของเขาขยับเขามาใกล้เรื่อยๆในใจหวั่นกลัว ทั้งๆที่รู้ว่ายังไงก็ต้องเจอแบบนี้ อ็องตวนยิ้ม หญิงสาวหลับตาปี๋ ศีรษะเอียงกับขอบโซฟา เข้ามาห้องของผู้ชายแล้วจะยอมปล่อยออกไปดีๆได้ยังไง แล้วยิ่งเป็นผู้หญิงที่ถูกตาต้องใจเขาขนาดนี้คิดหรือว่าจะปล่อยไปง่ายๆ จุ๊บ! เธอรับรู้สัมผัสบางเบาบริเวณหน้าผาก ก่อนค่อยๆเคลื่อนมาจดที่ริมฝีปากอวบอิ่ม เขาสัมผัสเพียงแผ่วเบา เพราะเธออาจจะกลัวเขาจนทำให้เสียบรรยากาศ เขาคงต้องคอยเล้าโลมมากกว่าการกระทำที่จาบจ้วง “ผมถือว่าเป็นค่าตอบแทนสำหรับกาแฟแก้วนี้แล้วกัน” ธิรักษ์ยกมือขึ้นสัมผัสริมฝีปากกับการกระทำชวนสั่นสะท้านหวั่นหัวใจ แถมเขายังเป็นคนปล้นจูบแรกของเธอไป ถึงจะเป็นสัมผัสเพียงแผ่วเบาก็เถอะ เมื่อเงยหน้ามองใบหน้าคมสันที่จ้องมองเธอด้วยแววตาเสน่หาอย่างเปิดเผย นั่นทำให้เธอขวยเขิน “คุณเจนอยากดื่มอะไรอีกไหมครับ” “ไม่ค่ะ ไม่!” เธอรีบปฏิเสธเพราะถ้าขอมากกว่านี้คงต้องแลกกับจุมพิตที่เร่าร้อนกว่าเดิม ต่างกับชายหนุ่มที่หัวเราะเบาๆ มองเธออาย หน้าแดงอีกรอบ “คุณเจนคงอยากกลับบ้านให้ผมไปส่งนะครับ” เธอไม่ตอบ แต่เลือกพยักหน้าแทน ธิรักษ์อายแสนอาย ไม่สำคัญเท่าหัวใจดวงน้อยของเธอเต้นรัว หวั่นไหวเพียงแค่เขาส่งยิ้ม ผู้ชายคนนี้ช่างมีอิทธิพลต่อหัวใจที่แสนบอบบางของเธอเหลือเกิน“อะไรนะ! แกยังไม่ได้เจาะไข่แดงคุณอ็องตวนเหรอ?” สุดาอุทานพร้อมกับคำพูดที่ทำให้เธออาย หลังจากที่เธอกลับมาก็รีบขอตัวกลับห้อง ถึงแม้เขาจะขออาสาขึ้นมาส่งเธอที่ห้อง เธอบ่ายเบี่ยงไม่ต้องการให้เขารู้อะไรเกี่ยวกับเธอมากไป
เธอพยักหน้า “แถมเขายังมาส่งฉันถึงคอนโดฯด้วย” เธอพึมพำ “ทำไมแกไม่วางยาเสน่ห์ที่ฉันให้ล่ะ” สุดาเท้าส่ายเอวมองธิรักษ์ “ก็...ฉัน...” “ฉันจะพยายามเข้าใจความรู้สึกแกก็แล้วกัน เวลาอยู่ใกล้ผู้ชายหล่อๆ แถมยังสุขภาพบุรุษอย่างคุณอ็องตวนแกคงหวั่นไหว แถมคงจะละลายในอ้อมอกของเขาด้วยมั่ง” สุดาเหน็บเพื่อน ธิรักษ์หน้าแดง แก้มร้อน คำพูดที่ออกมาจากปากของสุดานั้นถูกทุกอย่าง เธอหวั่นไหวเวลาอยู่กับเขา โดยเฉพาะแววตาที่สามารถแผดเผาเธอให้มอดไหม้ “พูดแค่นี้ก็หน้าแดง ฉันว่าแกคงตกหลุมรักคุณอ็องตวนไปแล้วก็ได้” “บ้า ฉันเพิ่งเจอจะ แล้วชอบเขาได้ยังไงล่ะ” เธอพยายามกลบเกลื่อน “ตอนนี้ที่ฉันห่วงคือลุงวิทูรคนเดียวเท่านั้น ฉันต้องทำตามแผนให้สำเร็จ” “แต่แกก็ทำไม่สำเร็จ” สุดาสรุป ส่ายหน้ามองธิรักษ์ที่ให้คำมั่นเป็นมั่นเป็นเหมาะ แต่ก็มาแพ้เสน่ห์ความเป็นสุภาพบุรุษของชายหนุ่มที่เป็นเป้าหมาย “ฉันต้องทำให้สำเร็จ แกคอยดูคราวนี้ฉันจะไม่หวั่นไหวแน่” “จ้า แม่คนเก่ง อย่าหวั่นไหวจนลงเสน่ห์เขาแล้วกัน” ธิรักษ์ไม่สนใจสุดา เพราะภายในจิตใจคิดถึงแต่สายตาคมกริบจดจ้องมองเธอ แต่เธอก็ต้องสลัดความคิดที่มีต่อชายหนุ่มออกไป ร่างกายของเธอเหมือนจะประท้วงขึ้นมาต้องการพักผ่อน ถึงคำพูดของสุดาจะน่าคิดแค่ไหน อย่างน้อยเธอต้องเตือนตัวเองไม่ให้ตกหลุมรักชายหนุ่มที่มากเสน่ห์อย่างอ็องตวน“ให้มันรู้เสียบ้างว่านี่เมียใคร เจ้าตัวน้อย” “แกล้งลูกได้ แสดงว่าหายโกรธรักษ์แล้วใช่ไหมคะ” หญิงสาวถามอย่างมีความหวัง เมื่อคิดว่าสามีขี้หึงจะหายน้อยใจ ทว่าอ็องตวนกลับส่ายหน้ารัวๆ รอยยิ้มของหญิงสาวหดหาย เมื่อชายหนุ่มยังไม่หายโกรธ ดวงตาของธาวินเริ่มหลับ อ็องตวนเห็นว่าลูกชายควรพักผ่อนได้แล้วจึงอุ้มเจ้าตัวแสบจากตักภรรยาสาว พร้อมดึงชายมาปกปิดทรวงอกสุดเซ็กซี่ไม่ให้ล้อตาล้อใจไปมากกว่านี้ “ธาวินไปนอนนะ ถึงเวลาเข้านอนแล้ว เดี๋ยวเราหลับพ่อจะเคลียร์กับแม่เอง” อ็องตวนจงใจกระซิบให้ลูกชายที่หลับปุ๋ยฟัง แต่จุดประสงค์ให้แม่ของลูกเขินอาย รับรู้บทลงทัณฑ์ในค่ำคืนที่กำลังจะถึง “เคลียร์อะไรกันคะ” เธอหน้าตาตื่นกับคำว่า ‘เคลียร์’ ของสามี อดคิดไปไกลไม่ได้ว่าชายหนุ่มจะมีบทลงโทษเธอยังไง “เคลียร์ในแบบของเราไงจ๊ะ ผมจะไม่ยอมทรมานอีกแล้ว” “แล้วธาวินล่ะค่ะ” เธออดถามไม่ได้ ถ้าลูกน้อยเกิดอาการงอแงขึ้นมาจะทำยังไง ทั้งที่ลูกน้อยไม่เคยตื่นขึ้นมางอแงยามดึกสักนิด นอกจากมีไข้หรือไม่สบายตัว “ฝากลุงวิทูรกับป้ารตี พวกเขาดูแลยิ่งกว่าเราซะ
“ขอบคุณนะคะคุณติณณ์ ที่อุตส่าห์มาส่งถึงบ้าน” ธิรักษ์เอ่ยขอบคุณติณณ์ที่อาสามาส่งเธอถึงบ้าน เธอเจอเขาโดยบังเอิญจึงทักทายตามมารยาท แต่คิดว่าเขาจะอาสามาส่งเธอ โดยอ้างเหตุผลมาให้คล้อยตาม ซึ่งเธอก็ไม่อยากปฏิเสธ “ไม่เป็นไร มีอะไรให้ผมรับบอกได้นะครับ” ติณณ์ถือข้าวของช่วยหญิงสาว แม้เธอจะมีทีท่าปฏิเสธก็ตาม “ผมคงต้องขอให้คุณกลับไปได้แล้วนะครับ” อ็องตวนรอภรรยาอยู่นาน เมื่อรู้ว่าใครมาส่งภรรยาของเขาก็รีบออกมาแสดงความเป็นเจ้าของ “คุณอ็องตวน” “ครับ ผมเองที่รัก ผมขอบคุณนะครับที่หวังดีช่วยมาส่งภรรยาผม แต่คราวหน้าคงไม่รบกวนคุณติณณ์อีก” ว่าพลางโอบไหล่ของหญิงสาว ตากระตุกยิกๆเมื่อมีคนมายุ่งกับธิรักษ์ “ไม่เป็นไรครับ ผมยินดี” ติณณ์แหย่อ็องตวนเล่น เอาคืนที่ทำให้เขาเจ็บแสบหลายครั้ง ถึงจะเสียใจที่ธิรักษ์แต่งงานมีครอบครัวแต่เขาคงเสียใจไม่นาน หนุ่มหล่อๆอย่างเขาเดี๋ยวก็มีสาวๆมาติดตรึม “แต่ผมเกรงว่าคงไม่ดีแล้วมั้งครับ เพราะยังอยากรักษามิตรภาพกับกิตติอยู่” “คนสวยๆ กลับมีคู่หมดซะแล้ว จีบคนโสดศัตรูมีเป็นร้อย จีบคนมีคู่ศัตรูมีเพียง
“ไม่ไปเข้าห้องน้ำบ้างเหรอคะ” ถามขึ้น พลางกล่อมลูกชายในอ้อมกอด “ไม่นี่ คุณอยากเข้าห้องเหรอ” อ็องตวนส่ายหน้ารัวๆ ลุกจากเก้าอี้แล้วขยับตัวนั่งบนเตียงคนไข้แทน เพื่อจะได้เวลาเธอให้นมลูกอย่างชัดๆ “ตะ...แต่ รักษ์จะให้นมลูกนะคะ” เธอแย้ง พร้อมหลุบตาต่ำมองเจ้าตัวน้อย “ยังจะอายอะไรอีก หืม... ผมเห็นหมดแล้ว” ว่าพลางหลิ่วตาให้ภรรยาสาว ธิรักษ์หมดหนทางไล่คนอย่างอ็องตวนออกไปได้ เขินอายที่สัดส่วนของเธอไม่สวยเหมือนก่อน ถกเสื้อโรงพยาบาลขึ้นเล็กน้อย เจ้าตัวแสบที่เจอแหล่งอาหารก็รีบงับอย่างไม่รีรอ โดยไม่สนใจสายตาคนรอบข้างนิด กลีบปากอิ่มเผลอยิ้มเหมือนเห็นถึงความน่ารักน่าชังของสายเลือดตัวเอง “ดูสิน่ะ เจ้าตัวแสบของเรากินเก่งซะมัด นั่นของพ่อน่ะเว้ยเบาๆหน่อย” คนที่เคยลิ้มรสมาก่อนเกิดอาการหวงขึ้นมา เอื้อมมือไปดึงแหล่งอาหารออกจากปากเล็กจิ้มลิ้ม “อย่าแกล้งลูกสิค่ะ” ธิรักษ์ปราบสามี มองปฏิกิริยาเจ้าตัวแสบที่ว่าไปพลาง แล้วก็แสบใช่ย่อยฟาดฝ่ามือในน้อยลงบนหลังมือของผู้เป็นพ่อที่บังอาจยื้อแย่งแหล่งอาหารอันโปรดปราน “หน็อยแน่ ผมซักหมั่น
ธิรักษ์พยักหน้าน้อยๆ หันมองชายหนุ่มที่จับมือเธอไม่ห่าง พร้อมรอยยิ้มเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่มีต่อเธอ เธอรวบรวมแรงสูดลมหายใจลึกๆเข้าปอด หลับตาแน่นออกแรงเบ่งสุดชีวิต หน้าท้องที่เคยกลมนูนยวบลงไปทันตา พร้อมเสียงร้องดังจ้าราวระฆังแก้ว ทำให้เธอปรือตาขึ้นมองพบลูกน้อยของเธอร้องไห้เมื่อถูกดึงออกจากที่แสนคุ้นเคย แถมยังถูกจับห้อยหัวอีกต่างหาก ก่อนพยาบาลจะนำเจ้าตัวน้อยไปทำความสะอาด “นั่นลูกของเรา ที่รัก” อ็องตวนละล่ำละลักบอก เมื่อถูกทำความสะอาดเรียบร้อยเจ้าตัวน้อยถูกยื่นมาให้ผู้เป็นพ่อ อ็องตวนมือสั่นอ้าอ้อมแขนรับอย่างเต็มใจ “น่ารักจริง เจ้าตัวน้อยของพ่อ” “ไหนคะ ขอรักษ์ดูแกหน่อย” หญิงสาวเอ่ยขอบ้าง เมื่อเจ้าตัวน้อยมาอยู่ในอ้อมกอดเธอเหมือนจะรู้ทันที ไม่ร้องไห้โยเย ตัวแดงแจ๋ ดวงตากลมโต นัยน์ตาขลับดำ เรือนผมบางสีน้ำตาลอ่อนๆ ขนตางอนสวย ช่างน่ารักน่าชังเสียจริงลูกชายเธอเนี่ย ธิรักษ์ถูกนำตัวมาอยู่ห้องพักผู้ป่วย เจ้าตัวน้อยหลังได้ดื่มนมแม่จนอิ่มแปล้ก็ถูกผู้เป็นยัย ขับกล่อมไปมา เพราะตัวเองและสามีไม่สามารถมีลูกได้ เมื่อหลานสาวมีเหลนจึงเกิดอาการเห่อเป็นพิเศษ วิทูรก็ไม่น้อ
“ปวดท้องค่ะ” ธิรักษ์พลางพยักหน้า มันเจ็บกว่าทุกครั้ง ไม่คิดว่าเจ้าตัวเล็กอยากออกมาดูหน้าพ่อแม่เร็วขนาดนี้ “ใจเย็นนะครับที่รัก เดี๋ยวผมจะเอารถออก แล้วให้เด็กไปตามลุงกับป้าที่หลังบ้าน” อ็องตวนอยู่ไม่เป็นผุดลุกขึ้น ตะโกนบอกเด็กรับใช้อย่างร้อนรน วิ่งไปที่โรงจอดรถอย่างรวดเร็ว ไม่นานวิทูรและรตีเร่งฝีเท้าตามเด็กรับใช้มาหาหลานสาวเพียงคนเดียว “ใจเย็นๆนะรักษ์ หายใจเข้าลึกๆ” รตีตื่นเต้นไม่น้อยกับการกำลังจะมีเหลนคนแรก “นี่ยัยรักษ์กำลังจะคลอดเหรอคุณ” วิทูรถามภรรยา พลางยิ้มกว้าง เขากำลังจะมีเหลน ลาวัณย์กับธนวัฒน์คงนอนตายตาหลับที่ธิรักษ์มีครอบครัว เขาก็หมดห่วงเช่นกัน รถยนต์คันหรูของชายหนุ่มจอดเทียบหน้าบ้าน อ็องตวนรีบเข้ามาหาภรรยาที่โอดครวญด้วยความเจ็บปวด อ็องตวนตัดสินอุ้มภรรยามาที่รถ “เดี๋ยวลุงขับเองดีกว่า อยู่ดูแลยัยรักษ์เถอะ” วิทูรบอกหลานเขย เดินนำหน้ามานั่งที่เบาะคนขับ อ็องตวนพยักหน้ารับ พาภรรยามานั่งเบาะหลัง เสียสละร่างกายให้หญิงสาวได้พักพิง สอดประสานมือเรียวแน่น ส่งผ่านกำลังใจ “ไม่เป็นไรนะที่ร
5 เดือนต่อมา... ธิรักษ์ที่ตอนนี้ไม่ว่าจะเดินเหินไปไหน รู้สึกคล้ายแม่เป็ดเข้าไปทุกที หน้าท้องกลมนูนขึ้นตามอายุครรภ์ เธออมยิ้มมองรายการทีวีเกี่ยวกับแม่และเด็ก และการเตรียมสำหรับคุณแม่หลังคลอด แม้ว่าแต่งงานมาได้หลายเดือน อ็องตวนยังค่อยดูแลเธอไม่ห่าง ร่ำๆอย่างพาเธอไปที่ทำงานด้วยซ้ำ เธอขอไว้ เพราะไม่อยากไปเกะกะงานของเขา หรือจะเป็นตัวทำลายสมาธิการทำงานของเขาดีล่ะ ฮันนีมูนอันแสนหวานเหมือนอย่างหลายๆคู่ของอ็องตวนไกลห่างออกไป เพราะเธอนับวันคลอดเจ้าตัวเล็กเหลือเพียงแค่ไม่กี่วัน... คงต้องรอให้ลูกน้อย และเธอแข็งแรงคงจะบินไปฮันนีมูนที่ฝรั่งเศสได้ หลังจากเสร็จงานแต่งงานของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ก็รีบบินกลับฝรั่งเศสเพื่อดูแลกิจการที่ละเลยมานาน...ก่อนพวกเขาจะไป เธอยังจำคำขอของพ่อตาและแม่ยัยได้เป็นอย่างดี ‘มีหลานให้แม่กับพ่อเยอะล่ะ’ เธออยากจะค้านคำขอนั่น เพราะแค่คนเดียวเธอก็จะแย่อยู่แล้ว ข่าวคราวของเอมมิกาถูกปล่อยตัวด้วยเงินประกันจำนวนมาก เมื่อเธอและอ็องตวนตัดสินใจไม่เอาความ เธอทำ เพราะความหลงผิด และความรักที่มีให้อ็องตวนมาแสนนาน ย่อมเกิดความหึงหวงในตัวของ







