All Chapters of แผนกลลวงใจรัก: Chapter 1 - Chapter 10

แสงสีหลากสีสันสาดส่องกระทบร่างบางที่กำลังเหม่อลอยมองดูหนุ่มสาวที่กำลังออกลีลาตามจังหวะของเพลงอย่างสนุกสนาน มองดูแล้วเหมือนคนที่ปราศจากทุกข์ ต่างจากหญิงสาวที่นั่งหงอยเหงาอยู่บนโต๊ะโซนวีไอพี บวกเข้าจังหวะที่ครึกครื้นไม่ทำให้เธออยากขยับร่างกายเหมือนคนอื่น ภายในจิตใจของหญิงสาวเฝ้าครุ่นคิดว่าชีวิตเธอต้องการอะไรกันแน่ สายตาหลายคู่ทอดมองมาพร้อมทั้งส่งสายตาแพรวพราวมาให้เธอ ทว่ากลับไม่สร้างแรงดึงดูดให้เธอส่งสายตาเชื่อมสวาทกลับเลยสักนิดเดียว สำหรับ ธิรักษ์ อัครกุล เป็นเรื่องธรรมดาไปแล้วสำหรับสายตาที่มองเธอราวกับจะกลืนกินเธอ ทว่าเธอไม่เคยสนผู้ชายพวกเห็นแก่ได้ ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ เห็นผู้หญิงเป็นแค่วัตถุทางเพศ เมื่อเกิดความต้องการจึงหว่านล้อมพยายามพูดคำหวานให้ผู้หญิงหลงเสน่ห์ ธิรักษ์ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรักคืออะไร บิดามารดาเธอเสียตั้งแต่อายุสิบขวบด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ในวันที่พายุโหมกระหน่ำ หลังจากนั้นเธอถูกรับเลี้ยงโดยวิทูรและรตี ผู้ที่เป็นลุงและป้า พวกเขาดูแลเธอเป็นอย่างดี รักเธอราวกับลูกแท้ๆ เพราะทั้งสองอยากมีลูกตั้งนานแล้ว แต่วิทูรกลับเป็นหมั

“ยัยดาตื่นเร็ว กลับกันเถอะ” ธิรักษ์เขย่าแขนสุดาที่นอนสบายอยู่บนโซฟาอย่างไม่เดือดร้อนอะไร ต่างกับเธอที่หัวใจตอนนี้เต้นไม่เป็นจังหวะ “ทำไมแกเข้าห้องน้ำนานจังว่ะ” สุดาบ่นอุบ ทั้งที่ยังไม่ลืมตามองรอบกาย ธิรักษ์กำลังพยุงสุดาออกจากผับไปขึ้นรถ “รีบกลับกันเถอะ แกอย่ามัวพูดมากแบบนี้เลยดีกว่า” ธิรักษ์เร่งเร้าเพื่อนที่ยังไม่ตื่นดี “แกหนีเจ้าหนี้ที่ไหนว่ะ ทำไมรีบจัง” สุดาเอ่ยถามด้วยอาการสะลึมสะลือยอมเดินตามแรงพยุงไปดีๆ ทว่าด้วยฤทธิ์น้ำเมาที่ดื่มไปมากทำให้สุดาหลับพิงไหล่ธิรักษ์ หญิงสาวถึงกลับเสียหลักล้มลงเมื่อต้องรับน้ำหนักของเพื่อนที่เมามาย “เอ้ย อย่าเพิ่งหลับสิยัยดาใกล้ถึงรถแล้วเนี่ย” ธิรักษ์เขย่าร่างบางของเพื่อนสาวเบาๆ แต่เจ้าตัวกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย “ฉันต้องแบกแกกลับตามเคยอีกเหรอเนี่ย” “ให้ผมช่วยไหมครับ” ธิรักษ์มองหน้าชายหนุ่มที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ แต่ยังไม่ทันได้ตอบอะไรเขากลับชิงพูดก่อนซะแล้ว “ผมว่าคุณคงต้องการความช่วยเหลืออย่างมาก” อ็องตวนอุ้มสุดาที่นอนทับธิรักษ์อยู่ในลาดจอดรถ ธิรักษ์ไม่มีเวลาค

“นายหายไปไหนวะ ฉันรอตั้งนาน” กิตตินั่งดื่มเหล้าคนเดียวจนเพลิน เกือบลืมว่าตัวเองพาเพื่อนมาด้วยซ้ำ “ไปเข้าห้องน้ำ” อ็องตวนตอบส่งๆไป ทว่านัยน์ตากลับกลิ้งกลอก จนคนเป็นเพื่อนสงสัยขึ้นมา “ไม่ใช่ไปเจอสาวที่ไหนนะเว้ย” คนฟังถึงกลับหน้าแดง เกาคอแก้เขิน และพยายามระงับอาการสุดฤทธิ์ “เจอมาจริงๆแน่เลยว่ะหน้าแดงขนาดนี้” “นายก็พูดเกินไป ฉันหน้าแดงเพราะดื่มไปเยอะต่างหากเล่า” อ็องตวนแก้ตัว ถึงมันจะจริงตามที่กิตติพูดก็เถอะ แต่เขาไม่อยากตอบคำถามของกิตติ แต่ไม่ทันซะแล้ว... “สวยมากไหมว่ะ” กิตติหลิ่วตามองเขาอย่างรู้ทัน “สวยมาก ฉันไม่เคยเจอใครสวยเท่าเธอมาก่อน” อ็องตวนตอบอย่างเผลอไผล กิตติมองมาหาเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้ม “นายรู้ตัวหรือเปล่าอ็องตวน ว่านายคงตกหลุมรักแม่สาวงามคนนั้นแล้วล่ะ นายไม่เคยพูดถึงผู้หญิงตั้งนานแล้ว” เหมือนเป็นคำพูดจี้ใจของ อ็องตวน เขาก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังชื่นชมผู้หญิงอย่างที่กิตติพูดจริงๆ “ฉันคงไม่เจอกับเธออีกแล้วล่ะ” อ็องตวนพูดพร้อมถอนหายใจยาวเหยียด “อีกไม่กี่วันฉันต้องบินกลับต

แผนการทุกอย่างถูกเตรียมไว้อย่างดี รตีหน้าเมื่อยเธอไม่ค่อยเห็นด้วยกับความคิดของสามีสักเท่าไร แต่คนเจ้าแผนการบอกถ้าไม่ทำแบบนี้หลานสาวที่แสนดื้อคงไม่ยอมมีแฟนแต่งงานมีหลานให้พวกเขาแน่ วิทูรถึงขั้นจ้างพยาบาลส่วนตัวมาหลอกเพื่อให้ธิรักษ์ตายใจ “จะดีเหรอคะ ถ้ายัยรักษ์รู้คงโกรธเรามากแน่เลย” รตีครวญ มือที่กำลังถือโทรศัพท์อยู่สั่นเล็กน้อย ใจหนึ่งก็ไม่กล้าโกหกหลาน อีกใจก็ไม่อยากให้ธิรักษ์อยู่เป็นโสด “ไม่เป็นไรหรอกน่า เชื่อผม” วิทูรลุกขึ้นจากเตียงมาจับมือภรรยาที่กำลังสั่นอยู่ให้คลายความกังวล “ใจเย็นๆนะรตี ที่เราทำทั้งก็เพื่อยัยรักษ์นะ หรือคุณไม่อยากให้ยัยรักษ์มีครอบครัว” วิทูรถามภรรยากลับ “ฉันอยากให้ยัยรักษ์มีครอบครัวเหมือนกันค่ะ” เธอย้ำคำพูดของสามี “งั้นคุณก็ตั้งสติทำตามแผนที่เราวางไว้” “ค่ะ หวังว่าถ้ายัยรักษ์รู้ความจริงจะไม่โกรธเรานะคะ” รตีพยายามตั้งสติ สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆตามคำแนะนำของสามี พอตั้งสติได้แล้ว รตีก็กดหมายเลขโทรศัพท์ของธิรักษ์ ขณะที่รอสายก็หันมองสามีที่นอนอยู่บนเตียงชูนิ้วโป้งเป็นกำลังใจให้เธอ

ธิรักษ์ซบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตากับไหล่ที่มือของรตีวางอยู่ เธออ่อนแอเหลือเกิน ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงต้องเกิดขึ้นกับเธอ “รักษ์จะมีครอบครัวได้ไง ในเมื่อรักษ์ยังไม่มีแฟน” เธอพูดเสียงแผ่วเบา ทว่าไม่อาจหลุดหลอดหูของคนแกล้งป่วยๆไปได้ “นี่แสดงว่าหลานจะมีเหลนให้ลุงแล้วใช่ไหม” วิทูรที่ลืมตัว เผลอยกมือดีใจอย่างออกนอกหน้า จนเจอสายตาคมกริบของภรรยาเขาถึงรู้ว่าแสดงอาการดีใจมากเกินไป “ป้าดีใจเหลือเกิน” รตียิ้ม ธิรักษ์ยอมอ่อนลงมาก แผนการของสามีเริ่มจะสำเร็จ และไม่อยากจะคิดว่าถ้าธิรักษ์จับได้คงเป็นเรื่องน่าดู “แล้วรักษ์จะกลับไปพักที่คอนโดฯหรือจะอยู่ที่นี่จ๊ะ” “คืนนี้รักษ์คงต้องพักที่นี่ค่ะป้า รักษ์ขออยู่คนเดียวสักพักนะคะ” พูดจบธิรักษ์เดินออกไปจากห้องของวิทูร เดินเข้าห้องของตัวเองก่อนคิดเรื่อยๆ คำพูดของวิทูรและรตียังแล่นในหัว กริ๊ง! เสียงโทรศัพท์ของเธอดังติดต่อกันหลายครั้ง มองนาฬิกาติดผนัง ล่วงเลยมาถึงหกโมงเย็นเสียแล้ว เธอถอนหายใจยาวเหยียด เมื่อคิดว่าตัวเองใช้เวลาหมกตัวอยู่ในห้องคนเดียวหลายชั่วโมง คิดเรื่องที่รตีและวิทูรพูดเมื่